DE GEEST EN DE TWEEMENS

Beste dominee,

Bedankt voor uw brief. Allereerst wil ik duidelijkheid scheppen over wat ik bedoel met de Heilige Geest als Krachtbron in mijn leven. Het is niet mijn bedoeling om de Heilige Geest los te maken van Christus. Zoiets van: ik geloof in Jezus Christus als mijn Verlosser en nu ga ik verder heilig leven met de Heilige Geest.In mijn beleving beperkte het werk van de Heilige Geest zich tot het mij van zonde overtuigen en mij brengen tot Christus. Romeinen 8:11 leerde me dat de Heilige Geest werkelijk in mij woont: ‘en als de Geest van Hem Die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, zal Hij Die Christus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door Zijn Geest, Die in u woont.’
De Heilige Geest is niet slechts een invloed ten goede, maar is een levende Persoon. Hij is God Zelf en woont in mij. Inderdaad, Amazing Grace! Ik ben niet van mijzelf en mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest.

Helaas hoor ik hier in erediensten erg weinig over. Er wordt genoegen genomen met een leven van zondag tot zondag, we doen tussendoor ons werk, doen dingen verkeerd, horen vervolgens ’s zondags dat we hebben gefaald, vragen om vergeving enzovoort. Dit bedoel ik met ‘onder de maat leven’. We weten niet hoe rijk we zijn. De Geest van God woont in ons! Ik ben er uit eigen ervaring van overtuigd geraakt dat dingen veranderen in het leven bij ieder die hierop wordt gewezen.

Het zou zonder de kracht en leiding van Gods Geest ook onmogelijk zijn iets in de praktijk te brengen van Gods heilige geboden in het Oude Testament.
Intussen lijkt het onderwijs van Jezus Zelf nog radicaler te zijn. Neem Mattheüs 5:44: ‘Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen.’ Hoe zouden we deze dingen kunnen volbrengen zonder de Heilige Geest?

De gemeente zie ik als de plaats waar gelovigen, dus mensen in wie de Heilige Geest woont, samenkomen. De mensen zijn allemaal geheiligd en verbonden met elkaar door het Hoofd, Jezus Christus. Geweldig dat ik niet alleen hoef te geloven maar dat er een gemeente is. Dit zijn niet zomaar een paar mensen die ik uitgekozen heb, maar ze vormen, zoals Petrus zegt, ‘een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte; opdat zij de deugden zou verkondigen van Hem Die hen uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht’.
De gemeente heeft dus een hoge roeping en dient als zodanig aangesproken en aangespoord te worden. De gemeente is dikwijls alleen maar bezig met zichzelf en bekommert zich weinig om de wereld. Dit heeft alles te maken met een ontbrekend besef van de roeping en taak van de gemeente.

Ten slotte wil ik u vertellen dat ik verlang om op zondag in de erediensten God te ontmoeten, Hem groot te maken en vanuit het Woord dingen aangereikt te krijgen waar ik de komende week wat mee kan. We leven in een geseculariseerd land en ontmoeten dagelijks mensen die God niet kennen. Het is daarom van groot belang vanuit de zondagse dienst toegerust de wereld in te gaan.
Daarnaast vind ik de ontmoeting met andere broeders en zusters in Christus van wezenlijk belang. Hoogtepunt is met elkaar het heilig avondmaal vieren. Wat mij betreft zouden we dit vaker dan vier keer per jaar mogen vieren.
Het zou in de eredienst ook best wat uitbundiger mogen met betrekking tot de muziek en zang. Een orgel vind ik prachtig, maar we hebben Psalm 150 echt niet mee als we ons tot dit instrument beperken in de begeleiding van de (lof )zang. Ook zou ik naast de prachtige psalmen graag andere liederen zingen. Er zijn voluit bijbelse liederen die heel goed passen in de eredienst. Ik zou zelfs verder willen gaan door te stellen dat een bijbelse prediking vraagt om een voluit bijbelse beantwoording. Ondanks de grote waardering voor de psalmen vind ik ze om genoemde reden te beperkt. Het is toch ook niet uit te leggen aan buitenstaanders dat in onze erediensten de Heere Jezus centraal staat maar dat we Hem in onze liederen nooit noemen?

Dominee, ik hoop dat u iets van mijn beleving en verlangen herkent. Ik ben in ieder geval benieuwd naar uw reactie.

JOHAN

Beste Johan,

Dank voor je antwoordbrief. Ik herken daarin een diep verlangen om te leven naar Gods wil en wet. Tegelijk proef ik ook de ‘frustratie’ dat het niet in die intensiteit, radicaliteit en totaliteit van de grond komt zoals dat zou passen bij de weergaloze liefde van God in Christus Jezus, Zijn Zoon.
Daarmee staan we opnieuw midden in Paulus’ brieven. Soms geeft hij daarin uiting aan zijn frustratie, de teleurstelling over zijn tekort: ‘Want ik weet dat in mij, dat is in mijn vlees, niets goeds woont. Immers, het willen is er bij mij wel, maar het goede teweegbrengen, dat vind ik niet’ (Rom.7:18). Ook in de Filippenzenbrief geeft de apostel uitdrukking aan zijn gevoelens: ‘Niet dat ik het al verkregen heb of al volmaakt ben, maar ik jaag ernaar om het ook te grijpen. Daartoe ben ik ook door Christus Jezus gegrepen’ (Fil.3: 12).
Ik wil dat niet vergelijken met ‘het van zondag tot zondag leven’, waarbij we elke zondag weer horen over ‘tekort, zonde en genade’ om vervolgens zo weer de week in gaan. Het kan best zo zijn dat je het wel zo hoort. Daarom ben ik eigenlijk wel benieuwd om te horen hoe je (onbevangen) luistert naar de verkondiging. Daarmee wil ik geen eventuele blinde vlekken, loopjes en eenzijdigheden in bescherming nemen, maar uit eigen ervaring weet ik wel hoe snel we toch opgesloten kunnen raken in de wereld van onze eigen ideeën, zodat alles wat we horen daardoor gekleurd wordt.

Ik wil het verlangen van Paulus wél vergelijken met de pijn die je juist voelt omdat je leeft uit de liefde en genade van God. Tegenover zoveel eenzijdige liefde (‘Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad’, 1 Joh.4:19), zoveel radicale genade, zoveel zegeningen zinken mijn wederliefde, mijn dankbaarheid en mijn gehoorzaamheid in het niet. Juist omdat ik mezelf zozeer tegenkom in mijn ikgerichtheid en eigenliefde. Herken je dat en begrijp je dat het in bijbelse verkondiging daar om te doen is? Niets uit ons, maar alles uit Hem, alles in Hem. Dat is ontdekkend én genadig tegelijk.
Dat ben ik persoonlijk pas echt gaan ontdekken in het licht van Gods liefde en genade. Eerder zag ik dat niet zo, was het theorie. Nu is het praktijk. Werk van de Heilige Geest. Dat werk is, zoals je schrijft, niet beperkt tot het ontdekken van onze schuld. Integendeel. De Heilige Geest verbindt mij aan Christus en doet me leven uit Zijn radicale gehoorzaamheid en liefde. Juist waar de Geest in mij woont, mij verbindt aan Christus ga ik de invloed van genade zien in mijn leven, groei ik in de kennis en genade van Christus, mijn Zaligmaker.

Dit klinkt allemaal als een tegenstelling. Het is moeilijk om uit te leggen en te begrijpen, maar het blijkt allemaal wel in de breedte van de Bijbel, van Oude tot en met Nieuwe Testament. De gelovige die een tweemens geworden is. Het volk Israël dat wel in het beloofde land gebracht is, maar daar de Kanaänieten moet verdrijven, omdat ze anders tot hun way of life worden afgetrokken. Ook daarna – in het boek Richteren – komen we het volk Israël steeds weer tegen in hun ware aard.
Dat zijn grondtonen in de Bijbel en in dat besef wil de bijbelse verkondiging ons voeden. Waar dat besef verdwijnt of waar de boodschap van de Bijbel versimpelt tot een enkele kreet, verdwijnt het geloof binnen de kortste keren. Hoe zie je dat? Daarom vroeg ik jou naar de betekenis van het Oude Testament en het onderwijs van Jezus.

Dan een ander onderwerp: de gemeente. Ook dan zien we weer op bepaalde manieren een tweedeling. Gemeenteleden die de Heere Jezus kennen en Hem belijden als hun Heere en gemeenteleden die Hem niet erkennen. Dat laatste mag niet bestaan. Het kan en mag nooit zo zijn dat ongeloof gewoon is. Daarom klinkt er de oproep tot geloof en bekering. De gemeente is er namelijk voor God. Wij komen in de samenkomsten van de heilige gemeente samen voor Gods aangezicht. Ik moet denken aan het lied: ‘God is in ons midden, laten wij aanbidden…’ Omdat God heilig is, moet Zijn gemeente dat ook zijn. Petrus houdt dat de vreemdelingen in de verstrooiing voor − hij staat daarbij op de schouders van het Oude Testament: ‘Maar zoals Hij Die u geroepen heeft, heilig is, word zo ook zelf heilig in heel uw levenswandel, want er staat geschreven: Wees heilig, want Ik ben heilig.’ (1 Petr.1:15 en 16).

De bijbelse verkondiging wil ons voeden in het besef dat de gelovige een tweemens geworden is

Onderwijs en aanbidding zijn geen tegenstelling voor de gemeente. In de verkondiging gaat het over Gods grote daden en worden wij onderwezen om daardoor en daarvoor te leven. De gemeentezang biedt de gemeente uitstekend de gelegenheid tot een passend antwoord in hoge tonen van aanbidding of lage tonen van gebrokenheid of klacht. Het draait daarin om God. Daarom zingen wij net zoals Christus met liefde de psalmen. Ik wil daar nog wel meer over schrijven.

Beste Johan, ik heb geprobeerd om je brief te beantwoorden. Je vroeg met name of ik jouw beleving en verlangen herken. Ik zou met jou in de volgende en laatste brief graag willen doordenken over hoe je nu vruchtbaar voluit in de gemeente kunt staan. Misschien kun je daar in je brief op meer over zeggen?

Hartelijke groet, DS. DEN HOLLANDER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen