OP TIJD WEER BIJ DE AFVALBAK

Ons verstand en ons hart komen regelmatig met elkaar in conflict. Met ons verstand weten we bijvoorbeeld dat het niet wijs is om een gezin in nood geld te geven, omdat dan de hele gemeenschap bij ons aan komt aankloppen. Maar ons hart protesteert als we niet tegemoetkomen aan hulpvragen.

MARCEL
Gelukkig kunnen we ook op een andere manier helpen. Zo staat er zo’n 100 meter bij ons huis vandaan een vuilniscontainer. Elke ochtend zit daar een jongen van 11 jaar, Marcel. Een paar uur per dag sorteert hij vuilnis en helpt op die manier zijn ouders om hun gezin met zes kinderen te onderhouden. Telkens als we langs de container rijden zwaaien we en soms maken we een praatje. Marcel gaat niet naar school en kan niet lezen. Hij hoort bij een groep Roma’s en als hij een jaar of 14 is, zal er een bruid voor hem worden gezocht. We weten dat de Romaproblematiek erg complex is en er zijn gelukkig hulporganisaties in Tirana die hierin gespecialiseerd zijn. We kunnen Marcel en zijn ouders met deze organisaties in contact brengen, maar zullen verder niet op eigen houtje dingen voor hen gaan regelen. Ons doel is om dit gezin te laten merken dat we hen op waarde schatten en dat ze welkom zijn.

Zo is Marcel deze week een paar uur bij ons komen spelen. Dat mocht van zijn ouders, als we hem weer netjes op tijd bij de vuilnisbak zouden terugbrengen. Op straat werden we vreemd aangekeken toen Marcel met ons meeliep. We hoorden opmerkingen als ‘Neem hem niet mee, hij is vies.’
En ook al voelen we verdacht veel gekriebel op ons hoofd sinds Marcel is komen spelen en ook al is het fietszadel van onze zoon afgebroken omdat Marcel veel te wild speelde, het was het waard.
Fietsen kunnen worden gerepareerd en haren gewassen (indien nodig met luizenshampoo). Het ongemak weegt niet op tegen de glunderende gezichten van Marcel en van onze eigen kinderen.
Vooral hand in hand samen zingen aan tafel vond Marcel een belevenis. We hebben met Marcels ouders afgesproken dat hij elke week een keer kan komen spelen en Marcel glimt van plezier bij dit vooruitzicht.

ELKAARS LASTEN
Als de Heere Jezus zegt dat we elkaars lasten moeten dragen, bedoelt Hij toch niet dat je daar dan helemaal niets van voelt? Een uitdaging voor iedere christen, en nu wij zo geconfronteerd worden met armoede, zet het ons aan het denken. Het daagt ons uit om creatief te zijn in hoe we mensen niet alleen financieel, maar ook op andere manieren kunnen helpen om hun lasten te dragen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen