GLOBAAL BEKEKEN

Uit een fraai boekje van dr. Bernard Smilde, Händels ‘Messiah’ (1991), twee fragmenten over het leven van deze grote componist.

• Financieel waren de laatste jaren van zijn leven rooskleurig, hij stierf als welgesteld man (hij bezat onder andere een paar schilderijen van Rembrandt). Hij was geëerd, maar eenzaam: een duurzame liefdesrelatie heeft hij nooit gekend en hij is niet getrouwd geweest. In zijn testament gedacht hij familieleden en vrienden die hem op zijn levensweg tot steun waren geweest alsmede tal van liefdadige instellingen. Zijn wens om op Goede Vrijdag te mogen sterven en zo op Pasen met zijn Heiland te mogen opstaan, ging bijna letterlijk in vervulling: in de vroege morgen van stille zaterdag 14 april 1759 blies hij de laatste adem uit. Als één van Engelands grootsten werd hij bijgezet in de Westminster Abbey, waar hij een monument kreeg met daarop de eerste regel van de aria ‘I know that my Redeemer liveth’ uit de ‘Messiah’.

• Ergens bewaart dit werk een laatste geheim, dat nooit volledig zal worden prijsgegeven. Händel zelf heeft daarop gewezen toen hij herinnerde aan soortgelijke ervaringen die hij heeft gehad bij het componeren van dit oratorium, als die Paulus beschrijft in 2 Cor. 12:1-3. Duidelijk is in ieder geval: Händel kan dit werk niet hebben geschreven zonder een bewuste relatie met Hem wiens komst in de wereld, wiens woord en werk op aarde, wiens lijden en verheerlijking hij bezong. Dat is persoonlijk, maar tegelijk universeel.
Velen ondergaan de klanken van de ‘Messiah’ als iets bevrijdends. Het gaat door de diepte, maar leidt tot verlossing. Er is iets hymnisch in dat tot aanbidding voert, er is ook teerheid en mysterie.

***

Door een stoeipartij bij een surfmeer brak Erwin Hout uit Ridderkerk in 1993 zijn nek. Gedragen door de Herder (De Banier, Apeldoorn) is de titel van een boek, waarin Huib de Vries het leven van Erwin heeft vastgelegd aan de hand van interviews met zijn vader en moeder, zijn echtgenote (moeder van drie kinderen), een jeugdkameraad, een vriend-zorgverlener en een werkgever. Een fragment op de dag voor overplaatsing naar revalidatiecentrum De Hoogstraat (Utrecht):

Twee keer in de week kwam pastoraal medewerker Piet Krijgsman van de Singelkerk op bezoek. Dominee Van Harten bezocht me eens in de week. Hij was er ook op de dag voordat ik werd overgeplaatst naar revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. Daar zag ik erg tegen op. Ik wist wat ik had, niet wat ik kreeg. Over revalidatiecentra had ik heftige verhalen gehoord. ‘Daar word je echt afgeknepen’. Ik verwachtte een soort commandotraining. De dominee zat rustig te luisteren toen ik hem dat vertelde. Op een gegeven moment zei hij: ‘Mag ik een psalm voor je lezen?’ Hij koos Psalm 121: ‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal.’ Dat is al iets om over na te denken, maar Van Harten ging vooral in op het laatste vers.
‘De Heere zal uw uitgang en uw ingang bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid.’ Dat maakte hij heel concreet. ‘Denk maar aan je uitgang uit het ziekenhuis en je ingang in De Hoogstraat. God heeft Zijn belofte tot nu toe voor je waargemaakt, zal Hij dat in het toekomende niet doen?’ Dat was het juiste woord op het juiste moment. Ik heb die nacht geslapen als een roos. De volgende morgen kwam Piet Krijgsman nog even langs. Voor zijn vertrek las hij Psalm 121, terwijl ik hem niets had verteld. Soms gaat de hemel open. Ik dacht: Laat De Hoogstraat maar komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen