'Ik zou graag met u eten'

Natuurlijk kan dat’, zeggen we dan tegen Jezus. ‘We zijn toch christenen? U bent van harte welkom.’ Toch is het de vraag of dat zo bij ons is. Als wij lijken op de gemeenteleden uit Laodicea, toen Jezus hen schreef, dan hebben wij Jezus niet nodig. In Laodicea was een christelijke gemeente. De geestelijke stemming in de gemeente leek op de maatschappelijke stemming in de hele stad: welgedaan, zelfgenoegzaam. Het ging de mensen erg goed, ze beschikten over veel en hadden verder niets nodig. Zo kan het soms wezen: dat we zo tevreden zijn met ons eigen geloven, bidden, netjes leven en ons inspannen voor de naaste, dat we het zonder Jezus doen. We noemen ons wel christenen, maar we zijn geen zondaren die Jezus als Zaligmaker nodig hebben. Dat is de realiteit in Laodicea. Jezus staat buiten hun leven. Dus het is daar in wezen niet anders dan dat het bij iedere onbekeerde zondaar in de wereld is.

HIJ ZOEKT HEN

Maar Jezus komt aan de deur. De Jezus Die het allemaal achter de rug heeft: geboren worden, sterven, opstanding en hemelvaart. De Verheerlijkte. Hij klopt aan en roept om binnengelaten te worden. Niet begeerd, onuitgenodigd, dient Hij Zich toch aan. Dat is Jezus ten voeten uit. De Zaligmaker Die zondaren zoekt. Ze hebben Hem niet nodig, maar Hij zoekt hen toch op. Over liefde en genade gesproken. ‘Indien iemand Mijn stem zal horen en de deur opendoen.’ Daar draait het om tussen God en ons. Eens en steeds weer. Een persoonlijke zaak is dat voor ieder. We kunnen niet leven van de bekering van een ander. Jezus leeft met ons gemeentegewijs, maar de kern daarvan is wel persoonlijke omgang. De vraag is: Horen we Zijn stem en geven we er gehoor aan?

DOORDRINGEND

Wij kunnen Jezus tijden laten kloppen en roepen. Maar Zijn stem is doordringend. Oren en hart doorborend. Het gebeurt toch telkens weer dat Zijn stem het hart van mensen opent en dan openen ze ook hun deur voor Jezus. De zelfgenoegzaamheid is weg. De zondigheid ervan wordt ingezien. Het kwaad van het leven wordt beleden. Om genade wordt gevraagd. Jezus komt met Zijn weldaden en zegeningen binnen. Zeg eens, hoe bent u ertoe gekomen de deur voor Jezus open te doen? Zijn stem heeft me ertoe gebracht. Hij heeft me overreed en ik ben overreed geworden. Hebt u er geen spijt van? Nee, ik ben Hem zielsdankbaar. Is dat niet het heerlijkste dat je in je leven meemaakt: Jezus die bij je binnenkomt? En het is niet even gedag zeggen dat Hij komt doen. Hij komt eten. Avondmaal houden. Dat doet ons wellicht te snel denken aan het heilig avondmaal. Want al is dat terdege met Jezus eten, het is niet de enige gelegenheid. Het gaat hier over de dagelijkse hoofdmaaltijd. Het gaat hier dus over Jezus binnen ontvangen in mijn dagelijks leven. Maaltijd houden. Dat duidt op een relatie met iemand hebben, iemand vertrouwen, met iemand verbonden zijn. Dat mogen we met Jezus hebben. Zo mogen we met Hem leven in ons bestaan van elke dag. Niet alleen bij het avondmaal in de kerk, maar in ons gewone daagse leven. Er zit in die omgang trouwens het wederzijdse van ‘Ik met hem en hij met Mij’. Christus geeft Zichzelf aan mij en ik mijzelf aan Hem. Dan is er geen sprake meer van lauwheid of afstand. Jezus staat in het middelpunt van ons bestaan. Hij heeft ons hart. En als Jezus nu bij mij binnen is, mag ik straks bij Hem binnen zijn. Ik zal deelnemen aan het avondmaal van de bruiloft van het Lam.

Ds. A. de Lange is hervormd predikant te Dordrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen