Bang voor veroordeling

Ik studeer voor godsdienstleraar aan de Christelijke Hogeschool in Ede, maar ik woon voor mijn stage in Rotterdam. Ik loop meerdere dagen in de week stage op een christelijke school in een multiculturele context. Oorspronkelijk kom ik uit Zalk, een klein dorpje vlak bij Zwolle. Ik ging naar de Nederlands gereformeerde kerk in Zalk, een kleine dorpskerk. In de kerk en in het dorp gaan de dingen zoals ze gaan en is de sociale controle hoog. Als je afwijkt van de norm, ben je raar.’

IN MIJN EENTJE
‘Rond mijn veertiende ontdekte ik dat ik op vrouwen viel. Mijn wereld stortte in: dit kan niet, dit mag niet, wat zal iedereen wel niet van me denken? Homoseksualiteit werd in Zalk veroordeeld en bij mij thuis tot op zekere hoogte ook. Ik veroordeelde mijzelf daardoor ook: het klopte niet zoals ik ben. Ik bad tot God, ik worstelde acht jaar lang in mijn eentje. Ik durfde het niet te delen, zo angstig was ik voor de veroordeling. Toen ik na acht jaar worstelen uit de kast kwam en uitkwam voor mijn homoseksualiteit, week ik af van de norm die gold in Zalk. Ik wist en weet mij gelukkig geaccepteerd door een groot deel van mijn familie en vrienden, maar in Zalk viel ik buiten de boot. Het is een gevoelig punt, er wordt over je gepraat in het dorp. Er is totaal geen ruimte voor gesprek. En ook al kies ik er voor om mijn homoseksualiteit niet te praktiseren, nog steeds is er die veroordeling.’

GESPREK
‘Een halfjaar geleden verhuisde ik voor mijn studie naar Rotterdam en sloot ik me aan bij de gereformeerde kerk vrijgemaakt van Rotterdam-Oost. Vanaf het begin ben ik open geweest over mijn homo-zijn en ik word geaccepteerd als persoon. Dat zal ten dele ook te maken met het verschil in cultuur tussen dorp en stad, maar het wordt meer geaccepteerd. En er wordt over gepraat, het wordt niet weggedrukt. Er is ruimte voor gesprek, iets wat ik enorm miste in Zalk.
Dat is dan ook het eerste wat ik anderen wil meegeven: praat met homo’s. Negeer hen niet, praat niet alleen achter hun rug om over hen. Praat met hen, veroordeel hen niet meteen om iets waaraan ze niets kunnen doen en wat ze meestal niet eens willen.’

MEER DAN HOMO
‘Ik heb zelf enorm veel gebeden of God mijn geaardheid kon veranderen. Ik wilde het niet. Ik was bang voor de veroordeling. Van thuis, van het dorp, maar ook van de kerk. Sommige mensen veroordelen mij, maar de mensen die dicht bij me staan en belangrijk voor mij zijn niet. Maar het kan en mag niet zo zijn dat er homo’s in de kast blijven en niet open durven te zijn, omdat de kerk uitdraagt dat homo’s er niet mogen zijn.
Zij mogen er wel degelijk zijn, omdat ze meer zijn dan dat. Daarom vertelde ik aan het begin ook meer over mezelf dan alleen mijn geaardheid. Ik ben veel meer dan homo. Ik ben een student, docent, zus, dochter, vriendin, gemeentelid enzovoort. Ik heb gaven en talenten van God gekregen die ik mag inzetten in Zijn Koninkrijk en in de kerk. Ik geloof ! Praat met homo’s, veroordeel hen niet om iets waar ze niets aan kunnen doen. Want een homo is meer dan dat, ik ben meer dan dat. Het belangrijkste is niet dat ik homo ben, het belangrijkste is dat ik een kind van God ben. En daar draait het om.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen