GLOBAAL BEKEKEN

Opnieuw een anekdotisch, historisch en nog steeds actueel stukje van Peter Dillingh uit Kerk op Dordt: ‘Stoppen met roken’.

Op 11 februari 1926 ging de gereformeerde kerkenraad akkoord met het bouwplan voor de Julianakerk. De kosten werden geraamd op ongeveer ƒ 100.000. De penningmeester van de bouwcommissie, br. Joh. A. Vis (1888-1961), in het dagelijks leven bezuinigingsinspecteur bij de gemeente Dordrecht, rekende voor:
‘Na de invoering der tabaksbelasting is het mogelijk geworden zich een denkbeeld te vormen van de financiële gevolgen van de rook-gewoonte. Blijkens de laatst bekende gegevens − die over het jaar 1924 − wordt in ons land per jaar uitgegeven voor sigaren, sigaretten en tabak ƒ 154.000.000, zeggen Eén honderd vier en vijftig millioen gulden. Aangezien ons land 7 millioen inwoners telt, wordt alzoo per inwoner per jaar uitgegeven voor sigaren, sigaretten en tabak ƒ 22,- zegge Twee en twintig gulden. (…) De Gereformeerde Kerk van Dordrecht heeft ruim 3000 leden. Op grond van de statistiek kan dus worden aangenomen, dat de Geref. broeders te Dordrecht per jaar in rook doen vervliegen de kapitale som van ƒ 66.000. Is het geen ontstellend cijfer? (…) Zondags ’s ochtends vóór 10 uur is door de broeders, die naar het bedehuis opgaan, zeker al voor een ƒ 25,- verrookt! Dit cijfer is als volgt te berekenen. 350 à 400 broeders ieder één sigaar van gemiddeld 6 à 7 cent. (…) Indien de broeders in 2 jaren niet rookten, dan konden wij van dit bespaarde gelden een prachtig bedehuis laten bouwen ter vervanging van de Westerkerk.’

In een gedenkboek bij het zestigjarig bestaan van de Theologische School van de Christelijke Gereformeerde Kerken in Apeldoorn, ’k Zal Gedenken 1894-1954, trof ik een fragment overgenomen uit Petahja, ‘een bekend maandblaadje’, waarin ds. F.P.L.C. van Lingen vertelt hoe hij predikant is geworden. Prof. J.J. van der Schuit schrijft:

Van Lingen’s vader was een dorpsonderwijzer, die een klein inkomen had, maar die altijd van der jeugd aan vervuld was met de begeerte leraar te worden. Zijn vrije tijd besteedde hij aan de beoefening der ouder talen in de hoop, dat de Heere een weg mocht banen. Hij heeft zijn wens niet verkregen. En nu geef ik het woord aan Ds. van Lingen zelf:
‘Toen ik nog geen jaar oud was greep hem de tering aan, die, zo verre men kon nagaan, alle zijn voorvaderen had ten grave gesleept. Hij was de eenig overgeblevene van de stam, naar welke hij zijn naam droeg. Op zijn ziekbed moet hij gezegd hebben: David wilde den Heere een huis bouwen, doch hij werd verhinderd, opdat het zijn zoon zou doen (…). Stervende zegenende hij mij. Na een tijdlang al slapende te hebben gelegen richtte hij zich op. Ik moest tot hem worden gebracht. Toen legde hij zijn hand op mijn hoofd en zeide: “Word een dienaar Gods”. Het waren zijn laatste woorden. (…) en toen mijn grootmoeder stierf, na de handen op mijn hoofd te hebben gelegd, met een: “Mijn jongske, God zal je zegenen”, was alle twijfel verdwenen ten opzichte mijner toekomst. Dat er veel gebeden is behoeft wel niet gezegd.’

(…) Eerst later heeft in hem gestalte gekregen, wat het zegt van de Heere geroepen te zijn tot de dienst des Woords. Op een leeftijd van zestien jaar werd hij al ingeschreven als student te Leiden, en daar heeft hij gezeten met Kuyper aan de voeten van de Hoogleraar Scholten. Daar heeft hij met dezelfde Kuyper gedronken uit de beker van het negativisme, waardoor alle resten van zijn kinderlijk geloof uit zijn ziel verdwenen. Gelijk Kuyper, met wie van Lingen een lange tijd een hartelijke en zeer intieme vriendschap onderhield, heeft de student van Lingen in Leiden een donkere tijd doorgemaakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen