GLOBAAL BEKEKEN

Twee fragmenten uit een recent verschenen boek van Janneke de Jong- Slagman, Hofpredikers in de negentiende eeuw (uitg. Verloren, Hilversum), over de predikant-dichter ofwel hofdichter Nicolaas Beets:

∙ Ook andere gemeentepredikanten werden geïnviteerd om in de hofkapel te preken, maar vóór 1890 was dat een uitzondering. Ds. Beets preekte er op 5 december 1880. Ooggetuige Henriëtte van de Poll schreef erover: ‘Professor Beets heeft naar mijn idee zeer mooi en eenvoudig gepreekt, het was alleen jammer volgens sommigen dat hij niet improviseerde, maar zijn preek voorlas maar hiertoe werd hij genoodzaakt daar men hem op last van den Koning had moeten verzoeken de geheele plechtigheid in een uur te laten afloopen. De Koningin was zeer tevreden over de preek en zeer ingenomen met de mooie stem en voordracht van prof. Beets. Zij is zeer vriendelijk voor hem geweest en heeft hem na de kerk bij zich laten komen om hem te bedanken en het Princesje te laten zien. Zaterdag aan tafel vond ik hem niet zeer op zijn gemak hoewel de Koning zeer vriendelijk tegen hem was, en zelfs de domines uitdrukkingen gebruikte, waarover ik mij in stil zat te ergeren, zoo sprak hij van iemand die ‘ontslapen’ was.’

∙ Een dienst op 23 november 1890 vond geen doorgang, want koning Willem III overleed. Uit de Apeldoornse Courant:

Waarschijnlijk heeft Emma hem toen gevraagd de rouwdienst op Het Loo te leiden. Het officiële verzoek ontving hij een dag later; hem werd gevraagd ‘eene toespraak met gebed te willen houden bij het Lijk van Zijne Majesteit de Koning. Deze dienst werd gehouden op zondagavond 30 november. (…) Nadat de grijze hoogleeraar, Dr. N. Beets, was binnen getreden, werden weldra ook de beide Vorstinnen binnen geleid. Diep in den rouw en met gebogen hoofden namen H.H.M.M. op hunne zetels plaats. Eene doodelijke stilte heerschte in de sombere zaal, toen de grijze prediker het woord nam, zeggende dat hij nu acht dagen geleden gehoopt had een woord van bemoediging en hoop op herstel van den dierbaren Vorst te mogen uitspreken, doch dit helaas niet heeft mogen zijn. (...) Daarna richtte hij het woord tot de Koningin-Weduwe en sprak de hoop uit, dat Zij als ware Christin zou beseffen, dat hier niet mocht geklaagd, doch moest berust worden in God.

In Kerk op Dordt schreef ds. J. Belder over eenzaamheid.

Het aantal volwassen eenzame Amsterdammers verdrievoudigde in iets meer dan tien jaar. In de regio Eindhoven werden 15.000 65-plussers bevraagd, waarvan 46 procent aangaf zich eenzaam te voelen. Eenzaamheid is tot op zekere hoogte een subjectief begrip. Er zijn mensen die alle reden tot klagen hebben. 800.000 mensen geeft aan chronisch eenzaam te zijn. Zij zien en spreken in dagen geen levend wezen. In zorginstellingen krijgt 7 procent van de bewoners (bijna) nooit bezoek. Van de 65-plussers zit 10 procent alleen met de feestdagen. Er zijn echter ook mensen die zich eenzaam voelen terwijl visite hun deur platloopt. Gabe van Duinen daalt diep af in zijn analyse van het hedendaagse en alletijdse probleem ‘eenzaamheid’. Hij ontrafelt de mens die God de bons gaf. Maar weet ook van de uitweg. Kribbe en kruis. Golgotha. Het hart van het Evangelie. ‘Ik was er al duizend keer langs gelopen, maar ik had niets gezien. Maar toen zag ik het. Wat? (...) Hem zag ik: helemaal overwoekerd, overweldigend, verslonden, verzonken in mijn eenzaamheid. (...) Ik zal het dan maar met haperende, zoekende, stamelende woorden zeggen – maar zeggen zal ik het: à Dieu eenzaamheid!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen