Radioman op Bonaire
Rijssensche familie met hart voor Midden- en Zuid-Amerikaan
Evangelieverkondiging en toerusting van gelovigen gebeurt in veel landen via de radio. Vanuit Bonaire worden uitzendingen verzorgd voor landen in Midden- en Zuid-Amerika. Vanuit Rijssen vertrok de familie Veldman deze maand met vier van hun zes kinderen weer naar Bonaire, waar Dick sinds twee jaar voor technisch onderhoud verantwoordelijk is.
'In 2011 was ik alleen op Bonaire om alles te regelen, onder andere voor de school van onze kinderen. Ik heb daar een paar moeilijke nachten gehad. Vooral: Wat doe ik mijn kinderen aan? We namen vier van de zes kinderen mee naar een totaal andere cultuur, andere taal, andere opleiding. Daar hebben we het later in de praktijk ook best moeilijk mee gehad. Een van de kinderen heeft op school een lastige periode doorgemaakt.
Aan de andere kant krijgen we geregeld mooie bemoedigingen. Van luisteraars die reageren, van ons hoofdkantoor waarvan je dingen doorkrijgt. Het is bemoedigend dat Jenny er ook goed functioneert. Zo zijn er dikwijls van die ‘geestelijke gedenktekens’.
Op zoek
Op Bonaire staat een zenderpark van TWR, dat een enorme regio bestrijkt met radioprogramma’s in twintig talen. De uitzendingen worden via de middengolf en voor de korte afstand in FM uitgezonden en bereiken onder meer het Caribisch gebied, Cuba, Venezuela, Brazilië, Colombia en Suriname.
Daar is Dick Veldman sinds september 2011 verantwoordelijk voor.
Wat maakte dat u ja zei tegen deze uitdaging?
‘In 2010 voelde ik van binnen een drang om een stap te maken in mijn leven. Ik had een goede baan bij KPN, geweldig werk, een leuk team, en ik wist nog niet wat het moest worden. Ik ben gaan zoeken op internet en kwam terecht bij Trans World Radio. Ik kwam in contact met de directeur van TWRAfrika, die wel een passende functie voor mij dacht te hebben. Maar dat was helemaal niets voor mij. Ik was teleurgesteld. De deur werd eigenlijk dichtgegooid.’
Maar TWR zag wel wat in Veldman, die als radiotechnisch manager voor TWR veel zou kunnen betekenen. ‘Het heeft al met al een halfjaar geduurd voor ik weer iets hoorde. Ik kreeg twee functies aangeboden: een in Singapore en een op Bonaire. Bonaire paste naadloos bij mij. Ik zei tegen Jenny: ‘Dit is het. Dit mogen we gaan doen.’ TWR-Nederland nam contact op met de GZB voor de financiering.
Die samenwerking is tot stand gekomen. De vraag was of de GZB ons kon kwalificeren als zendingswerkers. Dat werd vrij snel helder.
Na een voorlichtingsavond met de hervormde gemeente van Rijssen kregen we groen licht, er werd een thuisfrontcommissie ingesteld en een paar maanden later waren de financiën rond. Dat verliep wonderlijk goed. De thuisfrontcommissie zorgt voor de financiën en de gemeente in Rijssen ondersteunt de uitzending. Het project werd voor ruim vier jaar gegarandeerd.
Dit proces heeft geestelijk veel voor ons betekend. We zagen hier echt Gods hand in. Deuren gingen nu open.’
Is er wel eens een moment geweest waarop u dacht: Wat ben ik begonnen?
‘Ja, vooral in de periodes rond Kerst en Pasen. Je kunt deze hoogtijdagen niet als compleet gezin vieren. Onze tweede zoon deed belijdenis in Rijssen. Dat hebben we via internet wel kunnen zien en horen, maar je bent er niet bij. Mijn ouders waren vijftig jaar getrouwd; daar konden we ook niet bij zijn. Dat zijn moeilijke momenten.’
Reacties
Het werk van Dick is puur technisch. De programma’s uit diverse landen worden digitaal aangeleverd en deze zet hij op de zender.
Reacties gaan naar de diverse TWR-kantoren.
‘Dat is waar. Maar af en toe horen we wel wat van die kantoren. In mei was er een partnerconferentie van TWR om beleid uit te zetten en om te bemoedigen aan de hand van reacties. Dat doet je erg goed. Dat soort reacties zou ik nog wel meer willen horen.’
Het leven op Bonaire is niet goedkoop, vertelt Dick. ‘Er groeit niets op het eiland. Alles moet worden geïmporteerd. Dat maakt het duur.
Zuivel, vers fruit en verse groenten zijn erg kostbaar. De kinderen krijgen altijd een halve appel. Elektriciteit is ook erg duur, dus we hebben geen airco. Dan is het soms wel erg warm.’
Kinderen
‘Met de oudste twee kinderen hier gaat het heel goed. De jongste twee zitten op de basisschool en daar spreken de jongste kinderen alleen Papiaments, de voertaal van de lokale bevolking. In groep acht moeten alle kinderen het Nederlands beheersen. Zij kwamen in groep 2 en 4 en daar werd Papiaments gesproken en dat snapten ze niet. Maar dat gaat nu heel goed. Vergeleken met Nederland is het onderwijs redelijk op niveau. Ze kunnen ermee naar de middelbare school. Er is ook een aangepaste Citotoets, op een iets lager niveau dan in Nederland, maar de score is ongeveer gelijk. Havo en vwo moeten het niveau van het staatsexamen halen. Daar steekt Nederland veel geld in.’
Omdat 77 procent van de bevolking rooms-katholiek is, is de identiteit van de scholen ook rooms-katholiek. Dick: ‘Dat geeft ons weer de gelegenheid om er met de kinderen over door te praten en onderscheid bij te brengen. Maar de scholen geven daarin redelijk veel vrijheid. We hebben ons aangesloten bij de International Bible Church. Die kerk is oorspronkelijk ontstaan vanuit Trans World Radio, maar is nu geheel zelfstandig. De liturgie is wat Amerikaans: veel zingen, getuigenissen en een goede, bijbelse preek. Er komen lokale mensen, veel Amerikanen en ook Nederlanders. En we zitten op een bijbelkring.’
Cuba
Hoewel Dick de respons op de uitzendingen niet uit eerste hand verneemt, wordt hij geregeld bemoedigd door de reacties die hij van de diverse TWR-kantoren krijgt. Vooral in Cuba gebeuren mooie dingen en komen mensen tot geloof, kerken worden gesticht. ‘Cuba is echt opengegaan en de mensen zijn hongerig naar het evangelie. Dat krijgen we teruggekoppeld. Er is door de programma’s veel vraag naar het evangelie. Dat is erg bemoedigend. De Cubaanse ds. Gonzalez doet daar het nazorgwerk.
De radioprogramma’s worden digitaal aangeleverd door de studio’s in Cuba, Dominicaanse Republiek, Uruguay, Brazilië, Venezuela, Paraguay, Verenigde Staten. En uit Nederland komt het programma ‘De Bijbel door’.’
Voor Dick en Jenny is geen dag helemaal hetzelfde, hoewel elke dag zijn vaste agendapunten heeft.
‘Totaal werken we op Bonaire met ongeveer tien man. We beginnen de dag met een dagopening in de keuken. We hebben een lijst met gebedspunten. Ieder bidt in zijn eigen taal. Daarna werken we volgens een goed opgezette planning.
De cultuur is er wat dat betreft anders dan in Nederland. Afspraken zijn maar betrekkelijk, elkaar tijdens een gesprek recht in de ogen kijken, doe je niet. Dat is even wennen. De ene dag knappen we een huis op, de andere keer ben ik beleidspunten aan het schrijven of puzzel ik met de budgetten.
Er is veel kantoorwerk en de technische inspecties vragen ook de nodige aandacht. Ik ben verantwoordelijk voor de hele techniek: auto’s, gebouwen, zenders, zendmasten, kabels om de masten te verankeren. Het is heel breed. Alles wat ik tegenkom, pak ik aan. Dan zijn er de contacten met het telecombedrijf, met ambtenaren over financiële regelingen en contractonderhandelingen.
De zendmasten vragen veel onderhoud. Door de zilte wind, zon en regen hebben ze veel te lijden. Het jaarlijkse onderhoud kan niet voorkomen dat elke vier jaar de 440 diagonalen vervangen moeten worden. Schilders en monteurs worden via een katrol door een auto omhoog gehesen, tot 190 meter. Ik ben zelf ook twee keer een dag bovenin bezig geweest. Dat is een heel aparte ervaring. Hoe hoger je komt, hoe stiller het wordt.’
Uitbreiding
Behalve de zendmasten is er ook een studiogebouw, waar de programma’s worden gemonteerd en gecontroleerd − een taak voor Jenny. De plaatselijke predikant verzorgt hier wekelijks een uitzending.
‘We hopen een dezer dagen groen licht te krijgen voor capaciteitsuitbreiding van de middengolfzender van 100.000 naar 500.000 Watt. Daarmee bereiken we heel Colombia en Cuba en dan ook de hoofdstad Havana. De kwaliteit wordt dan ook beter. Er bleek in de grensgebieden namelijk veel behoefte te zijn aan onze programma’s.’
Hoe ziet het er over twee jaar uit?
‘Dat weten we nog niet. De thuissituatie met de kinderen speelt natuurlijk een rol. En de financiën. We zoeken daarin Gods weg.’
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 augustus 2013
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's
Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 augustus 2013
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's