WIE IS DE GELOVIGE?

BRIEFWISSELING
Johan en ds. Den Hollander schrijven onder gefi ngeerde namen. De redactie wil daarmee de aandacht helpen richten op de inhoud van hun schrijven en tegelijk beide gesprekspartners vrijheid geven hun opvatting neer te leggen. Het is niet mogelijk om de thematiek in drie brieven defi nitief te benoemen, om te eindigen met wat conclusies. De briefwisseling wil daarom vooral een uitgestoken hand naar gemeenten en gemeenteleden zijn, om ter plaatse over het onderwerp door te praten. Wel een hand die een richting wijst.

Beste dominee,

Graag wil ik u een aantal zaken in deze briefwisseling voorleggen die ik als gemeentelid beleef en ervaar in mijn gemeente. Ik ben opgegroeid in een hervormdgereformeerde gemeente waar ik tot op heden lid van ben. Mijn ouders hebben het geloof in Jezus Christus echt voorgeleefd en hebben me in woord en daad laten zien wat het betekent om Hem te volgen. Daarnaast heb ik ontzettend veel te danken aan broeders en zusters in en vooral buiten de ‘eigen’ gemeente, van wie ik gaandeweg van alles heb geleerd.

Hierdoor wist ik al op jonge leeftijd dat ik een kind van God mocht zijn. Dat ik hierover ook nooit echt in grote onzekerheid heb verkeerd, zie ik als een bijzondere genade van God. Toen ik zo’n jaar of 20 was en belijdenis had gedaan, gaf de behandeling van de Romeinenbrief op de bijbelkring mij een enorme geloofsverdieping. Ik ontdekte dat ik door het geloof met Christus gekruisigd en opgewekt ben en dat mijn oude mens is gestorven! Onze oude natuur doet ons nog zondigen, maar we worden er niet meer door beheerst. Want wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde. Ik ontdekte mijn ‘staat’, namelijk dood voor de zonden, want ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij; en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God (Gal.2:20). Dat er om heilig te leven in mijzelf geen kracht was, wist ik wel (Rom.7), maar in Romeinen 8 leerde ik de Krachtbron kennen, de Heilige Geest.

Deze dingen waren een enorme bevrijding voor me, maar ik had ze tot die tijd niet gehoord in de prediking. Inmiddels zijn er heel wat jaren voorbijgegaan en hoor er nog steeds nauwelijks over preken. Het gaat er in de prediking vrijwel altijd over hoe je als mens tot geloof komt. Zaken als navolging en discipelschap komen nauwelijks aan bod. De gemeenteleden worden ook niet aangesproken als gelovigen of, zoals Paulus ze noemt, heiligen. De reden is dat predikanten er rekening mee houden dat er ook ongelovigen aanwezig zijn. Dat laatste is natuurlijk mogelijk, maar is dit reden om minder hooggestemd in te zetten? Paulus doet het in ieder geval niet in zijn brieven en onthoudt zich ook van dit oordeel.
Paulus benoemt echter wel in zijn brieven concrete zonden en vermaant de gemeente hiermee te breken. Het is ook opmerkelijk hoe algemeen er vaak in onze gemeente over zonden gesproken wordt. Iedereen zal ze wel gedaan hebben, dus we bidden maar om vergeving. Concreet wordt het echter niet.

Door al deze dingen is bij mij vervreemding ontstaan rondom de gang van zaken in de eredienst en met name in de prediking. Zodra ik dit echter aan de orde breng, is de reactie dat een mens altijd een zondaar blijft en wij telkens weer de oproep tot bekering nodig hebben. Uiteraard ontkent niemand dat ook de levensheiliging noodzakelijk is, maar dit wordt niet verbonden met Romeinen 8. Het leven door de kracht van de Heilige Geest wordt nauwelijks benoemd. Omdat de gemeenteleden niet als gelovigen worden aangesproken, kan het feit dat God ons heeft voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden door Jezus Christus (Ef.1:5) ook niet tot zijn recht komen. Ook kunnen gemeenteleden hierdoor niet op hun verantwoordelijkheid worden gewezen. Ze zijn immers geroepen om de deugden te verkondigen van Hem Die hen uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht. Allemaal zaken die blijven liggen.

Mede hierdoor is de gemeente erg naar binnen gericht en komt er weinig van terecht om met elkaar het Evangelie door te geven. Ondanks mijn kritiek op de gang van zaken binnen onze gemeente heb ik niet de vrijmoedigheid om haar te verlaten. Ik wil dit ook helemaal niet, omdat ik weet dat het de gemeente van Jezus Christus is. Kortom, we leven mijns inziens onder de maat van Gods Woord. Heel graag zou ik van u vernemen of u mijn moeite herkent en welke weg ik verder moet gaan.

Met broederlijk groet! JOHAN

Beste Johan,

Hartelijk dank voor je brief waarin je open en helder schrijft over de vragen die je hebt bij de gang van zaken in jouw gemeente. Met name bij de prediking en de lijnen die daar getrokken worden roepen bij jou vervreemding op.

Wie is de christen, de oprecht gelovige? Zo lees ik je brief. Mooi dat je daarbij verwijst naar Romeinen 6 tot en met 8. Uiteraard zijn er veel meer passages die over de ‘heiligen’ gaan, zoals Paulus zijn brief inzet, maar in de genoemde hoofdstukken schrijft de apostel veel over het christenleven. Ik zou daarbij graag ook Romeinen 5 betrekken. Paulus schrijft in Romeinen 5:1: ‘Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus.’ Dát is een christen: een goddeloze (5:6), zondaar (5:8), vijand (5:10), die door God tot geloof geroepen is en door het leven en lijden van Christus rechtvaardig is voor God. Zo wordt een nakomeling en navolger van Adam uit pure genade aangemerkt als rechtvaardige (5:19).

De catechismus sluit daar helemaal op aan. Zondag 23 belijdt dat God uit pure genade, ondanks het feit dat ik nog steeds ‘tot alle boosheid geneigd ben’ mij de ‘volkomen genoegdoening, gerechtigheid en heiligheid van Christus schenkt en toerekent…’ Iets wat Paulus ook in 1 Korinthe 1:30 zegt: ‘Maar uit Hem bent u in Christus Jezus, Die voor ons is geworden wijsheid van God en gerechtigheid, heiliging en verlossing.’ Dit ben je in Christus. Uit genade, helemaal dankzij het werk van Christus. Wat een wonder. Zou je ooit boven die verwondering kunnen uitkomen? Een lied brengt dat prachtig onder woorden: ‘Amazing grace (how sweet the sound) that saved a wretch like me!

Maar dan verder. Hoe zit het met de gelovigen die in Christus zijn? Paulus voelt zich genoodzaakt om tegen hen te zeggen: ‘Hoe zullen wij, die aan de zonde gestorven zijn, nog daarin leven?’ Blijkbaar is die oproep nodig. Steeds moet een christen, een rechtvaardige herinnerd worden aan zijn ‘staat’, aan wie hij of zij door het geloof in Christus is. Waarvoor God hem of haar houdt.
Als we dan verder lezen in Romeinen 6 tot en met 8, zien we dat Paulus steeds aan die nieuwe identiteit een oproep verbindt. Ik noemde al Romeinen 6:1 en 2, maar je kunt gewoon verder lezen. Bijvoorbeeld in vers 3, waar Paulus oproept tot een nieuwe levenswandel. Of vers 6, dat we niet meer de zonde moeten dienen. In vers 11 en 12 gaat Paulus zelfs heel ver door te zeggen: ‘Zo dient ook u uzelf te rekenen als dood voor de zonde, maar levend voor God in Christus Jezus, onze Heere. Laat de zonde dan niet in uw sterfelijk lichaam regeren om aan de begeerten daarvan te gehoorzamen.’
Steeds herinnert Paulus aan Christus en onderbouwt hij zijn oproepen door te herinneren aan het werk van Christus. In Hem ligt dus alles voor de christen. En door Hem heeft de gelovige alle reden om zijn Heere te volgen.
Die gelovige die volgens Romeinen 8 nog steeds getekend wordt door zwakheden en de leiding van de Geest van Christus helemaal nodig heeft in alle facetten van het christenleven (het leven in de hoop, Rom.8:18-25, het gebedsleven Rom.8:26-27 enzovoort).

Die Geest is ons geschonken en is onmisbaar voor elke stap die je als christen maakt. In je brief schrijf je: ‘In Romeinen 8 leerde ik de Krachtbron kennen, de Heilige Geest.’ Ik weet niet helemaal hoe je dat bedoelt. In ieder geval kun je de Geest niet losmaken van het werk van Christus en evenmin van de verkiezende liefde van de Vader (Ef.1). Het is de Geest van Christus, de Geest van God (Rom.8:9).

Ik probeer tot een antwoord te komen. Gelovigen zijn dus in zichzelf niets dan vlees of oude mens: in ieder geval zondaar. Ze ontlenen hun identiteit helemaal aan Christus en worden geleid door de Geest van God. Daardoor gebeuren er dingen in hun leven, leven ze dichter bij of verder weg van God. Hun levenswandel en hun oriëntatie veranderen. Het is een levenslange weg waar we steeds het leven en lijden van Christus in nodig hebben.

Gelovigen zijn dus in zichzelf niets dan vlees of oude mens: in ieder geval zondaar

Ik ben het van harte met je eens dat deze en andere zaken aan bod moeten komen in de zondagse verkondiging. Daarbij hebben we als predikanten niet alleen de Romeinenbrief, maar de hele Bijbel tot onze beschikking, waarin uiterst concreet gesproken wordt over zonde en wat het leven uit genade inhoudt. Zo concreet moet er ook gepreekt worden. Bedankt dat je in ieder geval mij daaraan herinnert.

Ik ben aan veel nog niet toegekomen. Wellicht de volgende keer. Ik heb trouwens ook nog wel wat vragen. Het valt me op dat je met name uit Paulus’ brieven put. Welke rol spelen het Oude Testament en het onderwijs van Jezus in jouw geloofsleven met betrekking tot levensheiliging? Wat bedoel je precies met leven onder de maat van Gods Woord? Hoe zie je de gemeente van Christus?

Hartelijke groet, DS. DEN HOLLANDER

Johan en ds. Den Hollander schrijven onder gefi ngeerde namen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen