Burgemeester

WOENSDAG

Vanmorgen breng ik als lid van de Zuid-Hollandse provinciale Statencommissie Bestuur een bezoek aan Zorgbelang in Gouda. Samen met collega’s van andere fracties laten we ons informeren over de activiteiten van de organisatie, die zich bezighoudt met belangenbehartiging van gebruikers van zorg en welzijn en ondersteuning van de organisaties van patiënten, ouderen en mantelzorgers. De organisatie ontvangt dit 2,7 miljoen euro provinciale subsidie. Omdat de rol van de provincie in het sociale domein zal veranderen, zal dit ook gevolgen hebben voor de subsidierelaties. Nuttig dus om stil te staan bij de aanstaande veranderingen. Op deze dag wordt in veel kerkelijke gemeenten biddag voor gewas en arbeid gehouden. Lang geleden hebben Provinciale Staten van Zuid-Holland besloten in hun vergaderschema rekening te houden met (de landelijke) biddag en dankdag. In de avond wordt er niet vergaderd, zodat Statenleden naar de kerk kunnen. Tegelijk betekent dit dat een middagvergadering tot uiterlijk 17.00 uur mag duren. Vandaag blijkt mij dat collega’s snappen dat er een andere vergaderplanning is. Zoals één het zei: ‘biddag is middag’. Hij bedoelde dat de avondvergadering van een commissie naar de middag verplaatst is. Maar wat de biddag feitelijk betekent, is bij velen onduidelijk. Ik probeer uit te leggen dat er tijdens kerkdiensten in gemeenten in het landelijk gebied op biddag in het bijzonder wordt stilgestaan bij het begin van de zaaiperiode en op dankdag bij de oogst. Er wordt gebeden om groei en gedankt om de opbrengst. Bij de stedelingen onder ons zie ik nog een vragende blik. Dus zeg ik dat er, breder gezien, wordt gebeden voor goede voortgang van het werk. Dat wordt gedaan in het besef van onze afhankelijkheid van de Schepper en Onderhouder van het leven. Er is weliswaar begrip, maar tegelijk de opmerking waarom dit dan niet gewoon tijdens de zondagse kerkdienst kan. In de middag zit ik de vergadering van de Statencommissie Bestuur & Middelen voor. Het loopt niet zo soepel als ik gehoopt had. Met enige kunstgrepen kan ik de vergadering om 16.45 uur sluiten, zodat ik op tijd thuis kan voor de avondkerkdienst.

MAANDAG

Vandaag is er een ontmoeting van burgemeesters uit de regio’s Hoeksche Waard, IJsselmonde en drie Drechtstedengemeenten. Deze bijeenkomst vindt ongeveer een keer per zes tot acht weken plaats. De gastheer (we hebben op dit moment slechts één gastvrouw) zorgt voor de lunch. We spreken vandaag over de aanstaande raadsverkiezingen. Er worden her en der veranderingen verwacht. De impact daarvan is nu lastig in te schatten. De kans bestaat dat we veel nieuwe wethouders gaan begroeten. Dat brengt weer nieuwe uitdagingen rond het inwerken en het bevorderen van een samenwerking als team in het college. Het is nuttig om in vertrouwde kring ook persoonlijke dilemma’s te kunnen bespreken. Aan het eind wensen we elkaar sterkte voor de komende weken van collegevorming. Uiteindelijk ‘staan we erbij en kijken we ernaar’.

WOENSDAG

Vandaag verkiezingen. Spannend voor alle direct betrokkenen. Met ons hoofd dienstverlening bezoek ik de zes stembureaus in Korendijk. Er is een regelmatige toeloop. Wel zo afwisselend voor hen die er een groot deel van de dag moeten zitten. Aan het begin van de avond is er een gesprek met enkele inwoners uit een van de vier dorpen. Zij zijn ontevreden met een aantal zaken en maken dit glashelder. Ik luister vooral en geef een handreiking. Ik hoop dat ze deze goed oppakken (en niet alleen datgene wat ze graag willen horen), hoewel ik onderken dat er uiteenlopende beelden en vooral emoties zijn. Men zal er toch met elkaar uit moeten komen. Later op de avond komen de uitslagen per stembureau. Ik presenteer de resultaten via een scherm. Ik merk dat mensen de adem inhouden. Sommige resultaten zijn verwacht, andere gehoopt en weer andere gevreesd. Ongetwijfeld zal er ook gebeden zijn voor een goede uitslag voor christelijke politiek. De SGP blijft de grootste partij en zal het initiatief nemen tot besprekingen over een nieuw college. Ik wens de lijsttrekker veel sterkte, omdat er tact en zorgvuldigheid nodig is om langs een aantal klippen heen te laveren.

DINSDAG

Vanmorgen is de eerste collegevergadering na de verkiezingen en de laatste voor de installatie van de nieuwe gemeenteraad. Een beetje vreemde sfeer. Drie wethouders zullen vertrekken: één vanwege het einde van zijn politieke loopbaan, één in verband met het gegeven dat hij tijdelijk was en één omdat het er naar uitziet dat er een andere coalitie komt en de betrokkene dus weer raadslid wordt. Vanavond staat de raadsvergadering in het teken van het afscheid van vijf raadsleden – een krijgt een Koninklijke Onderscheiding – en de wethouders. Na zeven toespraakjes, al dan niet met een politiek statement, zijn we toe aan de receptie.

WOENSDAG

Na afloop van een overleg met collega’s over politiezaken word ik aangesproken door een collega over de ceremonie op 4 mei. De nationale dodenherdenking valt dit jaar op zondag. Dat levert iedere keer weer discussie op over de vraag of een gepaste herdenking op zondag mogelijk moet zijn of niet. Bij mij komt de herinnering aan 2003 weer boven, de eerste keer dat ik dit in mijn ambt meemaakte. Ik heb gekozen voor deelname aan een bescheiden programma. In mijn toespraak heb ik een verwijzing gemaakt naar het wezen van de zondag. Als opstandingsdag van Jezus Christus is het een teken van nieuw leven, van hoop en uitzicht. Ik vond en vind het mooi om op deze manier de verbinding te maken tussen herdenken en perspectief schetsen.

DONDERDAG

Vanavond is de beëdiging van de op 19 maart gekozen leden van de gemeenteraad. Vijftien raadsleden (en hun familie, vrienden en bekenden) horen het lezen van de formule van de eed en de belofte aan. Daarin staat dat zij (huiselijk gezegd) niemand hebben beïnvloed om een zetel te krijgen, dat zij geen geschenken hebben aangenomen of zullen aannemen, dat zij getrouw zullen zijn aan de Grondwet, dat zij de wetten zullen nakomen en dat zij hun plicht als raadslid naar eer en geweten zullen vervullen. Twaalf keer klinkt ‘Zo waarlijk helpe mij God Almachtig’ en driemaal ‘Dat verklaar en beloof ik.’ Het is bijzonder dat Gods naam wordt aangeroepen, als getuige, maar ook in een gebed. Ik vind dat niet alleen een waardevolle traditie, maar evenzeer een vorm van openbare belijdenis. Er wordt in uitgedrukt dat volksvertegenwoordigers, maar het geldt evenzeer voor bestuurders, hun werk niet in eigen kracht kunnen doen, maar zich afhankelijk weten van de Heere. Die afhankelijkheid komt ook tot uiting in het gebed aan begin van iedere raadsvergadering, het zogenaamde ambtsgebed. Daarin wordt gebeden om zegen op de werkzaamheden en wijsheid om de belangen van de gemeente te behartigen. Voor de sluiting van de vergadering wordt gebeden om een zegen over de genomen besluiten ‘opdat zij mogen strekken tot Uw eer en tot welvaart van onze gemeente (...)’. Na afloop laat een bezoeker mij merken hoe belangrijk hij de gebeden vindt. Ik beaam dat. Toch moet ik bekennen dat me heel af en toe een gevoel van ongemakkelijkheid bekruipt bij het uitspreken van het slotgebed. Stel dat er een lastige vergadering is geweest, waarin het er stevig aan toe is gegaan. Iedereen kan bedenken dat er in raadsvergaderingen dingen gebeuren die mensen elkaar eigenlijk niet mogen aandoen of die rieken naar bedenkelijke politieke spelletjes. Stel dat je innerlijk twijfels hebt bij de vraag of de genomen besluiten wel tot Gods eer zijn of in het belang van de gemeente zijn. Valt er dan wel iets te danken? Past het dan wel om Gods zegen te vragen? Persoonlijke gewetensvragen, toch?

Burgemeester Stoop van Korendijk over de dodenherdenking op zondag: ‘Ik heb gekozen voor deelname aan een bescheiden programma.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen