Evangelical en homo

Enkele dagen nadat de Amerikaanse tak van de christelijke ontwikkelingsorganisatie World Vision (eind maart) bekendmaakte dat (getrouwde) homoseksuelen bij de organisatie mogen werken, is dit besluit teruggedraaid.

Het christelijke persbureau CIP meldde: Het omstreden homobesluit leidde tot een storm van kritiek onder Amerikaanse kerkleiders. ‘We merken dat ons besluit veel pijn en verdriet teweeg heeft gebracht,’ legt directeur Richard Stearns uit tegenover Christianity Today. ‘Onze beleidswijziging werd opgevat alsof World Vision een andere Bijbelse theologie had omarmd. Dat was niet de bedoeling.’

Vanwege de vele verschillende denominaties waarvan de meer dan duizend World Vision-medewerkers onderdeel zijn, besloot de organisatie om homo’s niet langer uit te sluiten in haar personeelsbeleid. ‘We zoeken eenheid in verscheidenheid,’ zei Stearns hierover. Nu zegt hij het volgende: ‘In plaats van eenheid heeft onze beslissing geleid tot verdeeldheid. We erkennen dat onze beleidswijziging een fout was en daarvoor willen we vergeving vragen. We hebben naar veel van onze vrienden geluisterd. Zij probeerden ons op een liefdevolle wijze duidelijk te maken dat onze beleidswijziging niet consequent was. Hierover hebben we niet overlegd met onze achterban.’

Dr. Miranda Klaver, theologe, antropologe en kenner van de evangelicale wereld, schrijft op haar weblog dat de scherpe discussie over beide besluiten van World Vision duidelijk maken hoe gepolariseerd het debat rondom homoseksualiteit is binnen de evangelicale wereld.

Dat World Vision naar buiten kwam met het eerste bericht bericht vond ik opmerkelijk, moedig en gedurfd. Ik kon verschillende redenen bedenken voor dit besluit. In de eerste plaats leek World Vision duidelijk stelling nemen tegen de toegenomen homophobia in Afrika en de dubieuze rol van extreme evangelicale zendingsorganisaties die de ‘culture war’ verschoven hebben van de VS naar bijvoorbeeld Oeganda.
In de tweede plaats zou dit besluit erop kunnen wijzen dat er binnen de organisatie meer ruimte komt voor de jonge generatie evangelicals die veel minder moeite hebben met homorelaties dan de generaties daarboven. Uit onderzoek blijkt zelfs dat afwijzing van homoseksualiteit de belangrijkste reden is dat zij de kerk verlaten. Verder hebben christelijke hulporganisaties die overheidssubsidies ontvangen in toenemende mate te maken met antidiscriminatiebeleid. Hoewel World Vision recentelijk een rechtszaak heeft gewonnen om een eigen personeelsbeleid te kunnen voeren gaat het debat hierover door.
Ik kan niet anders concluderen dat World Vision een enorme inschattingsfout heeft gemaakt. Opvattingen over homoseksualiteit zijn voor een belangrijk deel van de evangelicale wereld de lakmoesproef voor orthodox en bijbelgetrouw christenzijn. De scherpe veroordeling van World Vision door verschillende evangelicale voormannen en kerkgenootschappen (zoals de Assemblies of God) was blijkbaar niet voorzien. Samen met de reacties van duizenden individuele sponsors die hun financiële steun terugtrokken, is World Vision bezweken onder de enorme druk die op de organisatie werd uitgeoefend. In de onderbouwing voor het terugtrekken van het besluit wordt niet voor niets verwezen naar het belang van het Schriftgezag en de autoriteit van de bijbel.

Het RD meldde dat er inmiddels ook een brief is verschenen waarin zo’n driehonderd theologen hun bezorgdheid uitspreken over de herziening van het besluit. Zij erkennen dat er onder christenen verschillend over homoseksualiteit wordt gedacht maar vinden het onjuist dat christelijke organisaties getrouwde homoseksuele christenen weren. De brief is onder andere ondertekend door de oudtestamenticus Walter Brueggemann en de emerging church voorman Brian McLaren

Wat heeft het zigzagbeleid van World Vision uiteindelijk opgeleverd, vraagt Antonie Fountain zich af op de website van de EO. Antonie (1978) was betrokken bij Soul Survivor en de laatste jaren zet hij zich in voor de strijd tegen mensenhandel. Antonie is zelf voorstander van het homohuwelijk en hij merkt hoe veel reacties het besluit van World Vision opriep. Heel veel mensen zochten contact met hem:

Sommigen om me te vertellen dat ik nu wel heel ver van het Evangelie afdwaalde. Anderen die oprecht worstelen met het onderwerp, omdat ze zelf homo zijn of mensen in hun directe omgeving hebben, en er zich geen raad mee weten. En weer anderen om te vragen of ze een keertje een koffie met me mochten drinken. Ze hadden behoefte aan een ‘veilig gesprek’.(…)

Na de herziening van het besluit van World Vision schrijft Fountain: Ik zou een boos stuk kunnen schrijven. Of defensief. Of agressief. Maar dat ga ik niet doen. Ik ben vooral verdrietig. Want ik denk dat met deze stap iedereen verloren heeft. (…). World Vision heeft verloren. De kinderen die World Vision helpt hebben verloren. De kerk heeft verloren. De wereld heeft verloren. Evangelisch ‘rechts’ heeft verloren. We hebben allemaal verloren.

Ik heb tien jaar in marketing gezeten, en vanuit dat perspectief heeft World Vision heel slecht werk geleverd. Iedereen in hun team had kunnen weten dat deze stap tot een orkaan van reacties zou leiden. Waarom waren ze niet beter voorbereid? De draai deed me denken aan een grap die ik laatst hoorde: ‘Dit zijn onze principes. Als je ze niet leuk vindt, hebben we hier nog andere.’ Als je een principieel standpunt inneemt, dan moet je ook de ruggengraat hebben om er bij te blijven staan. Toch begrijp ik hun reactie: de meerderheid van hun donoren komen uit evangelisch rechts, en waren hun steun ‘en masse’ aan het opzeggen. Maar dat hadden ze kunnen en moeten zien aankomen.

Doordat veel mensen hun steun aan World Vision terugtrokken, zijn er nu duizenden kinderen zonder hun sponsors. Dit is niet alleen tragisch, het is verwerpelijk. Een standpunt over het homohuwelijk door hoge piefen in Amerika zou nooit moeten uitmaken of de armste van de armen in ontwikkelingslanden – die helemaal niets met die beslissing te maken hebben – wel of geen hoop ontvangen.

Niet alleen de kinderen of World Vision hebben verloren. Wij als bredere kerk hebben ook verloren. In het evangelie van Johannes, zegt Jezus: ‘Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.’ Ik ben er vrij zeker van dat de stortvloed aan schadelijke reacties van de afgelopen dagen weinig te maken heeft met ‘liefde voor elkaar’. De kerk zou een plaats moeten zijn waar de zwakke en kwetsbare altijd welkom zijn. Eens te meer, als kerk, hebben we laten zijn dat we niet zo’n plek zijn.

Maar het is breder dan de kerk, de kinderen, of World Vision. De hele wereld heeft in deze discussie verloren. Jezus zei dat we het zout der aarde zijn. Een stad op een berg. Schijnend voor de hele wereld om te zien. We hebben een schitterende rol om te spelen in deze wereld. Smaak maken, oplichten, de wereld een betere plek maken. Maar als we ons gedragen zoals de afgelopen week, dan verraden we het Evangelie (een vaak gebruikte term met betrekken tot de oorspronkelijke statement van World Vision). We verraden de wereld, voor wie het Evangelie is bedoeld. We ontnemen de wereld het Goede Nieuws waar een man voor aan het kruis gestorven is.

In de afgelopen jaren ben ik bewust in dialoog en relatie gebleven met mensen in evangelisch rechts. We zijn het weliswaar vaak fundamenteel oneens, maar we lezen hetzelfde Boek. En ik geloof dat het armoede is om jezelf niet te informeren door het hele spectrum aan meningen. Ik respecteer enorm de dialoog die ik kan hebben met deze mensen, en tot mijn opluchting en vreugde heb ik bij hen weinig leedvermaak kunnen merken in deze discussie.

Toch meen ik dat ook de ‘winnaars’ verloren hebben. Jezus kwam naar de verstotene, de verschoppeling, de ‘outcast’. Hij daagde de zittende Farizeïsche elite uit, die vooral bezorgd waren om zuiverheid van leer en wie er wel en niet rein waren. Jezus daagt ons uit om ook onze eigen aannames te onderzoeken. Om ‘alles te bevragen en het goede te behouden.’ Niet om genoegzaam in onze culturele, religieuze en sociale normen te blijven hangen, maar om lief te hebben. Onvoorwaardelijk. Onbegrensd. Gevaarlijk.

Paulus schrijft dat ‘als ik geloof heb dat bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, dan heb ik niets.’ Als we geen liefde hebben, dan hebben we niets. Iedereen heeft verloren.

Het lijkt er op dat Miranda Klaver gelijk heeft dat homoseksualiteit de lakmoesproef vormt voor de evangelicals in de wereld. De grote vraag is of dat ook zal gelden voor wie in de gereformeerde traditie staan, een traditie waarin de rechtvaardiging van de goddeloze centraal staat. Daarin is uiteindelijk niet de ethiek beslissend maar onze verbondenheid met Jezus Christus. Voor mensen van welke geaardheid ook.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen