De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekenen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekenen

4 minuten leestijd

In DRS-magazine (De Reformatorische School) becommentarieert W. Losbrand regelmatig een aan de orde gesteld thema ‘vanuit een persoonlijk perspectief ’, dat wil zeggen op ludieke wijze. In het laatste nummer was het thema ‘identificatiefiguren’: mensen aan wie mensen zich graag oriënteren. Losband:

Als mijn vader een identificatiefiguur voor mij was geweest, dan was ik een ernstige man geworden. Ik zou niet van muziek houden en grappen niet kunnen waarderen. Ik zou alleen ‘Het Eilandennieuws’ en ‘De Saambinder’ lezen en een terlenka broek dragen. Mijn snor zou geen kans hebben en mijn haar zou aan de linkerkant keurig gescheiden worden. Ik zou niet veel praten en mezelf geen rust gunnen. Ik zou niet kunnen genieten van het vette der aarde en vaak zorgelijk kijken. Voor hoger geplaatsten zou ik even mijn hoed optillen en ik zou geen rijbewijs hebben. Als meester Van Waarden er een was geweest, dan was ik een strenge onderwijzer geworden. Ik zou nooit iets over het leven verteld hebben en ook geen sterke verhalen. Ik zou kinderen nooit geprezen hebben, maar hen geslagen hebben en er eindeloos rijtjes en kunstjes hebben ingeheid. Ik zou leren schoenen dragen met een keurige strik en nog kleiner gebleven zijn dan ik nu ben. Als de heer Kruijt een identificatiefiguur was geweest dan had ik nu bij iedere letter van het alfabet vijftig Bijbelse namen kunnen noemen. Ik zou brochures hebben geschreven en stukken sigaar in een pijp roken. Ik zou een donker pak dragen, waaronder mijn buik door een strak vest zijn plaats gewezen wordt. Ik zou iedere morgen mijn scheiding precies op het midden van mijn hoofd kammen en de twee helften licht insmeren met brillantine om langer van het resultaat te kunnen genieten. Ik zou moeizaam lopen en een wandelstok gebruiken. Zonder veel identificatiefiguren ben ik dus geworden wie ik in potentie al was. Ik ben geen ontevreden mens!

***
Orgeltrapper terug in Grote Kerk Zwolle’, kopt een stukje in Kerkbeheer, uitgave van de Vereniging voor Kerkrentmeesterlijk Beheer in de Protestantse Kerk.

Het Friesch Dagblad van 22 juli 2013 meldt dat Stichting Schnitgerorgel Zwolle het beroep van balgentreder in ere gaat herstellen. Op dit moment worden acht van de twaalf historische blaasbalgen van het Schnitgerorgel in de Zwolse Grote Kerk door de firma Flentrop gerestaureerd. Als die restauratie is afgerond, gaat de stichting de balgen weer door mensen laten bedienen. Volgens de stichting zouden zich al “flink wat liefhebbers” hebben gemeld om van tijd tot tijd als orgeltrapper (het officiële woord is calcant) dienst te doen. Er is zelfs sprake van dat er een calcantengilde wordt opgericht. In Zwolle werden de balgen tot 1920 door orgeltrappers bediend. Met het in ere herstellen van de orgeltrapper gaat een oude wens van de stichting in vervulling. “Door te trappen, krijg je een mooier geluid dan met motoraandrijving”, aldus bestuurslid Fré Douma. Sinds de invoering van de windmotor zijn de calcanten voorgoed verdwenen. Alleen in een historische setting worden ze nog wel eens ingeschakeld.

***

• Het fraaie artikel ‘De lust en last van een waardevol historisch kerkinterieur’ in hetzelfde blad:

De roep om vaste banken te vervangen door losse stoelen klinkt op veel plaatsen in Nederland. De reden hiervoor is vaak dat men de kerk flexibeler wil kunnen gebruiken voor de eredienst en voor andere activiteiten. (...) Daarbij bestaat het gevaar dat het totaalbeeld erg onrustig wordt en dat de ruimte sterk aan monumentaliteit inboet. Een vergelijking van de interieurs van de Nieuwe Kerk in Groningen en de Noorderkerk in Amsterdam spreekt boekdelen: in de laatste kerk is met de verwijdering van de vaste banken het ‘hart’ voor een belangrijk deel uit de ruimte verdwenen.


J.van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 oktober 2013

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Globaal bekenen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 oktober 2013

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's