Globaal bekeken

‘Eerst is er de sabbat, daarna het werk’, zegt de nota Wij en ons werk van de Protestantse Kerk, aanvaard tijdens de synodevergadering van november 2012.

• De mens is geschapen en heeft de opdracht gekregen om te werken. Maar voordat hij de eerste spa in de grond steekt, is er de zevende dag. Dat is de rustdag, de sabbat. Op die dag rust God van zijn werk. Het is de dag dat God zich verheugde over zijn werk en het is de dag van de zegen. De mens begint zijn actieve leven niet met zijn eigen werk, maar met het vieren van de sabbat. Eerst is er de sabbat, pas dan komt de eerste werkdag. Eerst is er de tijd om te horen dat God ja zegt tegen de schepping en tegen de mens, en daarna is er nog tijd genoeg over om aan het werk te gaan.

• Werk is een zinvolle opdracht. Het moet geen afgod worden en de mens moet er geen slaaf van worden. Met ons werk scheppen we de wereld niet en we redden er de wereld ook niet mee. Het is goed en betekenisvol, maar alleen wanneer de menselijke maat wordt bewaakt. Zo niet, dan gaat de wereld aan vlijt ten onder.
Dit basisprincipe leidt tot de volgende opmerkingen:

• We zetten een fors vraagteken achter een 7x24-uurs economie. Economie is goed, maar niet alles. Laat er ook een dag zijn die niet in het teken staat van produceren en consumeren. Anders gaan we daaraan kapot. Laat er een dag zijn voor God en voor elkaar. De mens leeft niet van brood alleen. Daarom staan we kritisch ten opzichte van koopzondagen en vinden we dat het vastgesteld aantal niet moet worden uitgebreid. Er wordt te veel druk uitgeoefend op werknemers om ook op zondag te werken. De consument komt ook zonder koopzondag voldoende aan zijn trekken.

• Het is bedenkelijk wanneer de grens tussen werk en vrije tijd vervaagt. Flexibelere werktijden bieden veel mogelijkheden en bieden meer vrijheid. Flexwerk maakt het mogelijk veelvuldig te schakelen tussen verschillende werkzaamheden en aandachtsgebieden en dat is voor velen een uitkomst. Maar permanente beschikbaarheid en permanente oproepbaarheid is onmenselijk. Het maakt werk tot een slavendrijver.

• Er dienen grenzen te zijn aan prestatiedrang en het opschuiven van deadlines. We hoeven ons niet dood te werken, ook niet in naam van economische concurrentie.
Werk is nuttig en nodig, er is niets mis met hard werken, integendeel, maar de menselijke maat mag niet uit het oog verloren worden. Het is belangrijk om concurrerend te zijn, maar werk dient de mens en niet de mens het werk. De werkdruk kan zo hoog worden opgeschroefd, dat mensen er aan onderdoor dreigen te gaan.
Dat kan niet de bedoeling zijn.

***

Zoekend naar een artikel, trof ik in het RD van 11 oktober 1986 een citaat aan van ds. T. Poot, overgenomen uit een boekje van de gereformeerde predikant A.M. Lindeboom Moet dat zo doorgaan? Over ‘de tollernaarsbede’ − blijvend actueel!

U kunt zoveel, u hebt zoveel in uw gereformeerde deugden. U zegt zo vlot Vader tegen de hoge, heilige God. U kunt altijd zo bidden. U hebt het zo vaak over blijdschap. Uw zonden zijn u altijd vergeven. U gaat, blijkens de rouwadvertenties, ook allemaal naar de hemel… Maar ik kom u zo weinig tegen in de gestalte van de tollenaar, die man met een hart door schuldbesef getroffen en verslagen, die man die niets bij zichzelf, maar alles bij zijn God heeft. U belijdt met ons uw reinigmaking en zaligheid geheel en al buiten u zelf te hebben in Christus Jezus, maar beleeft en doorleeft u dat nog…?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen