HET IS GEVAARLIJK IN DE KERK

Dat de successen van de satan ook binnen de muren van de kerk groot zijn, bewijst het afnemend kerkbezoek en de binnenkerkelijke secularisatie. Waarom zou ik ’s zondags tweemaal naar de kerk gaan? Dagelijks mijn Bijbel lezen? ‘Kan er niet wat korter gepreekt worden?
De spanningsboog van onze aandacht bestrijkt maximaal twintig minuten.’ ‘Liever wat meer liturgie…’
Naar ik meen is het Calvijn geweest die de kerkdienst duidde als ‘werkplaats van de Heilige Geest’. Jaren geleden ving ik de opmerking op dat de kerk de meest gevaarlijke plaats op aarde is. In het licht van bovengenoemde opmerking begrijp ik dat. De Heilige Geest werkt er. Afgodstempels worden tempels van de Heilige Geest. Christus krijgt er gestalte in zondaarsharten. Heil wordt er toegepast en -geëigend. Dat zijn gebeurtenissen waarover blijdschap is in de hemel en de duivelen knarsetanden.

HOOGSTE KWALITEIT
Maar als de kerkdienst Gods werkplaats is – en ik geloof het graag – is het niet slechts een hoge eer daar bezig te mogen zijn, maar dient het werk dat ‘geleverd’ wordt ook van de hoogste kwaliteit te zijn. Wee degene die zich er met een ‘jantje- van-leiden’ van afmaakt. Het gaat om niet minder dan Schriftuitleg en -toepassing.
Wie beseft dat hij een middel mag zijn in de toe-eigening van het heil zal zich uiterst afhankelijk weten van God de Heilige Geest.
‘Wee mij’, weet de apostel, ‘indien ik het Evangelie niet preek’.
De dienaren van het Woord hebben niets anders te doen dan hun lastbrief te ontvouwen. Kernachtig is hun opdracht verwoord in het bevestigingsformulier. In de bediening der verzoening spreekt God Zelf, getuige de woorden van Paulus in 2 Korinthe 5:20. ‘Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons smeekt. Namens Christus smeken wij: laat U met God verzoenen.’ Hier hebben we Gods neerbuigende liefde op zijn diepst.
‘Wie meent dat de prediking niet Gods stem is, maar wacht op een stem daarbuiten, vergist zich’, schreef ooit ds. G. Boer.

TOEGANG
Het roepende Woord is ook het scheppende Woord. Geloof en geloofsversterking gaan niet buiten het Woord om.
In de prediking twist de Geest met ons. Wij geven Hem immers niet zomaar toegang. Maar Hij breekt met Zijn liefde in en door.
Net zo lang totdat we capituleren, het Hem gewonnen geven. Hij gunt ons geen rust buiten Christus. Het is dan ook heel wat wanneer wij onder deze prediking weglopen en onszelf leraars vergaderen. Daar waarschuwt Paulus juist zo voor. Voor mensen die ons naar de mond praten, die zeggen wat wij horen willen.

WERKBANKEN
Kerkgang stelt ook eisen aan ieder die onder de kansel plaatsneemt. Kerkbanken zijn in geen geval slaapbanken. Ik noem ze voorzichtig werkbanken, maar dan wel in de goede zin van het woord. Als het goed is, dan zijn we in de kerk actief betrokken en bezig. Werkzaam met het Woord van God. De preek gaat niet over ons heen. We horen ook niet welwillend (of niet) aan wat de dominee meent te moeten zeggen.
We eigenen ons toe wat de Heilige Geest laat verkondigen. Wet en evangelie. Heilig (wet) is immers de HEERE, maar niet minder is Hij genadig (evangelie).
Preken is met twee woorden spreken. We mogen het een noch het ander verzwijgen.
Adams val, waarin ik ten volle deel. Al was het alleen maar de zonde van het ongeloof, het wantrouwen jegens God, het plaatsen van vraagtekens waar Hij uitroeptekens zette. Adam ben ik!
Maar de prediking beoogt vooral en allermeest Christus aan ons hart te leggen. En als het over mijn zonden gaat, heb ik die nooit dieper beweend en veracht als toen de Geest mij bij Christus bracht.
Hij verheerlijkt Christus en ontneemt ons onze heerlijkheid. Zo staan wij aan de voet van het kruis. In onze schamelheid. In onze diepe geestelijke armoede.
Nu is zalig worden zo eenvoudig, mits we akkoord gaan met Góds voorwaarden. En hoe luiden die dan? Dat we tevreden zijn met Zijn Lam, dat we ‘amen’ zeggen op het evangelie. Dit ‘amen’ is terug te leiden naar het Hebreeuwse woordje voor geloven: amouna. Amen zeggen is dus voluit geloven. Het is niet minder dan een geloofsbelijdenis uitspreken.

BEZWAREN
De Heilige Geest brengt mensen die niet geloven kunnen of niet geloven willen tot geloof. Hij neemt alle bezwaren weg. Hij veegt ze zo van tafel. Wie eerder niet kon geloven kan nu niet langer meer ongelovig zijn. Niet dat dat geloof niet bestreden en aangevochten wordt. Zeker wel, maar de Heilige Geest houdt het eenmaal ontstoken vuur brandende.
Door het Woord geeft Hij telkens weer voedsel. Het is God die niet laat varen het werk dat Hij begon.
Behouden worden door het geloof, amen zeggen op het volbrachte werk en tevreden zijn met het Lam, is dat niet bevrijdend?!
Gods genade zoekt geen waardigheid bij ons. Integendeel, onze waardigheid is Christus.
Een late puritein zei het zo: de Heilige Geest legt in de prediking Christus telkens weer aan onze voeten. Zó, dat we over Hem heen moeten stappen als we al niet over Hem struikelen, óf we knielen voor Hem neer. Dat brengt dan ineens de vraag heel nabij waarom iemand weigert zich te laten behouden.

HUISBEZOEK
De vraag: ‘Wat dunkt u van de Christus?’ is een legitieme vraag.
Waarom zou ze op het huisbezoek niet gesteld worden? ‘Wie is Hij voor u? Hebt u zicht op Zijn werk? Meer dan bij het vorige huisbezoek? Is er sprake van opwassen, groeien in kennis en vertrouwen, zoals Zondag 7 van de catechismus het geloof omschrijft?’ Waarom zijn wij zo terughoudend en ontwijkend in het stellen van deze vragen en het antwoord geven daarop?
Heerlijk als het geloof zich uit in kloeke geloofstaal, krachtig en tegelijk ook teer als in antwoord 1 van de Heidelberger. Geen zelfverlossing, maar:
’k Lag machteloos gebonden,
Gij kwaamt en maakte vrij.
Wie? ‘Mij! Dat deed nou mijn getrouwe Zaligmaker Jezus!’

VERZEKERING
Tot slot twee citaten. Kolhbrugge schrijft: ‘Zoekt ge een grond, waarop ge kunt staan? Een grond onder uw voeten die in eeuwigheid blijft…? (...) Begeert ge een verzekering te ontvangen dat de Heere in de hemel ook u genegen is (...), zo blijft niet langer hangen tussen hemel en aarde. Christus, op niets anders hebt ge te zien. Want dat is de enige grond die vast zal blijven. Ook al dreigen al de elementen te vergaan’.
En Augustinus zegt: ‘Indien wij gemeenschap hebben met Christus, hebben we daarin een duidelijk bewijs dat onze namen geschreven staan in het boek des levens van het Lam’.

Volgende week het slot, over Gods verkiezing.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen