Alsnog gertrouwd

Eerlijk is eerlijk, trouwen was niet het eerste waar Erik (30) en Tanja (45) aan dachten. Maar als na een jaar samenwonen hun eerste kind wordt geboren, willen ze de jongen graag laten dopen. Vooral Erik, die een broer op jonge leeftijd heeft verloren, hecht daar veel waarde aan. Tanja: ‘Dat onze kinderen een lijntje naar God hebben, vonden we zelf belangrijker dan ons huwelijk. Het ging ons in eerste instantie meer om het dopen dan om het huwelijk.’

NIET NU
Maar op dat verzoek om de doop, nu vijf jaar geleden, zei de kerkenraad van de hervormde gemeente in Emst: ‘Nee’. Althans: ‘Niet nú en niet zó’. Tanja: ‘De deur stond op een kiertje’. Erik was destijds boos en zwaar teleurgesteld in de eigen gemeente. Hij: ‘We moesten eigenlijk eerst een bewijs van goed gedrag afleveren’. Zij: ‘De kerkenraad had niet in de gaten dat we er zo serieus mee omgingen’.
Er volgden gesprekken. De wijkouderling was het aanspreekpunt vanuit de kerkenraad. ‘Hij had veel vertrouwen in ons en heeft zich voor ons ingezet. En de predikant ook.’ Erik: ‘De dominee was niet bekrompen van gedachten. Daar ben ik dankbaar voor’.

SAMENWONEN
Het stel had toen al een hele geschiedenis achter de rug. Tanja – van huisuit niet kerkelijk – was gescheiden en had drie dochters uit haar eerste huwelijk. Enkele maanden na de scheiding ging ze samenwonen met Erik. Erik was wel kerkelijk opgevoed, maar had de kerkgang laten versloffen.
Bezwaren tegen samenwonen had hij dan ook niet. Erik: ‘Het is belangrijk dat je iemand eerst goed leert kennen voordat je gaat trouwen. Ik heb een eigen bedrijf en ben daarom veel van huis. Je moet wel een vrouw hebben die ertegen kan dat je altijd weg bent. Kom je er pas achter als je getrouwd bent, dan heb je een gigantisch probleem. Dan moet je ander werk zoeken of je relatie beëindigen. Dat laatste zie je steeds meer gebeuren. En dat is niet de bedoeling. Als je het praktisch bekijkt en niet vanuit het geloof en de Bijbel dan biedt samenwonen een betere basis’. Tanja: ‘Maar dat ben ik later dus wel anders gaan zien’.
Ze is namelijk met het christelijk geloof in aanraking gekomen. Samen pakken ze in het eerste jaar van hun relatie de kerkgang op. Dat is voor Tanja geen gemakkelijke stap. Erik: ‘Je bent nooit naar ontvangen in de kerk.’ Tanja: ‘Nee, maar er werd toen wel anders naar mij gekeken dan nu. Je komt buitenkerkelijk de kerk binnen, je bent gescheiden en in verwachting…’

GELOOFSGROEI
Toch was het antwoord van de kerkenraad niet helemaal afwijzend. Wat moest er gebeuren?
Tanja: ‘Ik moest verder in het geloof groeien en ben naar een op-weg-cursus gegaan. Daar heb ik veel geleerd. Op een gegeven moment wil je leven met God, je wilt je kinderen ermee laten opgroeien en je wilt hen laten dopen. Maar we deden niet zoals God wilde. Wij deden dingen in de verkeerde volgorde.’ Het stel is zeker vier jaar met de kerkenraad en de predikant in gesprek geweest. ‘Zij stuurden elke keer aan op een huwelijk en belijdenis doen.’
Erik: ‘Maar we moesten eerst de goedkeuring voor het trouwen in de kerk hebben. Ook daar hebben we een aantal gesprekken over gehad’. Uiteindelijk kreeg het paar, dat inmiddels ook naar belijdeniscatechisatie ging, toestemming. Tanja: ‘Ze zagen dat we in het geloof gegroeid waren. Dat was iets wat de kerkenraad graag wilde zien.’

Het echtpaar geeft aan dat de kerkenraad de volgorde van de verschillende stappen heel belangrijk vindt. Die volgorde is: belijdeniscatechisatie volgen, trouwen, belijdenis doen, de doop van moeder Tanja en daarna, of eventueel gelijk, de doop van de kinderen. Dat is het totaalplaatje. Erik en Tanja gingen ook nog naar de huwelijkscatechese en zijn inmiddels op 14 maart getrouwd. Ruim twee weken later, op 30 maart, deden ze belijdenis. Toen is Tanja ook gedoopt. De kinderen – inmiddels hebben ze er twee van vijf en vier jaar oud – worden volgende week zondag gedoopt. ‘Dan is het compleet.’

ACHTERAF
Al met al duurde het traject vijf jaar. Erik vindt de eerste afwijzende reactie van de kerkenraad achteraf wel begrijpelijk. ‘Maar in het begin heb ik er heel weinig vrede mee gehad dat de kerk mijn kind als het ware afwees.’ Als je hem diep in zijn hart kijkt, vindt hij eigenlijk dat de kerkenraad in het begin best coulanter hadden kunnen zijn. ‘De kinderen hebben niet om deze situatie gevraagd.’
Tegelijk is hij positief: ‘Het heeft misschien wel lang geduurd, maar het is geen ‘nee’ gebleven.
Over de weg die de kerkenraad ons heeft laten bewandelen, is wel goed nagedacht. Ze hebben ons goed aangestuurd. Ik ben heel dankbaar dat God ons die vijf jaar geleid heeft en ons gebracht heeft op dit moment. We hadden in deze periode ook helemaal andersom kunnen draaien.’
Er mag ook wel enig schuldbesef doorklinken, geeft hij aan. ‘Het is geen mooi verhaal dat we vertellen. We kunnen geen schuld bij anderen neerleggen. We hebben alles zelf gedaan.’
Tanja: ‘Het heeft inderdaad lang geduurd, maar het was geen lege tijd. Ik kijk nu heel anders naar het huwelijk dan vijf, zes jaar geleden. Je wilt een leven met God. Je verwacht veel van God, maar je moet dan ook leven zoals God het wil.’ Erik: ‘Door catechisatie hebben we een heel andere kijk op geloven gekregen.’

MEEGEGROEID
Na verloop van tijd merken Tanja en Erik ook binnen de gemeente een verandering op. ‘Mensen gingen ons meer bij dingen betrekken.’ Erik heeft daar waardering voor: ‘We hebben er toch best een bijzondere levensstijl op nagehouden.’
De gemeente is in al die jaren met hen meegegroeid en heeft hen opgenomen, ervaart Tanja. Het grote aantal kaarten aan de muur, ontvangen bij huwelijk en belijdenis, is er het bewijs van. ‘Tachtig procent is van gemeenteleden.’ De gang van zaken moet voor de kerkenraad ook niet makkelijk zijn geweest, vermoeden de twee. ‘Wij hadden de situatie gecreëerd, maar de leden van de kerkenraad moeten hun besluiten wel kunnen verantwoorden naar de gemeente en naar God toe.’

Niet iedere kerkenraad zal in een situatie als die van jullie toestemming geven voor de kerkelijke bevestiging van het huwelijk.
Erik: ‘Maar dat is niet goed. Je hebt het nodig dat je een zegen over het samenzijn ontvangt. Daar kun je niet omheen. Ik vind dat je als stel en als kerkenraad er een weg in moet kunnen vinden. Het stel moet zich ervan bewust zijn dat het die zegen nodig heeft en de kerkenraad moet beseffen dat die zegen uitgesproken moet worden over het stel. Dat moet gewoon kunnen.’

VERTROUWEN
Is er nu jullie getrouwd zijn iets veranderd? Heeft het huwelijk meerwaarde? Tanja: ‘We zijn naar elkaar toe niet anders geworden. Thuis qua samenleven is er niets veranderd.
Maar ik ben er wel een beetje trots op dat ik nu officieel zijn vrouw ben. Vanuit het geloof gezien denk ik dat het huwelijk zeker meerwaarde heeft. Het huwelijk geeft je een stukje rust. Het neemt onrust weg.’ Erik: ‘En het geeft vertrouwen voor de toekomst’. Tanja: ‘Ik heb het gevoel dat God ons geleid heeft. Als anderen in een soortgelijke situatie zitten, is het belangrijk dat ze op God vertrouwen. Dat hebben wij in de loop van de jaren geleerd, maar dat is niet altijd makkelijk.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen