DOORPRATEN

Het eerste thema dat aan de orde komt is ‘Geloof en gevoel’. Het gevoel is belangrijk, voor velen belangrijker dan kennis. In onze tijd wordt er erg veel uit het gevoel geleefd. Je kunt er niet buiten, maar het moet niet de overhand krijgen. Dan gaat de balans weg. Er moet niet zo’n zwaar accent op het gevoel gelegd worden.
De vraag is: waardoor wordt het gevoel opgeroepen? Er zit veel psychologie bij. We moeten ons niet vergissen. Er is een groot verschil tussen sentimentaliteit en spiritualiteit / bevindelijkheid / geloofservaring. Veel gevoel heeft meer met sentimentaliteit dan met geloofservaring te maken. Muziek kan je op het verkeerde been zetten. Waardoor word je geraakt? Door de muziek of de woorden die je zingt? Word je geraakt in je gevoel of in je hart? In het geloof is het gevoel gekoppeld aan het Woord. Als het Woord je hart raakt, dan is de Heilige Geest aan het werk. Hij ontdekt. Door het Woord, door de prediking van zonde en genade wekt Hij gevoelens op: schuldgevoel,

Veel gevoel heeft meer met sentimentaliteit dan met geloofservaring te maken

gevoel van berouw, gevoelens van bevrijding, dankbaarheid, verwondering en verlangen om de Heere te dienen. Het gaat om het Woord. Daaraan moeten we onszelf toetsen. En daar mogen we elkaar op bevragen. De zekerheid van het heil ligt niet in het gevoel maar in het geloof, in Christus, Die de inhoud van het geloof is.

EREDIENST
‘Kerk en eredienst’ is het tweede thema. Als generaties beleven we kerk en eredienst verschillend. Voor generatie 1, de grootouders, betekenen kerk en eredienst veel, voor generatie 3, de kleinkinderen, weinig. Generatie 2 staat deels dichter bij generatie 1 en deels dichter bij generatie 3. Dat geldt ook de waardering voor de geschiedenis van de kerk en van de traditie. Wanneer je daar Gods hand in ziet, sta je er anders in dan wanneer je helemaal niet met deze geschiedenis bezig bent.
En de eredienst. Zie je deze als een heilige plaats waar mensen samenkomen om God te ontmoeten en door Hem onderwezen te worden? Of zit je meer op de lijn van: het moet fijn zijn in de kerk? En het is fijn als er iemand met uitstraling op de preekstoel staat en als er goede, eigentijdse liederen gezongen worden onder begeleiding van eigentijdse muziekinstrumenten. Daar zit natuurlijk nog wel het een en ander tussen. De vraag is: waarom ga je eigenlijk naar de kerk? Deze vraag stemt tot nadenken.

VERANDERINGEN
Thema 3 is ‘Veranderingen in de eredienst’. Door veranderingen in de eredienst verdwijnt het vertrouwde. Neem de verschillende bijbelvertalingen. Er zou maar één vertaling moeten worden gelezen.
Er is veel leegloop. Wat verdrietig is dat. Moet je veranderingen doorvoeren om gemeenteleden aan de kerk te binden? In hoeverre pas je je aan? Pas je je aan aan de wensen van mensen? Vaak zie je gemeenteleden die om veranderingen vragen alsnog vertrekken.
We moeten geen concessies doen, maar niet halsstarrig zijn. Veranderingen kunnen niet met de inhoud te maken hebben, alleen met de vorm. Omdat taal en cultuur veranderen, veranderen vormen. Wat dit betreft moet je met je tijd meegaan en niet achteraan lopen.
We moeten oppassen voor vernieuwingsdrang. Het gaat om het zoeken van een goede weg tussen vernieuwingsdrang en halsstarrigheid. En die weg is er. Daar hebben we het licht en de leiding van de Geest in nodig. En daarbij zoeken we elkaar en houden we elkaar vast. We spelen niet in op het ik-gevoel dat zo groot is in deze tijd, niet naar ‘links’ en niet naar ‘rechts’.

OVERDRACHT
Wat dragen we over? Wat vinden wij belangrijk om aan de volgende generatie over te dragen? Dat het nodig is om God te leren kennen. Dat wij Christus nodig hebben als onze Borg en Zaligmaker. In Hem ontvangen wij de enige troost, in leven en in sterven. Deze troost is er ook als wij dingen niet begrijpen. We mogen altijd naar Hem toegaan als het moeilijk is. Hij staat altijd voor ons klaar. Hij is de enige uitweg om goed terecht te komen. Je kunt wel van alles willen… je kunt misschien 80 of 90 jaar worden, en dan? Wij leven hier niet altijd. Het kan zomaar voorbij zijn.
Onze kinderen moeten weten van de trouw van God. Hij doet wat Hij zegt en belooft. Dat is al eeuwenlang gebleken. Hij heeft alles in Zijn hand. De zon, de maan en de sterren. Ook ons. Hij is het Die ons in Christus Zijn liefde en genade schenkt. Hij nodigt ons om tot Hem te komen, Hem vast te houden en bij Hem te blijven. Om Hem trouw te zijn. En Hij wil dat wij sámen bij Hem zijn en blijven. En dat we elkaar vasthouden en respecteren.

BAND TUSSEN GENERATIES
De verscheidenheid in onze samenleving is zeer toegenomen. Er is sprake van fragmentarisering. Daardoor is er meer afstand gekomen tussen de generaties. Wat leefwereld betreft zijn zij uit elkaar gegroeid. Dat werkt door in de christelijke gemeente. Maar in de eredienst zit je wel allemaal bij elkaar.
Het is niet goed als jongeren en ouderen elkaar niet ontmoeten en spreken. Als je serieus wilt nemen dat je bij elkaar hoort, dan moet je dat ook concreet maken. Met elkaar praten dus. Als je het over de basis eens bent, dan moet dat lukken. En elkaar goed laten uitpraten. Niet direct ‘ja, maar…’ Je moet jezelf openstellen voor de ander en luisteren met je hart. Dan ben je echt betrokken. Ouderen mogen jongeren best corrigeren. Zij hebben meer van het leven gezien. Daar kun je als jongere van leren. En als er meningsverschillen zijn, laten we dan proberen een tussenweg te vinden. Laten ouderen zich soepel en barmhartig opstellen.
Misschien is het zinvol om de bijbelkringen eens door elkaar heen te gooien. Jongeren en ouderen in één kring. Dat zou best heel vruchtbaar kunnen zijn.
Het is moeilijk om door de week tijd te vinden. Maar waarom zou je ’s zondags niet meer met elkaar kunnen doen? Na de kerkdienst samen koffiedrinken en eten, en napraten over de preek? Er zijn verschillende mogelijkheden om de band tussen de generaties te versterken. Hieraan werken zal het samen kerk-zijn versterken. En geef jongeren vooral verantwoordelijkheid. De kerk is toch ook hun kerk?

SANDWICHGENERATIE
Wat zou gedaan kunnen worden om de sandwichgeneratie meer in beeld te krijgen? Met de zorg voor ouders en voor opgroeiende kinderen is dit een generatie die het vaak zwaar heeft. Velen in deze leeftijdscategorie zijn vervreemd geraakt van geloof en kerk.
Gesproken wordt over de mogelijkheid en zin van een persoonlijke benadering. Misschien kunnen er bijeenkomsten worden georganiseerd waarvoor deze leeftijdsgroep gericht wordt uitgenodigd. We kunnen hierbij denken aan terugkomavonden voor belijdenisgroepen. Er is verlegenheid wat voor deze generatie gedaan zou kunnen worden. Hier moet breder over nagedacht worden. Het is wel een punt van urgentie.

EVANGELISCHE INVLOEDEN
Er is verschil van mening of je wel of niet moet openstaan voor evangelisch- charismatische invloeden.
Ja. Christenen uit die kringen praten gemakkelijker over het geloof. Ze zijn er zekerder over. Het lijkt alsof zij geen twijfel kennen. Ze gaan gemakkelijker met nietchristenen in gesprek. In hun diensten zijn ze minder formeel en stijf, losser. De preken die je er hoort, zijn eenvoudiger en meer aansprekend. Ze zijn ook praktischer. Het gaat meer over het leven van vandaag. Er wordt meer over de heiliging van het leven gepreekt. Bij ons blijven de dominees vaak bij het kruis steken. Ze zijn ook meer met de gaven van de Geest bezig. Laten wij die gaven niet liggen? Ze krijgen ook bijzondere tekenen van God. Als bevestiging. Of als ze voor een keuze staan.
Nee. Je ziet in die kringen dat de gaven van de Geest heel individueel gebruikt worden. Maar ze zijn voor de gemeente bedoeld. Twee jongeren zeggen dat ze een raar gevoel krijgen als klasgenoten in de pauze in tongen gaan spreken.

Voor hen hoeft het niet. De manier waarop velen met de gaven bezig zijn, is een teken van individualisering en fragmentarisering. Als je met deze dingen bezig gaat, waar houdt het op? Is de duivel hierin niet misleidend bezig? De preken gaan daar niet diep. En bijzondere tekenen van God? We hebben de Bijbel en de sacramenten. Daaraan hebben we genoeg. Verder moeten we het open laten. Heel het leven is een wonder. En als God ‘bijzondere’ wonderen wil doen, dan is dat aan Hem. We zoeken ze niet. En soms gebeuren die wonderen als voorziening van Zijn kant.
Wij hebben onze bedenkingen. We kennen tal van mensen die evangelisch werden. Ze zakten weg en doen nu niets meer aan het geloof. Was het dan wel echt?

Ds. C.G. Geluk is hervormd predikant met een bovenwijkse opdracht te Huizen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen