Globaal bekeken

De gordijnen van de pastorie open of gesloten? Twee stukjes uit Vier eeuwen domineesland (Zoetermeer, 1997).

• Van de hand van dr. F.A. van Lieburg, uit: M.J. de Vrijer-Struijs, Dertig jaren domineesche (’s-Gravenhage 1938):

Heerlijk was het ook om in de eerste tijden met mijn man te mogen meegaan op de huisbezoeken. Onze dorpelingen waren brave menschen… Maar toch, hoe moeilijk was het om geestelijk contact te vinden, daar de meesten zeer gesloten waren en anderen meer bevindelijk wilden leven, wat daar veelal inhield, dat, als God je niet greep, je bleef wie je was, en dan ging je voor eeuwig verloren. Maar dat werd met zoo’n rust gezegd, alsof men over het weer sprak…
Zoetjesaan begon ons geregelde pastorieleven, van huis- en ziekenbezoek, van rijke Zondagmorgendiensten in onze kleine Kerk, met prediking, met Doop en Avondmaal, en later bevestiging van nieuwe lidmaten. Mijn man studeerde veel, daar hij zijn doctoraal examen wilde doen. Ons huis stond voor iedereen open, en wij wilden niets liever dan alle lief en leed met onze dorpelingen deelen…
Nu hield ik er van om mijn gordijnen in huis altijd wijd open te hebben, want ik vind: pastoriebewoners moeten van buiten en van binnen bekeken kunnen worden. Staat er niet in Gods Woord: “Ik zal uw vensters kristallijnen maken”? Nu, voor mijn gevoel betekent dat ook zoo’n beetje, dat wij ten allen tijde “transparant” moeten zijn…
Wat kregen wij in onze Zondagmorgendiensten al spoedig een zeer gemengd publiek. Ons dorpje was heel gemakkelijk te bereiken voor de villabewoners uit de buurt, die dan met hun rijtuigje of later met hun auto kwamen, en de koetsiers of chauffeurs, voor zoover zij zelf niet reden, mee in de kerk namen. Heeft U er wel eens over nagedacht, hoe schoon het is voor een predikant en zijn vrouw om “standlooze” menschen te zijn; en dat een pastorie “neutrale” grond is, waar rijk en arm zich één kunnen voelen als Gods kinderen?
Verscheidenen hunner schonken ons een hooge vriendschap. Ik denk hierbij ineens ook aan den ouden ds. C.L. Laan, eens een groot man in het Jeugdwerk in Rotterdam, die toen in Zeist woonde: met hem speelde m’n man piano en viool. Het was altijd Händel, Mozart of Beethoven… Jarenlang hebben wij dat geluk mogen smaken (…)

• Van de hand van A.J.K. (Bert Klei):

De gereformeerde dominee J.C. Jonkers (1902-1983) hanteerde tijdens de oorlogsjaren de herdersstaf in het Gelderse Scherpenzeel: een orthodox dorp, waar de gereformeerden “licht” waren, vergeleken bij de “zware” hervormden ter plaatse en de nog “zwaardere” mensen van wat werd genoemd de zwarte-kousenkerk. De echtgenote van dominee Jonkers was van lutherse komaf, maar daar tilde de gemeente niet zwaar aan: ze kon dat immers niet helpen en bovendien zág je ’t niet aan haar.
De betrekkelijke “lichtheid” der gereformeerden verhinderde het niet pal te staan voor een strikte zondagsheiliging – een bezigheid die zij ondanks de oorlog niet verzaakten. En zo ontstond opschudding toen een zondagse wandelaar met scherpe ogen liet weten dat hij bij het passeren van de pastorie achter een venster mevrouw Jonkers had waargenomen, terwijl ze bezig was met een haakwerkje. Hoe pakken we dit geval van zondagsontheiliging aan, vroegen de bekommerde gereformeerden zich af. Moest de domineese berispt worden of kon je volstaan met haar te verzoeken het haakwerkje voortaan op een doordeweekse dag ter hand te nemen?
Na brede discussie werd besloten het bij een vriendelijk verzoek te laten. Want, zo luidde de redenering, mevrouw was van huis uit luthers en zulke mensen weten niet beter…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen