Globaal bekeken

Op dinsdag 13 mei werd een door de EO georganiseerd symposium gehouden over het thema ‘Kerk in verval… of in verandering? Uit enkele lezingen korte fragmenten.

• Drs. W.H. Dekker (CHE, Ede) Mijn opa, christelijk gereformeerd in Harderwijk, geloofde met de kerk mee. Zijn kerk. Voor mij is hij altijd een toonbeeld van geloof geweest. Maar toen ik dit verhaal voorbereidde, realiseerde ik mij dat ik zijn persoonlijk geloofsverhaal niet ken. Heeft hij mij nooit verteld. Terwijl hij en zijn huis de kerk ademden. Zo voelde ik wanneer hij genoten had van een kerkdienst. Dan zong zijn lijf als het ware. (...) Zijn identiteit ontleende hij aan de kerk. Harmen Petersen, visser, vader, maar vooral christelijk gereformeerd in Harderwijk. Die tijd is voorbij. Bij een kennismakingsrondje op de hogeschool vraag ik aan studenten altijd van welke kerk zij zijn. De laatste jaren luidt het antwoord steeds vaker dat zij zich aan het oriënteren zijn. Ik ben op zoek naar een kerk die bij mij past.

• Ds. P.L. de Jong (emeritus predikant, Rotterdam) De wegloop van de laatste veertig jaar was naar mijn idee niet allemaal ongeloof, vijandschap, ook veel onvermogen. Als Protestantse Kerk loop je voorop in het verwerken van maatschappelijke veranderingen. Toen ik in Rotterdam predikant werd in 1992 was dat proces in volle gang. ‘Jij bent de laatste’, zei een oudere kerkrentmeester tegen me, bij de kennismaking. En hij was zeker niet de enige die dat dacht. Kerkdiensten met bijbelse preken, dat leek voorbij. Dat is heel anders gelopen. En niet alleen in Delfshaven, er zijn tal van plekken in de steden waar door een diep dal heen nieuw elan is geboren. Gewoon binnen de Protestantse Kerk. Terwijl ik in heel veel evangelische en ander soort groepen gezien heb hoe kort van adem men daar is. Men heeft zo weer een andere droom, roeping of visie. Men heeft een gave voor scheuren. En stevige refokerken verdwenen helemaal uit de stad, ondanks hun zuivere prediking en zuivere regels.

• W. Büdgen (voorzitter centrale directie Wartburg College, Rotterdam) Hebt u dat ook, dat u niet warm wordt van het woord zuil? Ik geloof niet in een zuil, ook niet in een sterke zuil (...). Waarom geloof ik niet in de kerk? Omdat de kerk niet de Bron van mijn leven is, niet de vaste Rots van mijn behoud. Maar waarom geloof ik dan wel met de kerk van alle eeuwen en plaatsen een algemene, christelijke kerk? Omdat de Vader, de Zoon en de Heilige Geest niet alleen kerkvergaderend bezig zijn, maar ook de kerk gebruiken als voertuig om het geloof voort te planten van kind tot kind, om anderen toe te brengen die van deze stal niet zijn, en om een licht van genade, van barmhartigheid, van recht, van troost voort te brengen in de kille en tegelijk hunkerende wereld.

• Ds. B.J. van der Graaf (Jeruzalemkerk, Amsterdam) De Jeruzalemkerk in Amsterdam-West kent een bewogen geschiedenis van verandering, verval en wederopstanding. In de snel veranderende cultuur van de stad en de buurt moest ze zichzelf steeds opnieuw uitvinden, regelmatig balancerend op het randje van de afgrond. Anno 2014 is de Jeruzalemkerk een jonge, vitale maar ook kwetsbare gemeenschap in een dynamische buurt van de stad. (…) Jaren geleden vond ik daarvoor bij Hirsch en Frost, in hun boek ‘The Shaping of Things to Come’, een metafoor die prominent in ons beleidsplan terecht is gekomen. In Australië hebben veeboeren vaak enorme kuddes die ze weiden op enorme vlakten. Daarbij is het ondenkbaar de kudde bij elkaar te houden door een hek. Wat ze doen is dit: ze brengen de dieren bij een bron, waar de dieren uit drinken, even vandaan lopen en weer terugkregen. Zo wordt de kudde vanuit de bron bijeen gehouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen