AANDACHT VOOR AFHAKERS

Een toevallige voorbijganger kan in hervormd Sliedrecht aangenaam verrast worden. Er zijn vier wijkgemeenten en de betrokkenheid van de leden is groot. Het kerkbezoek neemt toe, zelfs in de avonddiensten. Als we onze dankbaarheid daarover zouden uitschrijven, zou dit blad te klein zijn.
Maar hiermee is niet alles gezegd. Tijdens een vergadering van de algemene kerkenraad, een paar jaar geleden, kwamen er bij de bezinning op ons pastorale werk cijfers op tafel. Schokkende cijfers.
Onze hervormde gemeente is opgedeeld in vier wijken, twee van Gereformeerde Bondssignatuur en twee confessionele. Samen hebben we 6100 actieve leden en 1500 ‘passieven’, met wie we tot voor kort geen enkel contact hadden.
Overigens doen de ‘actieven’ hun naam niet altijd eer aan: ongeveer 40 procent van hen komt geregeld naar de kerk. Van alle jongeren in de kaartenbak doet slechts een kwart mee in het jeugdwerk. Je kunt het ook omdraaien: 60 procent van de ‘actieve leden’ zien we zelden of nooit in de kerk en driekwart van de jongeren ontmoeten we niet op catechisatie of club.

ACHTERDEUR
Wie eerder nog quasi genoegzaam achterover leunde – ‘het gaat ons toch goed, achter de dijk’ – werd door de cijfers de wakker geschud. We verheugen ons bij de voordeur van de kerk, maar hebben we ook oog voor de afhakers bij de achterdeur? En voor zovelen die buiten ons vizier zijn geraakt? Hoe leggen we contact met de ‘onbereikten’? En dan hebben we het nog niet eens over dat grote deel van onze dorpssamenleving dat het ‘zonder hoop en zonder God’ denkt te kunnen stellen.
We ervaren het als een zegen dat de kerkenraadsleden uit alle vier de wijkgemeenten met opvallende eensgezindheid en gedrevenheid het gesprek over deze belangrijke missionaire vragen zijn aangegaan. Dat is iets om de vinger bij te leggen. We willen er niet te lang bij stilstaan, maar de tijd ligt nog niet zo lang achter ons dat ‘bonders’ en ‘confessionelen’ elkaar in Sliedrecht passeerden als ‘schepen op de nachtelijke Merwede’. Karikaturen, vooroordelen over en weer, meningsverschillen over bijzaken speelden daarbij een rol. De lokale kerkgeschiedenis bevat ook zaken waar we niet trots op zijn. Maar met des te meer vreugde constateren we dat we elkaar hebben gevonden, juist in de bezinning op de vraag hoe wij in onze context beantwoorden aan onze roeping als gemeente die met het evangelie de wereld in is gezonden.

MISSIONAIRE OPDRACHT
Een missionaire werkgroep met vertegenwoordigers uit alle wijkgemeenten en leden van de algemene kerkenraad heeft zich gebogen over die vraag. Nu gebeurt er op het gebied van missionair werk best heel wat, in ons dorp. Alphacursussen, straatevangelisatieacties, huis-aan-huisverspreiding van evangelisatiebladen, vrouwenochtenden, radiowerk, laagdrempelige diensten, een tentweek.
Maar als je elk van deze activiteiten tegen het licht houdt, loop je ook tegen klemmende vragen aan. Extern: Passen de huidige werkwijzen nog bij deze tijd? Bereiken we zo onze doelgroep? En intern: waar halen we alle medewerkers vandaan om de toeloop van jongeren goed op te vangen? Kunnen we onze missionaire roeping ‘afwentelen’ op een relatief kleine groep?
‘De gemeente is vanwege haar missionaire opdracht, in heel haar bestaan gericht op getuigenis en dienst aan hen die het evangelie niet kennen of daarvan vervreemd zijn, opdat ook zij delen in het heil in Jezus Christus.’
Dat is de klare taal van onze kerkorde. Het is een passage om je regelmatig aan te spiegelen.
De gemeente ‘in heel haar bestaan…’. Dat is nogal wat.

DROOM
De werkgroep heeft de hulp ingeroepen van de IZB, een ‘missionaire dienstverlener’ binnen de Protestantse Kerk. Dat werd een avontuurlijk proces, zonder dat we vooraf wisten waar we uit zouden komen. Het ging nu eens niet om de vraag: hoe zullen we de beschikbare financiën zo goed mogelijk besteden? Moeten we wel of niet een missionair werker aanstellen? Welke activiteiten moeten we opzetten of afstoten?
Nee, het ging over de basale vraag: Wat is je droom, als het gaat over de kerk? Welke gemeente willen we graag zijn? Dat is geen luchtfietsen. Als je antwoorden op die vragen eerlijk met elkaar deelt, kijk je elkaar in het hart. Je deelt de emoties die daarin rondgaan: de teleurstelling en het verlangen.

LEERLING
Terwijl we zo met elkaar onderweg waren, kwamen we in de gesprekken steeds meer tot de overtuiging dat het draait om discipelschap, het leven als leerlingen van Jezus Christus, in de navolging van Hem. Verrassend dat zo’n thema, weer zo’n actuele glans kan krijgen. Het gaat toch eigenlijk de hele kerkgeschiedenis al met ons mee, denk alleen maar aan de namen van Thomas à Kempis en Dietrich Bonhoeffer.
Binnen de werkgroep waren er verschillende leden voor wie het echt een eyeopener was om hun leven en dat van de gemeente opeens weer vanuit dat licht te zien. In de praktijk van onze dorpsgemeente deden we de ‘herontdekking’ van het discipelschap.

PERSPECTIEF
De werkgroep schreef een eindrapport, dat geen actielijstje bevatte, maar veeleer een perspectief opende. We zien discipelschap niet als hype, maar als antwoord op een roeping: leven als volgelingen van Jezus Christus, open en uitnodigend naar collega’s, buren, familieleden, medescholieren en -studenten, vrienden. Ieder gemeentelid wordt gevraagd om de gaven en talenten die God hem of haar heeft geschonken, daarbij in te zetten.
Het rapport werd unaniem door de algemene kerkenraad aanvaard. Via een brochure kregen gemeenteleden de informatie aangereikt, met de uitnodiging voor een gezamenlijke gemeenteavond in de Grote Kerk. Op de voorafgaande zondag is in alle vier de wijkgemeenten over het thema ‘discipelschap’ gepreekt.
Over dat thema zijn we niet snel uitgesproken: discipel, volgeling, vertrouweling, kruisdrager, getuige… Wat een bemoediging is het dat in Mattheüs 28 onmiddellijk voor en na de opdracht ‘Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen’ twee bemoedigingen klinken: ‘Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde’, en: ‘Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding van de wereld.’ Alsof de Heere Jezus ons met twee armen omhelst.

OOGST
Circa 600 leden bezochten de gezamenlijke gemeenteavond. Dat is een unicum in de Sliedrechtse kerkgeschiedenis. We zijn bijzonder dankbaar en verheugd dat met zoveel verlangen, enthousiasme en toewijding het onderlinge gesprek wordt gevoerd over zo’n belangrijk onderwerp.
De voorlopige ‘oogst’ is een grote stapel reacties: (zelf )kritiek, verlangens, waarschuwingen, concrete ideeën, tips en suggesties. In heel veel reacties klinkt het verlangen om meer samen te werken. Er is veel vraag naar meer toerusting in de vorm van cursussen en inspiratieavonden. Een rode draad in de reactieformulieren is de noodzaak van het gebed.
Het is bemoedigend om te zien hoeveel creativiteit er loskomt.
Aan concrete suggesties geen gebrek, variërend van ‘de buren uitnodigen voor een maaltijd’, het organiseren van vrouwen- en mannendagen of van een jeugdactiviteit over discipelschap tot het maken van een inloophuis voor kinderen en het bieden van ‘ruimte voor het persoonlijk getuigenis van gemeenteleden’.
We beseffen dat we nog maar aan het begin staan van een verdere uitwerking, een nadere concretisering. Maar als we even een pas op de plaats maken en omzien, kunnen we ons alleen maar verwonderen over wat ons geschonken is.

Ds. J.F. Tanghé en ds. H.J. van der Veen zijn beiden hervormd predikant te Sliedrecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen