KYRIË VOOR SYRIË

Het is een verwarrende en cynische wereld waarin wij leven. De beelden van de slachtoffers van de tyfoon die over de Filippijnen raasde maken veel los. Grote hulpacties komen op gang. Tegelijkertijd lijkt de aandacht in de media voor Syrië te verslappen. Het conflict is voor een gemiddelde afnemer van het nieuws sowieso moeilijk te volgen. Wie vecht er tegen wie? En welke ‘partij’ verdient onze sympathie?

RD

In het RD van 28 oktober schrijft Martin Janssen het volgende.

Syrische christenen beschouwen hun land als de bakermat van de wereldwijde kerk. Maar deze kerk beleeft momenteel in het land van haar geboorte een van de donkerste pagina’s in haar 2000-jarige geschiedenis. De Syrische patriarch Gregorius III Laham zei recent tegenover de BBC dat er intussen meer dan 450.000 Syrische christenen op de vlucht zijn geslagen. De plaatselijke kerken in Syrië worstelen met de opvang van de omvangrijke vluchtelingenstroom. Een situatie die nog verergerd wordt door het feit dat internationale christelijke hulporganisaties maar moeizaam toegang krijgen tot het door een bloedige burgeroorlog verscheurde Syrië. Dat geeft Syrische christenen des te meer het gevoel er alleen voor te staan.

ELSEVIER

Dat signaal wordt ook afgegeven door de uit Iran afkomstige rechtsgeleerde Afshin Ellian, die in een column op 13 september voor Elsevier stelt dat het ondraaglijke verdriet van de christenen niet in het Westen doordringt. Ellian waarschuwt ervoor dat Syrië een tweede Rwanda kan worden, met de christenen als slachtoffers. Ook schrijft hij over het christelijke dorp Ma’loula dat op dat moment onder vuur ligt.

Nu wordt Ma’loula, een antiek dorp gebouwd op een berghelling, geterroriseerd door oprukkende salafistische jihadstrijders. Ma’loula is een van de weinige plekken op aarde waar nog Aramees wordt gesproken. De naam Ma’loula is Aramees, het betekent toegang of ingang. De christenen bouwden er een van de oudste kloosters in de wereld dat iedereen aan de heroïek van Santa Thekla, de maagd van Ikonium, moet herinneren. Daarover gaat Handelingen van Paulus en Thekla (Acta Pauli et Theclae). Thekla werd een volgeling van Paulus en in Ma’loula zou zij haar laatste jaren hebben doorgebracht. (…) Toen de jihadisten het klooster van Ma’loula binnengingen, onthoofden ze mariabeeldjes en een beeldje van Santa Thekla. Moeten we het minder belangrijk of urgent vinden, omdat hier geen gifgas werd gebruikt? Zo verging het ook de boeddhabeelden in Bamiyan! Juist hier, bij deze beeldenstorm, begint de diabolische moordpartij – daarna begonnen ze met het doden van mensen. (…) Het verdriet van Syrische christenen is ondraaglijk groot. Dat dringt niet door in het Westen. De joden hebben gelukkig een sterke staat in het Midden- Oosten, zodat ze andere joden die in gevaar verkeren, waar dan ook ter wereld, kunnen helpen en beschermen. Maar wat hebben de christenen in het Midden-Oosten? Niets: geen staat, geen natie, geen wapens. Niemand in de wereld is bereid de Midden-Oosterse christenen te helpen of te beschermen. Op dit moment worden ze beschermd door het regime van Assad. Dat is erg tragisch. Ik denk dat alleen de joden – gelet op hun geschiedenis – de ernst en de omvang van deze tragedie kunnen begrijpen. Wat doet het Westen voor ze? (…)

DRIELUIK

In Drieluik, het blad van protestants Amersfoort, schrijft Helma Maas een impressie van een avond in kerkgebouw De Bron waar de Syrische priester Fadi Halisso sprak in het kader van de Vredesweek. Hij ziet hier en daar lichtpuntjes in de wrede oorlog die al ruim twee jaar duurt.

Het leven van de 36-jarige Fadi gaat niet langs geijkte paden. Hij komt uit een christelijke familie die in Aleppo woont, vroeger dé handelsstad van Syrië. Fadi studeerde computertechniek. Na zijn 30ste besloot hij radicaal het roer om te gooien. Hij vond weinig voldoening in zijn werk en leven en belandde in een geloofscrisis. Is religie niet een verzinsel van de mensen?, ging het door hem heen. De kerk zei Fadi niet zo veel meer. Tot hij een jonge priester tegenkwam, die hem liet zien dat de Bijbel praktisch toepasbaar is in het leven. Deze priester behoorde tot de orde van de jezuïeten, een vrij praktisch ingestelde rooms-katholieke orde. De voorbeelden uit Latijns-Amerika, waar priesters solidair met de armen zijn, inspireerden hem. Het werd het begin van de ommezwaai. Geen carrière maken, geen gezin stichten, maar eigen bezit opgeven en vele jaren studeren om vervolgens dienstbaar te zijn aan de jezuïetengelofte en dus aan God. Nu Fadi terugkijkt op die beslissing, zegt hij dat de wereld inmiddels zo ingrijpend veranderd is, dat juist de mensen om hem heen nu alle zekerheden kwijt zijn. Zijn broer, moeder en zijn oude vrienden in Aleppo worden dagelijks bestookt met mortiergranaten, moeten hun leven wagen om de straat op te gaan om brood te kopen, want er kunnen altijd scherpschutters van het regeringsleger schieten. Ze zijn bang voor de Al Qaida strijders die oprukken en zitten letterlijk tussen twee vuren. Kunnen ze net als Fadi naar Libanon? Dat blijkt lastig. Niet alleen is de weg er naar toe heel gevaarlijk, maar waar moeten ze van leven? Fadi ziet met eigen ogen hoe veel welgestelde Syrische vluchtelingen inmiddels straatarm zijn in Libanon. En niet alleen de armoede is schrijnend, het gebrek aan perspectief op een toekomst, maakt veel mensen depressief. (…)

Niet bij de pakken neerzitten, is Fadi’s devies. Dat laat hij ook in Amersfoort klinken. Hij roept zijn gehoor op om aandacht te geven aan die krachten in Syrië die werkelijk vrede willen. Hij vindt het vreselijk dat het is alsof mensen moeten kiezen tussen óf het regime van president Assad, dat al meer dan 100.000 mensen heeft vermoord, óf de aanhangers van Al Qaida die hun strikte wetten op willen leggen aan iedereen. Er is een derde weg. Hij vertelt over de dappere jonge moslims die in Aleppo protesteren tegen Al Qaida, die scholen opzetten waar jongens en meisjes naar toe gaan en die tolerantie prediken in plaats van haat. Als priester in opleiding heeft ook Fadi zich verdiept in de islam. Dat past in de opleiding tot jezuïet. Het hielp hem om zich een mening te vormen over de islam. Hij geeft toe dat hij zelf vroeger allerlei vooroordelen had over moslims, hij ging vooral om met christenen. Toen de opstand in Syrië begon, werd iedereen die opkwam voor vrije meningsuiting hard getroffen door de geheime dienst en het leger. In de eerste acht maanden van de opstand werden ongewapende demonstranten koelbloedig neergeschoten. Toch bleven christenen, moslims en mensen die geen religie praktiseren schouder aan schouder staan. Een aantal christenen hield zich afzijdig en de regering probeerde een wig te drijven door christenen bang te maken dat ze door de Moslim Broederschap overheerst zouden gaan worden. In een christelijk dorp even buiten Aleppo plaatste het regeringsleger zwaar geschut en begon daarmee op moslimdorpen te schieten. Hierop bood de regering de kerkleiding aan om zich te bewapenen, maar wijselijk sloegen de kerkleiders dat aanbod af.

Volgens Fadi zijn de problemen die de islam in het Midden-Oosten doormaakt een weerslag van de huidige cultuur, het is een fase waar de islam nu doorheen gaat. Ook in de ontwikkeling van de islam zijn tijden aan te wijzen, dat er sprake is van een soort ‘verlichtingsdenken’, vergelijkbaar met de Europese verlichting. De buitenlandse strijders die denken dat ze de islam moeten redden, veroorzaken veel negatieve aandacht voor de islam. ‘Vergeet niet dat er juist door Syrische moslims gedemonstreerd wordt als die jihadi’s (buitenlandse strijders) het kruis van een kerk afgehaald hebben’, zegt hij op zijn laatste dag in Nederland. Hij laat een foto zien van Syrische moslimjongeren die het gebroken kruis in alle eerbied een beschermde plek willen geven. Daarmee geven ze een duidelijk signaal af dat zij het niet eens zijn met de manier waarop de buitenlandse moslims de islam uitleggen.

KYRIË

In het ‘Kyriëgebed’ bidt de gemeente om Gods ontferming over de nood van de wereld. Kyrië is maar een letter verschil met Syrië, maar het is een verschil tussen genade en genadeloosheid. Onderstaand gebed vond ik op internet.

Heer,

Zegen de handen van de hulpverleners in Syrië. Zegen hen die de hulpverlening in Syrië organiseren. Zegen hen die er wereldwijd het geld voor bij elkaar brengen. Maar zegen vooral de mensen die nu het slachtoffer worden van het geweld van de overheid en gewapende groepen. Zegen alle initiatieven die leiden tot vrede en recht. Om Jezus’ wil, amen.

Ds. G. van Meijeren uit Utrecht is interim-predikant in de Protestantse Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen