Advocaat en mediator

MAANDAG

Om 7.30 uur loop ik met de kinderen de deur uit. Zij zijn op maandag en vrijdag bij mijn tante, die ook onze achterbuurvrouw is. Het is prettig om te weten dat ze goed verzorgd achterblijven op de twee dagen dat mijn man en ik allebei werken. Om 8.00 uur zit ik achter mijn bureau. Dat is net wat eerder dan mijn collega’s en dat geeft me de gelegenheid om de mails die in het weekend zijn binnengekomen af te handelen, voordat we bij elkaar komen in de conferentieruimte voor de weekopening. Ik heb het voorrecht om te werken op een kantoor met alleen maar christelijke collega’s, zij het van diverse aard. Dat betekent dat ik evangelische collega’s heb, maar ook collega’s die lid zijn van bijvoorbeeld de Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Wat we in elk geval allemaal delen, is dat we hechten aan een gezamenlijk begin van de week, rond een open Bijbel. Nadat we hebben gelezen en gebeden, gaan de secretaresses aan het werk en bespreken de advocaten de nieuwe zaken die de week ervoor zijn binnengekomen. Na de weekopening heb ik een mediationgesprek met een christelijk echtpaar. De man wil scheiden, de vrouw heeft daar grote moeite mee. Hoewel de man al een andere relatie heeft, blijft de vrouw hopen op zijn terugkeer. Ze heeft het idee dat hij niet zichzelf is en dat hij niet weet wat hij doet. We praten hier uitvoerig over door. Mijn doel vandaag is om de man uit te nodigen om nog een keer heel duidelijk aan zijn vrouw uit te leggen waarom hij wil scheiden. Ik hoop dat het hem lukt om daar eerlijk in te zijn. Hij heeft de neiging om haar te sparen, maar juist daardoor komt de boodschap niet over. Zolang het de vrouw niet duidelijk wordt dat de scheiding echt onafwendbaar is, zal het niet lukken om het uiteindelijke doel van mediation te bereiken: samen afspraken maken over de toekomst. Het streven is dat de vrouw uiteindelijk in staat en bereid is om uit te spreken: ‘Ik ben het er niet mee eens, maar ik zal proberen om mij erbij neer te leggen.’ Als zij zover komt, helpt dit haar om de scheiding een plek te geven. Wanneer dit station eenmaal is gepasseerd, blijkt in de praktijk dat afspraken veel gemakkelijker te maken zijn. Daar varen niet alleen de echtgenoten, maar ook hun kinderen wel bij, doordat strijd (vaak over de hoofden van de kinderen) zoveel mogelijk wordt voorkomen. Strijd heeft veelal alles te maken met het niet accepteren van de scheiding door een van de twee echtgenoten. Als het in een mediationtraject lukt om dit te voorkomen, heb ik een constructieve rol gespeeld, ook wanneer de scheiding zelf uiteindelijk doorgaat. Sommigen van mijn collega’s doen uit principiële overwegingen geen scheidingen. Ik vind juist dat ik, zeker in mediation, als christen het verschil kan maken. Ik begrijp de pijn en schande die juist een christen in deze situatie ervaart en kan vanuit dat begrip mensen waarschijnlijk beter helpen om te accepteren wat onafwendbaar blijkt.

DINSDAG

De dinsdag is mijn thuiswerkdag. Nadat ik onze dochters op school en peuterspeelzaal heb gebracht, gebruik ik de dag om zo veel mogelijk mails weg te werken, stukken te schrijven en telefoontjes te plegen. Een prettige manier om er enerzijds voor de kinderen te zijn, maar anderzijds ook nog wat uren voor mijn cliënten klaar te staan.

WOENSDAG

’s Middags moet ik naar de rechtbank voor een zitting. Ik behartig de belangen van een vader die eerst door zijn vrouw is verlaten en vervolgens ook nog moet incasseren dat zij met hun drie kinderen naar Friesland vertrekt om daar bij een nieuwe partner in te trekken. De ouders hebben hun kinderen altijd een christelijke opvoeding gegeven, maar sinds de moeder haar nieuwe partner heeft ontmoet, heeft zij alles wat met het geloof te maken heeft, achter zich gelaten. De vader heeft haar keer op keer aangesproken op haar doopbelofte, maar zonder resultaat. Uiteindelijk zijn we een procedure gestart waarin we een verzoek doen om de kinderen naar hun vader te laten verhuizen. De kans dat we dit redden, is niet groot. De moeder is altijd de hoofdverzorgende geweest van de kinderen en dat speelt in zo’n zaak een belangrijke rol. Wat ik veel christelijke cliënten helaas ook moet vertellen, is dat de rechter geen oordeel heeft over de keuze van de andere ouder om niet langer een geloofsopvoeding te geven. Wat ik vandaag echter wil bereiken, is dat de rechter de moeder erop wijst dat zij niet zo eigenmachtig kan handelen, aangezien de vader ook het gezag heeft. Daarnaast wil ik een uitgebreide omgangsregeling voor de vader, met zoveel mogelijk zon- en feestdagen, zodat hij, voor zover dat gaat, de christelijke opvoeding kan continueren. Het is niet veel, maar het is iets.

DONDERDAG

De donderdag is mijn vrije dag. Vandaag breng ik eerst onze oudste dochter naar school en doe met de jongste wat boodschappen. Als we thuis komen, zet ik de was aan. Opeens hoor ik een doffe dreun en hard gehuil. Ik schrik enorm en ga kijken wat er aan de hand is. Mijn dochter blijkt op een hoge stoel te zijn gaan staan en is achterover op de stenen keukenvloer gevallen. Ze is totaal overstuur en heeft veel pijn. We lezen een samen een stapel boeken en uiteindelijk gaat het weer. Wat resteert, is een groot ei op haar achterhoofd. Op dit soort dagen ben ik blij dat ik mijn werk even helemaal los mag laten en er 100 procent voor onze kinderen kan zijn.

VRIJDAG

De dag begint om 8.00 uur met een sectieoverleg. Samen met alle collega’s die zich met ontslagrecht bezighouden, komen we bij elkaar om actuele ontwikkelingen in dit rechtsgebied te bespreken. Ook ethische vraagstukken komen daarbij meer dan eens aan de orde. Hoe ga je bijvoorbeeld om met een werknemerscliënt die van je vraagt om de maximale beëindigingsvergoeding voor hem te realiseren, terwijl hij eigenlijk al ander werk heeft dat nog beter betaald wordt dan zijn vorige baan, zonder dat de werkgever dit weet? En hoe behartig je de belangen van een werknemer die een greep in de kas heeft gedaan, wat hij tegen jou erkent, maar tegen zijn werkgever blijft ontkennen? Dit zijn vragen die altijd weer opspelen en die ook niet door iedere collega op dezelfde manier worden beantwoord. Iedere advocaat legt bij zijn aanstelling een eed of belofte af, waarbij hij zich verbindt om geen zaak ‘aan te raden of te verdedigen die hij in gemoede niet gelooft rechtvaardig te zijn’. Het blijft altijd zoeken. Hoe behartig ik de belangen van mijn cliënt optimaal, zonder dat ik de andere partij onrecht doe? Ik ervaar het altijd weer als een zegen dat ik dit soort vraagstukken met collega’s kan bespreken vanuit een bijbelse basis.

Anje Slootweg werkt als advocaat en mediator in Veenendaal. ‘Bij mijn werk zijn ethische vraagstukken meer dan eens aan de orde.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen