DS. R.T. HUIZINGA (1928-2013)

Hoewel de laatste jaren wat op de achtergrond geraakt, is hij vele jaren onder ons een bekend en geliefd predikant geweest in de Nederlandse Hervormde Kerk.
Drs. Huizinga werd geboren op 27 april 1928 in Groningen, waar hij aan de Rijksuniversiteit studeerde in de theologie. Er was al jong de begeerte om predikant te worden.
Het predikantsambt was in zijn familie meer vertegenwoordigd. Op zeer jonge leeftijd was de studie gereed, wat deed besluiten om direct de doctoraalstudie af te ronden.
Er werd vervolgens wel overwogen om een andere studie aan te pakken.

GEMEENTEN
De eerste gemeente was Nieuw- Beijerland, waar de jonge Renne op 30 januari 1955 het wondere ambt ontving. Daarna volgden Ouderkerk a/d IJssel (1959), ’s-Grevelduin en Vrijhoeve-Capelle, waar op zondag 28 juli 1963 de bevestiging en intrede plaatsvonden. Vervolgens Elspeet, waar hij negen jaar de herdersstaf voerde. Vanaf eind 1977 in Nieuwe-Pekela, gevolgd door Westerhaar in januari 1981. Na zijn emeritaat heeft hij nog diverse jaren als bijstand in het pastoraat gewerkt in het vestingstadje Bourtange, in Zuid-Oost Groningen.
Diverse jaren heeft hij doorgebracht in het Noord-Friese Hogebeintum en de laatste jaren in Bad-Bentheim, waar ook zijn oudste zoon met zijn gezin woont. Daar is hij overleden.
Ik acht het een voorrecht ds. Huizinga gekend te hebben. Ik mag uit ervaring spreken als oud-Capellenaar (’s-Grevelduin en Vrijhoeve-Capelle). Ik was veertien jaar toen hij in Capelle zijn intrede deed. Onuitwisbare indrukken heeft hij bij mij achtergelaten. Als jongen zat ik onder zijn prediking en op catechisatie.

JOHANNES DE DOPER
Zijn preken waren evenwichtig, exegetisch en theologisch goed onderbouwd. Je moest je zetten tot luisteren, maar dan openden zich vaak onverwachte vergezichten. Hij had iets kinderlijks over zich, was blij met kleine dingen, bepaalde situaties of contacten. In het pastoraat verstond hij de kunst om zich in te leven in situaties van mensen.
Iemand vertelde me dezer dagen hoe ds. Huizinga in een droevige situatie uitzicht en perspectief wist te openen, alleen door er te zijn.
Toen hij in februari 1963 in Capelle op beroep kwam preken, ging de preek over de onthoofding van Johannes de Doper. Zijn intredepreek over de wijzende vinger van Johannes: ‘Zie het Lam Gods.’ Nooit zal ik de drie punten van die preek vergeten: Johannes de Doper als richtingwijzer, als bladwijzer, als onderwijzer! Ik denk terug aan 23 april 2006, toen hij na jaren een hele zondag in Capelle heeft gepreekt. Dit zal een van zijn laatste diensten zijn geweest. De preek die ik toen van hem hoorde, ging weer over Johannes de Doper. Mattheüs 11: ‘Wat zijt gij uitgegaan in de woestijn te aanschouwen? Een riet dat door de wind heen en weer bewogen wordt?’ Hij had iets met Johannes de Doper. Die door de wind heen en weer bewogen rietstengel!
Vaak door velen niet begrepen. Ook in zijn gang door de kerk.

BREEDTE VAN DE KERK
Bij het ouder worden is hij meer en meer in de breedte van de kerk komen te staan, gezien ook zijn beroepen naar confessionele gemeenten. Een brede oriëntatie kenmerkte hem. Katholiek voelde hij zich in de volle zin van het woord.
Ooit vertrouwde hij mij toe: ‘Die bekende gezangen, waar de kern van het geloof in is verwoord, daar kun je mee sterven!’
Gaven had hij van hoofd en hart. Ik denk aan de steun die hij mensen kon bieden in grenssituaties van het leven. Ik denk aan zijn gave om nagenoeg uit het hoofd te preken.
Toen hij op de genoemde dag 23 april 2006 in Capelle preekte, had hij de preek voor de avonddienst per abuis op zijn logeeradres laten liggen. (Enige verstrooidheid was hem niet vreemd.) Nochtans had niemand daar iets van gemerkt en was men zeer te spreken over de preek.

De stormen in het leven zijn hem niet bespaard gebleven. Ingrijpende dingen maakte hij mee in het persoonlijk leven. Een huwelijk dat eindigde in een echtscheiding. Hij heeft zijn ex-echtgenote, ook na haar hertrouwen, steeds een goed hart toegedragen. Hij kende geen wrok of verwijten. Blij kon hij zijn met een gesprek of contact van oudsher. Dat heb ik ondervonden in al de jaren dat ik vriendschappelijke contacten met hem onderhield.
Op de leeftijd van 85 jaar werd deze dienaar afgelost van zijn post.
Op 10 augustus is zijn lichaam begraven in Elspeet, de gemeente waar hij het langst heeft gestaan.
Daar rust zijn lichaam tot de jongste dag. Zijn nagedachtenis zij tot zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen