Kinderen van Nigeria

Nederland kent geen scholen, kerken of instellingen die vernoemd zijn naar de eerste martelaar, Stefanus. Vervolging is ons deel niet. In Nigeria komen we zijn naam wel tegen. De partner van SDOK (Stichting De Ondergronds Kerk) in Nigeria, Voice of the Christian Martyr’s (VOCM), heeft in Kaduna een huis waar weduwen opgevangen worden, scholing ontvangen, nadat hun man omdat hij christen was door moslimstrijders vermoord is: het Stephencentre. In Abeokuta in het zuidwesten komen we opnieuw een Stephencentre tegen van VOCM, een tehuis voor 434 weeskinderen.

COLLECTE

Toen een van onze kinderen vorig jaar trouwde, mocht het bruidspaar van zijn Rotterdamse kerkenraad voor de huwelijksdienst zelf een collectedoel kiezen. Na het raadplegen van enkele websites kozen ze voor het Stephencentre in Abeokuta. Nu ik enkele maanden na deze kerkdienst tussen de honderden kinderen loop die hier dag en nacht zorg ontvangen, besef ik pas echter hoe goed die keuze geweest is.

Onder begeleiding van een drum – we zijn immers in Afrika – zingen honderden kinderen ‘This is the day the Lord has made’ en ‘You have the whole world in Your hand’. En we horen het lied dat een predikant uit Lagos maakte met het oog op alle bezoekers van dit centrum: Thank you for coming, Thank you for being a friend. Binnen drie seconden zijn honderden kinderen stil als hun leider het woord wil nemen – opnieuw: we zijn in Afrika.

KINDERHANDEL

Ongeveer 430 kinderen wonen in het Stephencentre, terwijl meer dan 700 kinderen er naar school gaan. Aantallen die niet te vergelijken zijn met de start in 2001, toen er 71 kinderen waren, vooral uit steden in Midden-Nigeria. Decaan en docent Economie Yomi Afolabi vertelt dat 393 kinderen wees zijn, nadat hun ouders – soms voor hun ogen – door moslimstrijders vermoord zijn. ‘Van elk kind kennen we het persoonlijke verhaal, ook van hen die eerst helemaal niet praten om wat er gebeurd is. De politie is eveneens geïnformeerd over elk dossier, opdat wij nooit het verwijt van kinderhandel krijgen. Er zijn kapers die kinderen in het noorden een beter leven beloven, om hen naar Ghana of Kameroen te brengen.’ Yomi leidt ons rond, langs de kerkzaal waar elke zondag een dienst gehouden wordt, langs de ziekenzaal, waar een meisje roerloos ligt te slapen, langs de slaapzalen, waar slechts een kleed voorkomt dat kinderen ’s nachts op de stenen vloeren liggen. ‘De stapelbedden zijn slecht, maar geld om nieuwe aan te schaffen ontbreekt.’ De tientallen klaslokalen hebben vanwege de schooluniformen van de kinderen eenzelfde uitstraling. Ik loop een klas binnen – alle deuren staan open – en lees op het bord: ‘Jezus sprak in gelijkenissen.’ In de volgende klas slaapt een kind met het hoofd op z’n bankje: ‘Heeft-ie het ook zo warm?’ Het is leuk om contact met de kinderen te maken. De een lacht direct, de ander kijkt schuw weg. Wat zou hij in zijn jonge leven al gezien hebben?

SCHOTWONDEN

Yomi is tevreden over het onderwijs dat gegeven wordt. ‘De kwaliteit van de lessen is hoger dan van het onderwijs in het noorden van het land.’ Net als het onderwijs in Nederland kent het Stephencentre het leerling-volgsysteem. Zelfs tijdens de zeven weken zomervakantie, die de kinderen thuis doorbrengen, is er contact. Sommigen dromen ’s nachts over schietpartijen, over het doden van hun ouders. Voor wie schotwonden opliepen, zijn de gevolgen van de christenvervolging zichtbaar. Yomi: ‘Het met elkaar praten helpt. De veilige omgeving doet hen goed. We doen er alles aan om hen traumatische gebeurtenissen te laten verwerken. Het lukt ons niet om alle kinderen na de opleiding aan een baan te helpen, maar doordat ze leren naaien of een opleiding tot kapster krijgen, kunnen ze wel in hun eigen levensonderhoud voorzien.’

MY SAVIOUR

Na twee uur in de middag spelen honderden jonge kinderen op het grote binnenplein in de warme zon. Alleen van kijken ernaar begint een Nederlander al te zweten. In een hoekje van het plein trek ik me terug, maar voortdurend heb ik kinderen om me heen, uiterst beleefd en zeer aanhankelijk. Ik vraag of ze voor me willen zingen en spontaan begint een tiental: ‘O Jesus, He moves the mountains, He is my Saviour, forever

Als de zon gedaald is en het donker van de avond snel aanbreekt, zoomen we in op het leven van drie meisjes. Van aandacht voor de lijdende kerk focusten we al op Nigeria; van aandacht voor het Stephencentrum concentreren we ons nu op het leven van de zestienjarige Naya, haar zus Kamka (19 jaar) en de vijftienjarige Harona. Omdat ze christen zijn, werden ze verkracht. De drie meiden leven twee weken in het Stephencentrum, sinds ze uit ervaring weten waar de moslimorganisatie Boko Haram voor staat. Tijdens een overval op Uvaha, het christelijke dorp waar ze wonen, rent Naya de straat op. Ze wordt tegengehouden en krijgt de vraag: ‘Ben je een christen?’ ‘Ja’, zegt ze. Haar zus antwoordt: ‘Ik ben bezig om moslim te worden.’ Beiden worden meegenomen, evenals Harona.

SMALLE ROTS

Heel de nacht lopen ze achter de moslims. ‘Voor elke schreeuw die we deden, zouden we negen stokslagen krijgen. Omdat we stil moesten zijn, konden we in ons hart tot God roepen,’ zegt Naya. Om 7 uur in de morgen bereiken ze een rots, waar een mannen- en een vrouwengedeelte is. Drie weken lang moeten ze samen met andere vrouwen rijst en bonen koken, water halen en ander werk doen. ‘Het leven in de smalle rots leek op het leven in een klein dorp.’ Dan komt de dag dat Naya, Kamka en Harona gedwongen worden allen met een moslimstrijder te trouwen. We begrijpen waarom Naya als enige van het drietal vrij open haar verhaal vertelt als we horen dat zij tijdens de huwelijksnacht ongesteld was – waardoor haar man haar volgens de regels van de islam niet aanraken mocht. Schuw en met moeite komen de woorden uit de mond van Kamka en Harona, die beiden wel tot seksuele gemeenschap gedwongen werden. ‘Ik worstelde, maar kreeg een pistool tegen mijn hoofd gedrukt. Het alternatief was vermoord worden,’ zegt Kamka.

ONTSNAPPING

Hun mannen vertrekken de volgende dag op strooptocht, maar komen niet terug. Zijn ze omgekomen in een confrontatie met het regeringsleger? In de dagen erna krijgt de vrouw van een Boko Haram- leider medelijden met de meisjes. Ze legt uit op welke wijze ze ontsnappen kunnen. Uren lopen ze, tussen rotsen door, tot ze een huisje bereiken en in de nacht achter het huis in slaap vallen. Als de bewoners hen vinden, blijkt dat deze moslims hun levensverhaal kennen. Ze wijzen hen de weg naar een christelijk dorp. Niet elke moslim is in Nigeria radicaal. Via de dominee van het dorp ontmoeten ze hun ouders weer én vinden ze onderdak in het Stephencentre. Zullen ze hier tot rust komen, hun trauma verwerken kunnen, nieuwe hoop ontvangen? Harona: ‘Ik ben dankbaar dat christenen na de ontvoering voor me zijn blijven bidden, voor onze bevrijding.’ En nu, hoe moet het verder? ‘Nu vertrouw ik op God, want Hij is mijn Redder.’

P.J. Vergunst is hoofdredacteur van De Waarheidsvriend.

EINDE TERREUR NIET IN ZICHT

haar meest recente rapport over Nigeria stelt de in Brussel gevestigde International Crisis Group dat de terreur van de islamitische groep Boko Haram onverminderd aanhoudt. In het weekend van 12 en 13 april werden 300 mensen vermoord. En vorige week werden niet minder dan 200 scholieren ontvoerd. Al zegt de regering dat het terrorisme bestreden moet worden, in de praktijk komt daar weinig van terecht. Op deze pagina's het verhaal van honderden weeskinderen én van drie verkrachte meisjes.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen