Nacht van gebed

Indonesië is het land met de meeste moslims ter wereld: zo’n 180 miljoen op een bevolking van 220 miljoen. Rond de 10 procent van de bevolking is christen, anderen zijn hindoe of boeddhist of animist. In het Torajagebied is de meerderheid van de bevolking christen. Zo’n 10 procent is moslim en een andere 10 procent is animist en gelooft dus in goden en geesten die zich met de natuur en de landbouw maar ook met de gezondheid bezighouden. De situatie is hier dan ook nog veilig, in tegenstelling tot veel andere gebieden waar de kerk het moeilijk heeft. Bewust gebruik ik het woordje ‘nog’, omdat veel Toraja’s zich hier wel zorgen maken over de toenemende invloed van de islam. Onlangs was hier – voor toerusting van de Torajakerk – een predikant uit Jakarta, die vroeger moslim was maar nu christen. Hij kent de islam dus van binnenuit en zei dat de islam niet alleen in Indonesië, maar ook wereldwijd bezig is met een strategie om de wereld te ‘veroveren’. Hij waarschuwde de Toraja’s om niet ‘lauw’ te zijn, maar juist actief. Actief op twee manieren: in het onderkennen van de toenemende invloed van de islam in Toraja, maar ook om te evangeliseren onder moslims.Deze evangelisatie zal vooral via persoonlijke getuigenis en levensstijl dienen te gebeuren, omdat actieve evangelisatie in Indonesië verboden is. De Torajakerk richt zich dan ook steeds meer op discipelschap: in je dagelijks leven laten zien wat Christus voor jou betekent.

RANGLIJST
Indonesië staat dit jaar laag op de ranglijst van vervolgde christenen die Open Doors jaarlijks publiceert, namelijk op de 47e plaats van de 50 landen die onderzocht zijn. Niet direct reden tot klagen dus, vergeleken bij de situatie in Noord-Korea of Nigeria. Dat doen de christenen hier dan ook niet. Dikwijls zijn wij verrast door de eenvoud en volharding waarmee men blijft vertrouwen op Gods kracht en aanwezigheid en in liefde probeert te leven met andere gelovigen. Toch is ook hier de ‘lijdende kerk’. We maken dit met twee voorbeelden wat concreet.

VERWOEST KERKGEBOUW
Vorig jaar brachten we een bezoek aan een gemeente in het gebied Malangke. Dit ligt in de streek Luwu, een groot gebied ten noordoosten van het Torajagebied. Verschillende Toraja’s zijn hier in het verleden neergestreken om te gaan werken als rijstboeren in de uitgestrekte sawa’s. Ook vanuit het overbevolkte Java zijn hier – door de transmigratiepolitiek van de regering – tal van moslims en hindoes komen wonen. Zo’n tien jaar geleden waren hier grote problemen tussen christenen en moslims, waarbij moslims kerkgebouwen in brand staken en veel christenen vluchtten. Wat was de oorzaak voor het conflict? Verschillende redenen werden genoemd. Jaloezie op de economische voorspoed van de (hardwerkende) Toraja’s? Het niet kunnen aanvaarden dat er mensen zijn die Jezus Christus als Gods Zoon belijden? Ophitsing door radicale moslims van buitenaf ? Hoe dan ook, veel christenen keerden terug, omdat hier hun broodwinning ligt en begonnen weer met het opbouwen van hun kerkgebouwen. Omdat de bevolking arm is, gaat dit stapje voor stapje. Als er weer wat geld is, wordt er weer wat gebouwd. Een situatie van gespannen vrede; er hoeft maar iets te gebeuren...

GEEN KERKGEBOUW
In april van dit jaar brachten we een bezoek aan een christelijke gemeente ergens op Sulawesi, ver buiten Torajaland. Om de gemeenteleden niet in moeilijkheden te brengen noemen we niet de naam van de gemeente en geven we een gefingeerde naam van de predikant. Dominee Piet uit deze gemeente had ons uitgenodigd voor bemoediging en toerusting. De gemeente is klein, zo’n veertig volwassenen en twintig kinderen/jongeren. Ds. Piet vertelde dat de gemeente geen eigen kerkgebouw mag bouwen en dat de pastorie, waar men altijd bijeenkwam voor de samenkomsten, door buurtbebuurtbewoners gesloten was en daarop verzegeld door de regering. Veelal is de plaatselijke (en trouwens ook de landelijke) overheid bang voor kleine groepen fanatieke moslims. Naar onze indruk is de meerderheid van de bevolking vriendelijk en tolerant, maar krijgen radicale groeperingen steeds meer een vinger in de pap en wil men de sharia (islamitische wetgeving) toepassen op alle inwoners.

GEDOGEN
Deze gemeente komt nu bijeen in een van de huizen van een gemeentelid, die werkzaam is bij de overheid. Tot nu toe wordt dit gedoogd. Maar dit gedogen maakt de gemeente wel erg behoedzaam en men wil geen aanstoot geven. We merkten dit bijvoorbeeld toen ds. Piet en zijn vrouw bij ons in het hotel – dat buiten de plaats lag – kwamen om te praten. In dat hotel was op dat moment ook een bijeenkomst van regeringsambtenaren van diezelfde plaats en we zagen dat ds. Piet erg gespannen werd. We zijn toen een eind buiten het hotel gaan zitten praten. Ds. Piet vertelde dat het beter was dat men niet zag dat hij bij buitenlanders op bezoek ging. Dat zou onrust kunnen geven. Bovendien was hij bezorgd om onze veiligheid. We hebben ons – Goddank – nooit onveilig gevoeld en heerlijke dagen gehad. Gert ging in gesprek met de kerkenraad en gemeente en Elizabeth gaf een toerusting over geloofsopvoeding. Erg nodig, omdat christelijke scholen in deze streek ook verboden zijn. Ds. Piet vertelde dat hij zich dikwijls afvroeg: ‘Waarom zie ik wel moskeeën in Toraja, maar waarom mag hier geen kerk gebouwd worden?’ Dat klopt: de christelijke meerderheid in Toraja gunt moslims wel hun bedehuis, maar sommige moslimmeerderheden gunnen christenen niet hun bedehuis.

MOSLIMS IN NEDERLAND
In maart belegde de Protestantse Kerk een bijzondere kerkdienst in de Kloosterkerk naar aanleiding van uitspraken van Geert Wilders. Moslims waren daarbij uitgenodigd. Laat de kerk ook eens een bijeenkomst organiseren voor de vervolgde christenen. Laat ze dit samen met moslimorganisaties doen en laat deze samenkomst gehouden worden in een moskee. Wat zou het mooi zijn, wanneer de moslims in Nederland een statement afgeven dat zij op de bres willen staan voor de vervolgde christenen in hun landen van herkomst en dat ze pleiten voor het recht op kerkbouw in hun landen van herkomst. Een gebaar van tolerantie en liefde.

Ds. G. de Goeijen en zijn gezin zijn sinds voorjaar 2010, uitgezonden door de GZB, woonachtig in Rantepao, de (culturele) hoofdstad van Torajaland op Zuid-Sulawesi in Indonesië.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen