Grenzen doorbroken

Met Pinksteren horen we van het doorbreken van grenzen. ‘En de Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt.’ Deze regel uit een bekend opwekkingslied schiet je al snel te binnen bij dit thema. Het is een prachtig lied, dat uitloopt op de belijdenis dat de weg naar de Vader open is door onze Middelaar, Jezus Christus. Toch zou de hierboven geciteerde zin ons op het verkeerde been kunnen zetten. Alsof de Geest nu eindelijk de grenzen doorbreekt die door mensen gemaakt zijn. En die grenzentrekkers zijn dan al snel ‘de anderen’, die zo star zijn.

DRUPPELS
Als we nadenken over het doorbreken van grenzen, doen we er goed aan eerst een stap terug te doen. Want we lezen in Gods Woord dat er heel wat grenzen doorbroken worden met de uitstorting van de Geest, maar zijn die grenzen steevast het resultaat van menselijke onkunde? Zijn die grenzen altijd door mensen gemaakt? Nee. De HEERE heeft namelijk Zelf in Zijn heilsplan heel wat grenzen aangegeven die Hij deels gaat doorbreken richting de dag van de wederkomst. Allereerst denk ik aan wat we kunnen leren uit de profetie van Joël. In Joël 2:28 lezen we: ‘Daarna zal het geschieden dat Ik Mijn Geest zal uitstorten op alle vlees: uw zonen en uw dochters zullen profeteren, uw ouderen zullen dromen dromen, uw jongemannen zullen visioenen zien.’ In de oude bedeling was de Geest werkzaam aanwezig, zeker, maar begrensd. Een enkeling werd gezalfd en op een bijzondere manier toegerust door de Geest, als koning, profeet of priester. Een man als Mozes ontvangt zo die Geest, maar het blijven maar druppels.

VERBREDING
Joël profeteert dat God dit Zelf gaat doorbreken. De Geest zal uitgestort worden op alle vlees. Calvijn leert ons al in zijn commentaar op Joël dat we dit verhoudingsgewijs moeten zien. ‘Alle vlees’ staat in verhouding tot de enkeling, het gaat niet om hoofd voor hoofd, ieder mens. Wel is duidelijk dat druppelen overgaat in gieten. De priesterdienst verbreedt zich. De Heere gaat Mozes’ verzuchting vorm geven: ‘Och, of allen van het volk van de HEERE profeten waren, dat de HEERE Zijn Geest over hen gaf!’ (Num.11:29). Er is voortgang richting het einde, de Geest drijft mensen over grenzen heen.

NIEUWE BEDELING
Daarnaast en vooral denk ik eraan dat na Pinksteren de grens is doorbroken tussen Jood en heiden. Door verkiezende liefde was er een grens gesteld. Abraham wordt geroepen en krijgt te horen: ‘En in u zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden’ (Gen.12:3). God verkiest een volk, Israël. Hen zet Hij apart. De heilsweg krijgt vorm en zo is God de gevallen mens genadig doordat de beloofde Messias gegeven wordt aan Zijn volk.
Met de komst van de Messias en met de uitstorting van de Geest verandert er iets beslissends. Het heil gaat naar de heidenen. Paulus geeft onder andere aan de gemeente te Efeze uitvoerig onderwijs over deze uitwerking van Pinksteren. Een nieuwe bedeling breekt aan, door Christus, Die onze vrede is.
Dan krijgen heidenen te horen: ‘Maar nu, in Christus Jezus, bent u, die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen. Want Hij is onze vrede, Die beiden één gemaakt heeft. En door de tussenmuur die scheiding maakte, af te breken’ (Ef.2: 13,14). De tussenmuur is met de komst van Christus afgebroken, door het verbindingswerk van de Heilige Geest: ‘Want door Hem hebben wij beiden door één Geest toegang tot de Vader’ (Ef.2:18). ‘Jezus Christus is het grote ‘ja’ van God jegens Zijn beloften aan Israël en van dit grote ‘ja’ mogen nu ook de niet-Joodse volkeren

profiteren’ (Van den Brink en Van der Kooi). Wat een wonder van genade. De Geest doorbreekt de grenzen, opdat de Vader aanbeden zal worden door alle vlees, zodat allen zullen buigen voor Hem, Jood en heiden. Maar het doorbreken van de grenzen heeft ook tot doel dat iedereen zal erkennen dat Jezus Heere is.

DOOP
Aan dit laatste mag nog iets toegevoegd worden, namelijk dat Paulus in dit verband spreekt over de doop, als teken van eenheid. De doop mag ons bepalen bij Pinksteren. ‘Ook wij allen immers zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij dat wij Joden zijn, hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen; en wij allen zijn van één Geest doordrenkt’ (1 Kor.12:13).
In de doop komt zo heel duidelijk naar voren dat God de Vader niets liever wil dan eenheid onder hen die Hem dienen. De doop is het unieke teken van het horen bij elkaar. Waar grenzen doorbroken worden, gaat de Geest eenheid smeden, met als teken de doop. Geen onderscheid maar eenheid. Eén in het Hoofd Christus. Horend bij elkaar, elkaar aanvullend en elkaar vermanend. Daar doet Pinksteren 2014 weer een niet te negeren appèl op.

ACHTERGROND
Opvallend is dus dat grenzen niet zomaar gezien kunnen worden als product van menselijke starheid. Grenzen hadden in het Oude Testament hun doel. Als ze doorbroken worden, is dat genade van Gods kant, dat zeker! Maar grenzen, zeker die van de wet, hebben wel hun achtergrond, in de zondeval, in de ongehoorzaamheid en de hardleersheid van de mens na het paradijs. Wanneer Hij meer van Zijn Geest geeft, wanneer Hij Jood en heiden één maakt in Christus, is dat grootse genade en een kostbaar geschenk. De scheiding wordt doorbroken dankzij het verzoeningswerk van Christus. Ingebed in herschepping, onderweg naar de voltooiing.
Maar hoe moeten we nu omgaan met die door mensen gemaakte grenzen? Zolang ze gebaseerd zijn op Gods Woord moeten we nog steeds zeggen dat grenzen hun doel hebben. Er mag orde heersen in Gods gemeente. De Geest bindt Zich altijd aan het Woord, niet voor niets, anders verval je zomaar in een mentaliteit van ‘laat maar waaien’. En juist omdat Jood en heiden beiden door één Geest toegang hebben tot de Vader gaat Paulus altijd eerst naar de synagoge. Pinksteren verschaft geen vrijbrief om je met een beroep op de Geest niets aan te trekken van welke (kerkelijke) grens dan ook. Juist niet. De Geest wil brengen tot eenheid en schuldbelijdenis, opdat we samen leven tot Zijn eer.

RUIMTE
Inderdaad zijn we als kerk nogal eens geneigd grenzen te trekken of te bewaken terwijl de Geest grenzen doorbreekt. Het geeft alleen maar verlies als we ons onvoldoende toevertrouwen aan Gods Woord en aan Zijn Geest. Pinksteren ontmaskert dit als zonde tegenover God en de naaste. Daarin hebben we ons te bekeren. Bekering geeft ruimte, aan jongeren en ouderen.
Toch mag het ons bezighouden dat de Heilige Geest aan de gemeente gegeven is, die gedachte laten we niet los. Zo mogen we samen bidden en zoeken, onderweg als we zijn naar die dag van de volkomen vervulling, dag van blijdschap, dag van wederkomst. Daar zullen we Hem zien zoals Hij is, daar mogen we Hem loven en prijzen met Elamiet en Arabier, ja, met allen die Zijn verschijning hebben liefgehad.
De grenzen die ons nu moeten helpen dicht bij Hem te blijven, zijn dan niet meer nodig. Laten we de Geest niet in de weg staan, maar bidden dat velen zullen belijden dat Jezus Christus de Heere is.

Ds. J.T. Maas is hervormd predikant te Polsbroek en Vlist.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen