Moeders, Martha en Maria

Kom eens even

Heel dicht bij mij

Ik wil je een kusje geven

En ik geef er ook iets bij.

Zelfgemaakte cadeaus hebben altijd een streepje voor op andere geschenken. Vind ik. Al doen winkeliers ons anders geloven. Alle reclamefolders staan rond Moederdag bomvol verzorgingsproducten. Blijkbaar zijn er genoeg grotere kinderen en vast ook vaders die kiezen voor cadeaus in deze categorie. Moeders zien er na Moederdag weer piekfijn uit, toch?! Nou nee. Die douchegel helpt namelijk niet tegen de wallen onder je ogen. En spraytanning – binnen 10 minuten een prachtige goudbruine huid – laat je schouders in stresstoestand staan. Niks aan die wallen te doen dus? En, op naar de manueel therapeut om die schouders los te maken?

SIGNALEN

Stel je dit voor: twee stoelen tegenover elkaar. Neem zelf plaats in de ene stoel en laat je ‘lichaam’ plaatsnemen in de andere stoel. Vraag aan je lichaam hoe het gaat. Begin bij je tenen en eindig bij je kruin. Zere schouders? Hoofdpijn? Knieën vastgeroest? Vertel het maar. En zeg daarna eens hardop wat je mogelijk vaak tegen je lichaam zegt. Bijvoorbeeld: ‘Sorry, maar je moet nog even volhouden’. Of: ‘Volgende week wordt het rustiger, neem twee paracetamol, dan kan je er weer een middagje tegen.’ Of deze: ‘Niet zeuren, deze klus moet eerst af.’ Doorgaan, niet luisteren naar signalen. Ook ik hield geen rekening met de grenzen van mijn lichaam. En toen was de koek op een dag op. Hoe kon het toch zover komen? En waarom zie ik om me heen meer vrouwen die niet ontspannen in het leven staan? Is het echt nodig om burn-out op de bank terecht te komen voordat we leren luisteren naar signalen van ons lichaam? Zijn we ons überhaupt bewust van het feit dat ons lichaam signalen afgeeft? Ken ik mijn eigen lichaam? Inmiddels wel. Door schade en schande wijs geworden, zeg maar. Als bij mij het belletje rinkelt dat ik een stapje terug moet doen, herkent mijn vriendin dit niet als stopsignaal. Ik heb nooit last van suizende oren of een prikkelbare darm. Maar voor andere vrouwen is dit misschien een teken dat de eerste signalen al zijn genegeerd. Vergelijken is ook in dit geval niet helpend.

TEMPEL

Om signalen te herkennen moet ik mijn lichaam kennen. En daar hoort ook acceptatie bij. Accepteer ik het als ik minder kan dan een ander? Inmiddels schaam ik me er niet meer voor dat ik al jaren elke middag een uur op bed lig. Mijn lichaam heeft het nodig. Punt. Laat ik nog een stapje terug doen. Hoeveel waarde hecht ik eigenlijk aan mijn lichaam? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet jaloers ben op moeders die ’s morgens een half uur bezig zijn om zichzelf mooi te maken. Het gaat me dan ook niet in de eerste plaats om zoiets als het gebruik van make-up. Dat is complementair. Gewoon goede zorg voor ons lichaam, daar doel ik op. Toen Johannes zijn brief aan Gajus schreef (3 Joh.) hoopte hij dat zijn fysieke gezondheid net zo goed was als zijn geestelijke toestand. En Paulus had oog voor het zwakke gestel van zijn geestelijke zoon Timotheüs toen hij hem aan adviseerde regelmatig wat wijn te drinken. Te lang heb ik gekeken naar mijn lichaam als een drager van de ziel, waar alles om draait. Maar God bedacht ons lichaam. Onze vrouwelijke vorm en toch een uniek lichaam voor elke vrouw. Ik kwam erachter dat de idee van een scheiding tussen ziel en lichaam veel minder bijbelse papieren heeft dan vaak wordt gedacht. Die gedachte heeft Grieks-filosofische wortels. Waar de Grieken hun lichaam beschouwden als een kerker waar de ziel in gevangen zit, zegt Gods Woord dat ons lichaam een tempel is. Een grotere tegenstelling dan die tussen een gevangenis en een tempel is nauwelijks voor te stellen. Het zou zomaar kunnen dat bepaalde ongemakken zoals een vlekkerige huid, opgezwollen ogen, een onregelmatige stoelgang, adem die niet al te fris ruikt, stemmingswisselingen, een pijnlijke nek en vastgeroeste schouders symptomen zijn van het feit dat je je lichaam niet als tempel maar als gevangenis behandelt. Ik las van een psychotherapeute die alleen cliënten in behandeling neemt die sporten. Onder het motto: een gezonde geest in een gezond lichaam. Maar voordat we bij een therapeut terechtkomen, kunnen we al veel zelf doen. Luisteren naar stopsignalen van ons lichaam bijvoorbeeld.

DE FLUISTERAAR

God vormde (veel) vrouwen tot moeders. Met prachtige lichamen die het waard zijn goed verzorgd te worden. Niet in de laatste plaats omdat God Zelf in dat lichaam wil komen wonen. Wat een eer voor dat onvolmaakte, sterfelijke lichaam: Zijn Heilige Geest als inwoner te hebben. Eén van mijn favoriete bijbelgedeelten is het verhaal van Martha en Maria. Ik was altijd bezig met veel dienen… Maar toen mijn lichaam niet meer kón uitvoeren wat mijn geest wilde, zat ik op de bank. Ik voelde me ellendig. Wie was ik nog, nu ik niets meer kon betekenen? Zelfs het zorgen voor mijn kinderen was op sommige momenten te veel. Langzaamaan leerde ik wat Jezus bedoelde toen Hij zei tegen Martha: ‘Slechts één ding is nodig.’ Had ik maar eerder naar deze wijze raad van Jezus geluisterd. Hij roept Martha’s op om als een Maria aan Zijn voeten te zitten en te luisteren. Ik was altijd zo bezig voor Hem. Die bemoedigen, zus regelen, zo dienen. Terwijl ik mijn eigen plannen maakte en Gods zegen erover bad, vroeg ik te veel van mijn begrensde lichaam. Luisteren naar de wijze raad van Christus is moeilijk. Zeker met kleine kinderen om je heen. De Heilige Geest is namelijk geen schreeuwer. Hij komt in het gefluister van een zachte bries. Daarvoor is stilte nodig. Ik zat noodgedwongen op de bank, omdat mijn lichaam niet meer te negeren signalen afgaf. En mijn peuter wist niet anders dan dat mama ’s morgens uit de Bijbel las en een poosje met de ogen dicht zat. Maar een wandeling op de hei kan prima met buggy. Ook daar is het stil. Ook daar kan je je zorgen bij God neerleggen en op een bankje Zijn woorden tot je nemen. Ik weet zeker dat je schouders op de terugweg heel wat losser zitten.

WOORDEN ALS MEDICIJN

Spreuken 4:20 en 22 zou je ook zo kunnen vertalen: ‘Heb aandacht voor Mijn woorden. Geef aan mijn uitspraken gehoor. Ze sterken heel het lichaam als een medicijn.’ Dit is zó’n waarheid. God vraagt ons niet het lichaam dat Hij maakte te overschreeuwen. Ik laat nog zoveel stemmen toe in mijn leven. Stemmen die me onrustig en bezorgd maken. Maar Gods stem zegt: ‘Wees niet bezorgd voor morgen.’ Horen we Hem? Laten we gehoor geven aan Zíjn Woord: ‘Kom eens even, heel dicht bij Mij…’

Nelleke Hoekman- Louter uit Apeldoorn is moeder van drie kinderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen