Hulp bij ongeloof

Voor ‘verzekerden’ is er genoeg in de gemeente, maar bij de achterdeur van de kerk is er minder keus. De ene deelnemer was gelijk enthousiast, de ander had een duwtje nodig een derde kijkt eerst de kat uit de boom. Eén stel was voor het eerst in de Sint- Jan, nog wat weifelend en onwennig en ze zagen de uitnodiging op de zondagsbrief bijna als leiding. Tot nu toe kwamen er maximaal acht mensen: twee jonge stellen en vier anderen. Daarbuiten zijn er nog enkelen die steeds ‘van plan zijn’ om te komen, maar die kennelijk ook daarover twijfelen. Stuk voor stuk zijn het binnenkerkelijke twijfelaars. Mensen die volop kerkelijk zijn opgevoed maar vooral door allerlei levenservaringen en teleurstellingen geen gevoel meer hebben bij geloof, kerk en God. Toch durven of kunnen ze er geen definitieve streep onder zetten. Soms zit je dan ineens in een opvoedingssituatie en moet je tegenover je kinderen meer geloven dan je eigenlijk in huis hebt. Op een gewone bijbelkring voelen ze zich niet thuis; met hun vragen willen ze anderen niet belasten. Mogen hun vragen eigenlijk wel gesteld worden? En op een Alphakring horen ze zeker niet thuis; ze komen niet ‘van buiten’. Juist omdat ze al zoveel weten over de Bijbel en over het geloof zijn juist de problemen ontstaan.

VRAGEN

Als leiding hebben we niet al te veel ingepland. Laat de groep maar bepalen waar het over moet gaan. De eerste keer stelden we ons aan elkaar voor en vertelden we waarom we naar de kring zijn gekomen. Boeiende, maar vooral ook authentieke verhalen. De tweede keer was er wel wat voorbereid maar kwam op verzoek van de kringleden het gesprek toch vooral op de preek van die zondagmorgen. Want daar zaten ze toch wel flink mee. Of ze konden er niets mee. Het ging over die bekende geschiedenis van vijf wijze en vijf dwaze meisjes. Er waren toch tien meisjes uitgenodigd voor het feest, maar waarom liet de Bruidegom uiteindelijk toch de deur dicht voor de helft van de genodigden? En waarom geen meedelen van je eigen overvloed aan wie niets heeft? Hoezo egoïsme?! Wil ik wel bij zo’n buitensluitende God horen? Indringende vragen, die je niet aan iedereen durft te stellen, maar waar je wel mee in je hoofd loopt. En apart eigenlijk, vroeger hielden ze zich helemaal niet met deze vragen bezig. Het wás gewoon zo. Maar nu zoemt die vraag ineens door je hoofd en raak je ’m niet kwijt. En ja, dan vraagt je kind ineens of God niet een beetje gemeen is om de deur dicht te houden. Ja, kinderen zijn soms messcherp.

TOCH VASTHOUDEN

Op de derde bijeenkomst bespraken we waarom we zoveel twijfels hebben en toch niet los kunnen komen van de kerk, of van God Zelf. Een interview met Herman Wegter in De Nieuwe Koers was ons voorbeeld. Hij gaf aan wel tachtig redenen te hebben om niet meer te geloven, en toch kwam hij er niet los van. Sterker nog, wilde hij eraan vasthouden. Ook bij ons klonken aangrijpende verhalen van hoe het leven liep en waarom geloven niet meer wil lukken. Maar die avond was er ook ruimte voor onze inspirerende momenten of bijbelgedeelten. Was dat alleen vroeger en is het nu langzaam weggesijpeld? En vanwaar die allergie voor dingen die ‘moeten’? Aan het einde werd de vraag gesteld wat er nog resteert van de christelijke gebruiken. Lees je nog uit de Bijbel? Bid je nog (regelmatig)? Waarom wel of niet? Ook hier verschillende antwoorden, maar ook veel wat lijkt op zand dat tussen de vingers door wegglipt. Ineens is het weg.

ZO STIL

We weten nog niet waar deze kring heen gaat. De vragen zijn groter dan de antwoorden. En op gemakkelijke antwoorden vanaf platgetreden paadjes zitten deze mensen zeker niet te wachten. Wel op echtheid, puurheid en waarheid. Sommige kringleden zijn ogenschijnlijk wat nuchter, wat rationeel. Maar zodra je iets dieper de dingen aanraakt, doet het pijn, intens pijn. Bij anderen is er een lang gekoesterd verlangen, soms een groot verlangen naar meer, naar diepte, naar ervaring. Maar het blijft zo stil daarboven. ‘Ervaart u God dan wel persoonlijk? Hoe krijgt u dan antwoord?’ We gaan verder en zien wel waar het schip strandt of waar we een mogelijke haven zien. In elk geval gaan we samen kijken naar een aflevering van ‘Adieu God’. We gaan samen een kerkdienst bezoeken van onze pastor en hopen dat hij ’s avonds tijd vindt om met ons in gesprek te gaan. We hebben een vrijplaats in de gemeente om met elkaar te spreken over de dingen die onder ons volkomen ‘onzeker’ zijn. Gelukkig zijn we in goed gezelschap van veel onzekere ‘bijbelheiligen’, die het ook vaak niet snappen. Abraham, Mozes, Gideon, Elia, Thomas – de Bijbel tekent hen in hun ultieme vertwijfeling. En anders pakken we een psalm met een klacht aan het adres van God: ‘O God, waarom houdt U Zich doof ?’ Zo tobben we voort op zondagavond. Misschien kunnen we elkaar wat verder helpen? Of versterken we elkaar in onze twijfels? Wellicht komt God ‘onze ongelovigheid te hulp’. ‘Spreek slechts één Woord, een Woord met macht/ dan keert alles ten goede’ (Gezang 227). De Herder heeft gelukkig ook schapen die van onze (kerkelijke) stal niet meer zijn, maar die Hij wel op het oog heeft. Tobbende mensen zijn ook schapen van de kudde.

B. Wiltink leidt een kring voor twijfelaars in wijkgemeente St. Janskerk te Gouda.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen