CHRISTEN IN HET OOSTEN

In het Armeense dorp waar evangelist Alexander Kostenko woont, weet iedereen dat je bij hem niet tevergeefs aanklopt als de auto niet wil starten of een kachel het midden in de winter begeeft. De Heere schonk hem twee rechterhanden, die hij volop laat wapperen voor het Koninkrijk. Voor gelovigen en ongelovigen. En tijdens dat wapperen spreekt hij over God en over de vergeving van zonden.

GEDEKTE TAFELS

Mensen die wel eens achter het zogeheten IJzeren gordijn zijn geweest, komen nagenoeg zonder uitzondering terug met lof voor de gastvrijheid die aan hen werd betoond. Gedekte tafels vol lekkernijen, geopende kansels, souvenirtjes voor het thuisfront… In het Oosten gaan mensen ver om het de gasten naar de zin te maken. Gastvrijheid zit ook de Russische baptisten met wie Friedensstimme samenwerkt in het bloed. Een Russische broeder, ouderling in een van de gemeenten in Moskou, zei het zo: ‘Voor ons is gastvrijheid gehoor geven aan de oproep van Jezus in Lukas 16: ‘Maak uzelf vrienden met behulp van de onrechtvaardige mammon.’ Wij willen de goederen en de talenten die God ons gaf gebruiken om vrienden te maken en mensen te winnen voor het Koninkrijk.’ Zo heb ik het in de praktijk ook zien werken.

IWAN EN MARIA

Op Sachalin, een eiland dat twee keer zo groot is als Nederland − in het verre oosten van Rusland, precies boven Japan − woont en werkt broeder Iwan Arnaut. Hij is getrouwd met Maria, beiden zijn de zestig al even gepasseerd. Zij zijn er niet geboren maar er een jaar of twintig geleden vanuit Oekraïne naartoe verhuisd, om er de Heere te dienen. Broeder Iwan is pastoraal verantwoordelijk voor de gemeenten op het eiland. Maar ook voor de Koerilen eilandengroep ten oosten van Sachalin, waar kleine groepjes christenen wonen. Een aanzienlijk werkgebied voor een evangelist/gemeenteleider op leeftijd. Ik mocht een week bij Iwan en Maria doorbrengen, in het voorjaar van 2012. Zij wonen in een huis dat zij zelf hebben gebouwd. In een buitenwijk van de hoofdstad, waar de smeltende sneeuw van de ‘straat’ een modderpoel had gemaakt. Iwan en Maria bewonen het huis samen met twee huisgenoten: oudere zusters uit de gemeente die niet meer zelfstandig kunnen wonen en die niemand hebben om voor hen te zorgen. Aan het kleine huis werd tien jaren geleden een aanbouw toegevoegd, die nu dienst doet als gebedshuis. Hier komt de kleine gemeente samen, elke zondag twee keer. Doordeweeks op woensdagavond is er de Bibelstunde en op vrijdagavond de Gebetsstunde, waarmee de wekelijkse vastendag wordt afgesloten.

LANGE ZONDAG

Wat mij bij mijn verblijf opviel, was dat de zondag voor Iwan Arnaut een heel drukke dag is. De dag begint vroeg, als hij zijn auto start om uit de (niet zo heel) nabije omgeving van de stad minder ambulante gemeenteleden op te halen. Een ouder echtpaar, een jonge vrouw met een lichamelijk gehandicapte zoon. En nog wat mensen. Bijzonder hoeveel mensen je met wat goede wil in zo’n aftands Russisch autootje gepropt krijgt. Als het gezelschap bij het huis annex gebedshuis arriveert, heeft Maria de tafel al gedekt. Geen uitgebreide maaltijd maar thee met koekjes, brood en kaas. Het was een flinke rit, dus de dames willen zich graag even opfrissen in de badkamer. Broeder Arnaut transformeert ondertussen haast ongemerkt terug van chauffeur tot predikant van dienst, hij leidt immers zelf de samenkomst die aanstaande is. Die samenkomst vangt aan om 10 uur. Zoals altijd heeft iedereen een inbreng. Een groep jongeren zingt een lied. Kinderen dragen de bijbeltekst voor die zij uit het hoofd hebben geleerd. Een zuster declameert een gedicht. Een jonge broeder geeft een getuigenis. Arnaut houdt een preek, de broeder uit Nederland krijgt volop tijd voor een groet en een bijbels woord. Zo’n samenkomst duurt nooit korter dan twee uren. Dan beëindigt Arnaut de bijeenkomst met gebed. Maar niet voordat hij gezegd heeft beschikbaar te zijn voor gebed en pastoraat.

PASTOR

Dus na de samenkomst zie ik hem nog zitten, zeker anderhalf uur lang, Bijbel bij de hand, in gesprek met gemeenteleden. Een jongeman dreigt zijn baan kwijt te raken. De oudste dochter van een stel wil niet meer mee naar de samenkomst. Vragen die meestal niet zo heel anders zijn dan bij ons. Een doof gemeentelid wil graag nog toelichting op een aantal dingen die zij in de preek heeft ‘gehoord’. Iwan roept Maria erbij, die getolkt heeft (de vrouw van de pastor is vaak doventolk), en samen nemen zij de tijd om te antwoorden en toe te lichten. Zo is de middag alweer voor de helft voorbij. Zeker tien mensen blijven eten in het kleine keukentje. En na het eten is het alweer tijd voor de volgende samenkomst, die rond 5 uur begint. Die verloopt als de eerste, inclusief de pastorale nabetrachting. Dan rond 9 uur start Iwan zijn auto om de mensen weer thuis af te leveren. Om 11 uur is hij terug. Dan is er nog een dagsluiting met de huisgenoten en de Nederlandse gasten. Nog thee met brood en dan naar bed. Om 6 uur de volgende ochtend tot ongeveer negen uur moet Iwan vegen in en rond het gemeentehuis. Een klein baantje om naar te kunnen verwijzen als mensen vragen hoe hij zijn geld verdient. ‘En het geeft mij ook de kans om contacten te leggen met hen die de Heere niet kennen.’

AIDYN

Aidyn Kadyrov werkt als evangelist in het zuiden van Dagestan, op de Kaukasus. Ook hij zet zijn huis actief in voor de dienst van God. Een aantal keren verbleven jonge vrouwen die zich tot Christus hadden bekeerd voor een korte tijd in zijn huis. ‘Voor hen is het levensgevaarlijk om thuis te blijven wonen. Hun broers zullen hen met geweld proberen terug te brengen tot de islam, of erger. Als zij dat willen, zoeken wij voor hen een veilige plaats. Tijdens dat zoeken blijven zij dan soms een korte tijd bij ons thuis.’ Dagestan is misschien wel de gevaarlijkste plaats in Rusland. Aidyn krijgt regelmatig ‘huisbezoek’. ‘Bijna elke week gaat er wel een steen door de ruit, dat zijn wij gewend. Ze hebben nu twee keer geprobeerd het gebedshuis, dat pal naast het huis ligt, in brand te steken met molotovcocktails. Een aantal keren kwam een groep agressieve mannen naar ons huis om hun familieleden te zoeken. Dat vonden wij wel heel bedreigend. Maar de Heere is met ons, tot nu toe is ons en de kinderen niets overkomen.’

GA DAAR MAAR HEEN’

Hoe pastor Nicolai Gontsjarov in Vorkuta zijn leven en woorden deelt? Op een dag stond de Nenets Ilja voor zijn deur. ‘Ga daar maar heen’, was hem gezegd. Ilja was dronken en zwaar verwaarloosd. Nicolai en zijn vrouw wasten hem, knipten zijn haren en hij bleef een week bij hen. Toen ging hij weg, Bijbel onder zijn arm. Na een halfjaar kwam hij terug, stralend: hij had God gevonden. Vandaag is hij evangelist op de toendra. GEERT JAN NOORMANHoe pastor Nicolai Gontsjarov in Vorkuta zijn leven en woorden deelt? Op een dag stond de Nenets Ilja voor zijn deur. ‘Ga daar maar heen’, was hem gezegd. Ilja was dronken en zwaar verwaarloosd. Nicolai en zijn vrouw wasten hem, knipten zijn haren en hij bleef een week bij hen. Toen ging hij weg, Bijbel onder zijn arm. Na een halfjaar kwam hij terug, stralend: hij had God gevonden. Vandaag is hij evangelist op de toendra.

G.J. Noorman uit Veenendaal is directeur van de stichting Friedensstimme.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen