DS. G.J. JANSEN (1915-2014)

Ruim achtennegentig jaar mocht hij op deze aarde zijn, tot het einde toe samen met zijn vrouw zelfstandig wonend in de gemeente Voorthuizen. We bidden haar, de kinderen en de kleinkinderen de troost van de Heere, de dankbaarheid voor al die jaren samen en de koestering van zoveel prachtige herinneringen toe. Samen heel oud geworden, maar hoe meer je aan elkaar verknocht en vergroeid bent, hoe feller de pijn van het losscheuren is. Bij de Heere is balsem voor de wond die dat achterliet.

WIJS
Hij was geen professor, maar hij was wijzer dan menig hooggeleerde. Hij werd hoogbejaard, maar hij is nooit ‘oud’ geworden. In de grijze ouderdom groen en fris. Een man voor wie ik diep respect en hartelijke genegenheid koesterde.
In 1959 kwam hij als predikant naar zijn tweede gemeente, Benschop. Daar woonde ik, een knul van nog geen twintig, student in de theologie. Eindeloos vaak heb ik na de zondagavonddienst – aanvankelijk alleen, later met mijn vriendin, intussen al meer dan vijftig jaar mijn vrouw – nagepraat over de preek en zoveel zaken meer. Wat hebben we veel van hem en zijn vrouw geleerd. De contacten bleven door de jaren heen.

PREKEN
Het was in de eerste oorlogsjaren.
Gerrit Jan Jansen, een jonge boer in hart en nieren, meldde zonder opsmuk maar vastberaden aan zijn familie: ‘Ik wil dominee worden, ik kan daar niet onderuit.’
De rector van het gymnasium in Zwolle wilde hem wel een kans geven, drie maanden op proef.
Bijna tien jaar later deed hij intree in zijn eerste gemeente, Daarle.
Een vrijgezelle dominee. Dat veranderde doordat de Heere Nelie Jonkers op zijn pad bracht. Zij, lerares nuttige handwerken, had – heel nuttig – de toga voor een van haar broers gemaakt en mocht als dank mee naar één van de vieringen van de studentenvereniging Voetius. Daar was ook de – iets oudere – jonge Jansen. In augustus 2005 vierden zij hun gouden bruiloft. Mevrouw Jansen, een echte domineesvrouw, in de beste betekenis van dat woord.
Toen hij op hoge leeftijd eens in een grote gemeente preekte met veel, doorgaans behoorlijk rumoerige jeugd, luisterde dat jonge volk als vinken. De kerkenraad vroeg na afloop: ‘Dominee, kunt u ons een advies geven om zo jong te blijven?’ Het antwoord: ‘Niet roken, niet drinken en zorgen dat je een goede vrouw krijgt!’
In zijn bescheidenheid vermeldde hij niet hoeveel werk hij van zijn preken maakte. Dat was veel, gebogen over zijn boeken én met gevouwen handen voor zijn Heere.

UITDELEN
Strijd en aanvechting zijn hem niet bespaard gebleven, niet in de studietijd en niet daarna. Hij was niet traditioneel, hij gebruikte geen vrome termen en sprak gewoon Nederlands. Sommigen noemden dat oppervlakkig. Maar wie luisteren kon, bespeurde een diep bevindelijk geestelijk leven, een zorgvuldige bestudering van de Schrift en een met vreugde en dankbaarheid putten uit én uitdelen van de heerlijkheden die hij daarin vond.
Een geliefde predikant is heengegaan, Thuis gehaald. In één van de laatste gesprekken bij hem thuis zei deze nuchtere man, die me dierbaar was als mijn eigen vader, met tranen in zijn ogen: ‘Jan, als je wat over me doorgeeft wanneer ik er niet meer ben, vertel dan maar van Romeinen 5: gerechtvaardigd uit het geloof, vrede bij God door Jezus Christus. Door Hem alleen toegang tot deze genade…’
Een paar jaar geleden hebben we in het ziekenhuis gedeelten gelezen van Psalm 92, van de rechtvaardigen geplant door de hemelse Planter in het huis van de Heere, als de palm en de ceder. In de grijze ouderdom nog vruchten dragend, niet schraal maar vet en groen. Om te verkondigen dat de Heere recht is. Hij is mijn Rotssteen en in Hem is geen onrecht. Dat te verkondigen was zijn lust en zijn leven.
En weet je, zei zoon Harmen, die er met de anderen bij was, de rabbijnse exegese zegt: ‘Die palm en die ceder zijn het beeld van man en vrouw.’ Precies, zo waren dominee en mevrouw Jansen onafscheidelijk in intense liefde voor de Heere en voor elkaar, zij aan zij geplant en geworteld in de voorhoven van onze God, altijd tot Zijn dienst en lof bereid. De gedachtenis van de rechtvaardige zal tot zegening zijn.

J.D. VAN ROEST, LUNTEREN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen