GLOBAAL BEKEKEN

Een lezer reikte me een stapel vergeelde knipsels aan, waaronder twee over de grote Amerikaanse evangelist Dwight L. Moody (1807-1899). Een paar sprekende fragmenten:

• Na zijn vestiging in Chicago voelde Moody zich geroepen om voor het Koninkrijk Gods werkzaam te zijn. Maar wat zou hij kunnen doen? Spreken kon hij niet, maar hij bedacht iets anders. Hij huurde een hele bank in de kerk en hij rustte ’s zondags niet voor hij zoveel jongelui had meegebracht, dat zijn bank vol werd. Zo bracht hij hoorders voor degenen, die goed konden spreken. Ten slotte had hij vier banken in huur, die hij regelmatig zelf gevuld hield. Maar hij wilde meer doen: les geven op een Zondagsschool. De leiding zei dat hij kon komen als hij zelf een klas meebracht. Dat deed Moody en hij vormde uit straatjongens een nieuwe klas, die hij met ijver onderwees. Langzamerhand begon hij zelf een zondagsschool in een ander stadsgedeelte. Hij huurde daarvoor een markthal en bracht daar geregeld een vijf à zeshonderd jongeren bijeen. Aan het einde van de samenkomsten stond Moody aan de deur, gaf allen de hand en had voor een ieder een vriendelijk woord. Hij kende ze allen. Op den duur klom het aantal leerlingen der school tot 1500. Toen moest er een eigen gebouw komen. En dit gebouw kwam er.

• Moody was een impulsief man, die vaak bij intuïtie handelde. Zulke mensen zijn dikwijls ongeduldig en hun ongeduld brengt hen wel eens tot de ontmoedigende gedachte, dat ze eigenlijk tevergeefs arbeiden. Dat was op zekere dag ook met de evangelist zo. Doch een jonge vriend bezocht hem, vertellende, dat hij de vorige keer over Noach gepreekt had. Moody antwoorde, dat hij zich niet kon voorstellen, dat men met zulk een onderwerp “succes” zou hebben. Doch de bezoeker gaf hem daarop de raad, dan maar eens na te lezen, welk een bizonder man die Noach wel was. Dadelijk begon Moody in de Bijbel en in enige studieboeken alles op te zoeken, wat hij over Noach vinden kon. Het duurde toen niet lang of hij ontdekte, dat Noach honderdtwintig jaar lang gearbeid had zonder iemand te bekeren buiten zijn eigen gezin. “Ik deed mijn Bijbel dicht; de wolken waren opgetrokken”, vertelde Moody later.

• Tijdens een van de vele massa-meetings te Londen hield de Evangelist als gewoonlijk op het podium toezicht op de maatregelen, welke zijn helpers ten behoeve van het publiek namen. Rondziende ontdekte hij twee oude dames, die tevergeefs een plaatsje zochten. Juist op dat ogenblik bracht een zijner vrienden een bekend edelman op het podium, met het doel, hem aan Moody voor te stellen. Deze wendde zich om en zei: “Het verheugt mij, u hier te zien, Lord X - zou u niet zo vriendelijk willen zijn, een paar stoelen te brengen aan die twee oude dames daar?” Tot ontsteltenis van de min of meer vleierige vriend deed de graaf inderdaad, wat hem gevraagd werd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen