GLOBAAL BEKEKEN

Uit een interview in het ND met Corry van Tol, scheidend directeur van hospice Kuria in Amsterdam:

Het draagvlak groeide gestaag, ook maatschappelijk. Er vormde zich een landelijk netwerk van palliatieve zorg en er werd naar Kuria gekeken als het grote voorbeeld. Want met de jaren was de deskundigheid van de Kuria-mensen toegenomen. Tegelijk kwam in bestaande verpleeg- en verzorgingshuizen de zorg aan het einde van het leven nadrukkelijker in beeld. De omslag voor het werk volgde in 1997, toen koningin Beatrix een bezoek aan het hospice bracht. ‘Toen hebben we ook de zorgverzekeraar weer uitgenodigd en vanaf dat moment kregen we geld.’ De uitnodiging aan de koningin was zeer tegen de zin van minister Els Borst, die vond dat een hospicevoorziening als Kuria, naast bestaande verpleeghuizen, niet in het zorglandschap thuishoorde. ‘Maar de koningin kwam, dus de minister moest mee. Het was een moment van erkenning en herkenning. Beatrix’ ouders werden in die tijd ook ouder en afhankelijker. Ze had zich goed voorbereid en toen de mensen hier vertelden hoe belangrijk deze vorm van zorg was, onderstreepte ze dat. Voor de bewoners die er die weken waren, was het natuurlijk heel bijzonder dat de koningin aan het bed kwam. En het maakte op haar zelf diepe indruk, vertelde ze mij tijdens de rondleiding. Nadat we later dat jaar haar kersttoespraak hadden gehoord, zeiden we als collega’s tegen elkaar: “Je kunt aan haar bewoordingen merken hoeveel indruk de hospicezorg van Kuria op haar heeft gemaakt.”.’ In de jaren daarna ging Els Borst zich inzetten voor een goede standaard voor palliatieve zorg. ‘Ze heeft bijgedragen aan een impuls voor het werk.’

Recent werd mevrouw Hebe Kohlbrugge 99 jaar. Graag haal ik deze markante vrouw hier voor voetlicht via enkele fragmenten van een ‘portret’ dat de rooms-katholieke Diederik Wienen over haar schreef in de bundel Mijn protestant (Historisch Documentatie Centrum, 2011):

Utrecht, een avond ergens in 1983. Een kleine al wat oudere dame bezoekt een werfkelder waar de studentenvereniging Sola Scriptura vergadert en krijgt van de voorzitter het woord. Haar naam is Hebe Kohlbrugge. Een bekende naam, ik ben direct bij de les. Thuis staan allerlei boeken van Hermann Friedrich Kohlbrugge en mijn vader leest daar graag in op zondagmiddagen. De kleine dame heeft een stem die onmiddellijk aandacht trekt, beslist en zonder omwegen kiest ze haar woorden. Hier staat iemand, je kunt een speld horen vallen in de kelder. Zij vertelt over Oost-Europa. Het is de tijd van vredesdemonstraties, maar Hebe maakt duidelijk dat het leven onder het communisme geen Spielerei is. Zij zoekt studenten die haar willen steunen in haar contacten met Oost-Europa. (…) Een leven lang is Hebe Kohlbrugge getuige van een Europese eeuw die het stempel draagt van Nazi-Duitsland en het communisme in Oost-Europa. Op het moment dat het nodig is, en het is nodig, steeds opnieuw, geeft ze stem aan het geweten, handelt vooral. (…) Bij haar 97e verjaardag sprak Hebe over het altaar in de gerestaureerde Liebfraukirche in Dresden: ‘Daar zie je Jezus in Gethsemane en daarboven zweeft het kruis en ineens zie je dat boven het kruis en boven Gethsemane het oog van God zichtbaar is. En dat oog is gericht op het kruis en op Gethsemane maar ook op Paulus en Philippus, de twee heidenapostelen en vandaar op de hele kerk en verder over de hele wereld.’ Het oog van God: ‘Es wird regiert.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen