Coach leerkrachten in spé

WOENSDAG

De wekker gaat vroeg vandaag. Ik wil voor acht uur in Gouda zijn. Om half negen start de laatste keer intervisie met studenten van dit jaar. Ik heb er zin in. Het is een gemotiveerd groepje en ieder is bezig zich op een mooie manier te ontwikkelen – op naar persoonlijk meesterschap. We starten met een (gesprek over een) bijbelgedeelte. ‘Wat heeft macht/zeggingskracht in jouw leven?’, koos ik als thema. Er ontstaat een diep gesprek, over leven van genade, over vertrouwen, over twijfel. Kostbaar moment wanneer een student vertelt dat hij gelooft dat hij een kind van God is, ook kwetsbaar wanneer een ander daardoor zichtbaar geraakt wordt omdat ze vooral twijfelt en op zoek is naar zekerheid. Het gesprek verdiept en het accent komt op Christus. We lezen Galaten 3 en zingen Psalm 27:3. Op dit soort momenten voel ik me extra bevoorrecht dat dit bij mijn werk hoort. De twee uur vliegen voorbij en dan is het tijd om te werken aan een hoofdstuk van een boek met Good Practices in de opleiding. Een collega heeft een voorzet gedaan, ik werk eraan verder. Wanneer ik om twee uur afsluit, gebruikt zij het stuk op de vergadering van het CEPM om te bespreken met collega’s van andere hogescholen. Perfecte samenwerking. Om drie uur heb ik een afspraak op het kantoor van Wycliffe om kennis te maken met een paar medewerkers. Binnenkort ga ik een paar maanden naar Ethiopië om ondersteuning te bieden bij het ontwikkelen van leesmethodes in drie Ethiopische talen. Thuisgekomen tref ik de laatste voorbereidingen voor de colleges van morgen.

DONDERDAG

Vandaag staan er twee blokuren college op het programma. Daarvoor een afspraak met iemand die pedagogiek gestudeerd heeft en na aantal jaren weer kennis wil nemen van mogelijkheden binnen het werkveld. Ze loopt een deel van de dag met me mee. Ik begin met mijn mail en heb daarna een kort gesprek over mijn urenplaatje voor volgend jaar. Om tien uur is Rianne er. Ik vertel haar over de inhoud van mijn werk en laat haar de mediatheek/ bibliotheek zien. Daarna begint het eerste college. De studenten presenteren in groepjes hun ideale school en bevragen elkaar kritisch over het onderwijsconcept en de verbinding met de praktijk. In de pauze staat er voor alle medewerkers een lunch klaar. We schuiven aan, wat een luxe. Dan wacht de volgende klas. In de pauze erna een afspraak met een groep studenten bij wie de samenwerking niet soepel verliep. Ik stel een paar vragen en laat ze vervolgens met elkaar in gesprek gaan. Ze zijn open, spreken af nieuwe afspraken te maken. Halverwege de avond krijg ik een mail dat het gesprek goed verlopen is en ze het weer zien zitten. Gaaf ! Daarna door voor afspraak met twee collega’s. Even tijd voor thee, verhalen en titels van boeken uitwisselen die we aan het lezen zijn. Dan hard aan het werk: de gewijzigde stagedocumenten willen we defi nitief maken, zodat ze besproken kunnen worden in het stageteam. Er borrelen weer allerlei ideeen op. Na ruim een uur zijn we tevreden en sluiten we af. Ter afsluiting nog een paar portfolioverslagen lezen. Een hele klus, maar ook mooi om te zien hoe enthousiast studenten zijn over hun stage; over wat ze hebben geleerd in de colleges en hoe ze zijn gegroeid van voortgezet onderwijsleerlingen naar juffen- en-meesters-in-dop.

MAANDAG

Wat is het goed om een rustdag gehad te hebben waarin je weer ‘geijkt’ wordt, pas op de plaats maakt en tot rust kunt komen. Vandaag begin ik met de eerste drie portfoliogesprekken. Het gaat over wie je bent als leerkracht, wie je wilt zijn, waar je aan wilt gaan werken, hoe je dat wilt borgen zodat je het begin volgend jaar nog weet. De gesprekken gaan ook dieper, over geloof, over de plek die het inneemt en of je daar tevreden over bent, over twijfel, over mensen in je omgeving met wie je hierover kunt spreken.

Daarna een gesprek met een student die werkt aan een afstudeeronderzoek. Ze heeft even geen overzicht over wat er nog moet gebeuren, hoe ze het moet aanpakken. In tranen. Ik bespreek met haar mijn feedback op haar werk en de stappen die ze nu moet nemen. Na de lunch is het tijd voor begeleidingsteamvergadering. De opening gaat over worden als een kind/ kinderen zegenen. In Mattheüs 18 en 19 wordt een kind wordt in het midden geplaatst. Wanneer je liefde aan een kind hebt bewezen, heb je dat bewezen aan Christus. Wat heb ik mogen ‘bewijzen’ dit jaar, als studieloopbaanbegeleider? Indringende vraag. Dan bespreken we de studenten. Wat doe je wanneer je twijfelt over een student? Wat is het beste voor hem, voor de kinderen die (later) in zijn klas komen, voor zijn collega’s? Lastige keuzes die gezamenlijk gemaakt worden.

DINSDAG

Vandaag CEPM-vergadering in Utrecht. Met een collega een uur eerder afgesproken om vergadering inhoudelijk voor te bereiden en nog wat andere zaken te bespreken. Daarna in gesprek met collega’s van zes andere hogescholen. We delen de ervaringen met het afnemen van de narratieve interviews. Daarna kijken we met elkaar naar de analyse van alle interviews. Boeiend: met name in de interviews die wij afnamen kwam de pedagogische opdracht van de leraar naar voren. We vragen ons af of het te maken heeft met geloof. We besluiten om een label toe te voegen en alle interviews te analyseren, op zoek naar de visie van waaruit leerkrachten handelen. Hierna bespreken we de opbouw van het boek over beroepsspanningen bij leraren dat op basis van deze interviews geschreven gaat worden. De rest van de dag wordt gevuld met voorbereidingen, mail en correctiewerk.

WOENSDAG

Om negen uur ben ik in Gouda. Tijd om nog wat te printen, mijn mail te verwerken, een paar werkstukken na te kijken en wat collega’s te spreken. Even een praatje maken met twee studenten van vorig jaar: weten jullie al wat je gaat doen? Beiden hebben een pittig jaar achter de rug en willen eigenlijk het jaar opnieuw doen. De les begint. Door een wisselstoring zijn nog niet alle studenten er. Balen. Gelukkig kan de uitwisseling van de opdracht wel van start. Genieten! Ze hebben onderbouwde visies op wat verantwoordelijkheid is en gaan op een mooie manier met elkaar in gesprek. De tijd vliegt. Dit is het laatste college met deze klas. Het was een prachtig jaar. We sluiten af met zingen van ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren hand’. Ik bedank de studenten en bid met en voor hen. Eén van de studenten blijft nog even, ze heeft het moeilijk. ‘Ik vraag U niet waarom’. Ze zegt: ‘Ik heb juist wel zoveel waaromvragen.’ Ze heeft kortgeleden een groot verlies meegemaakt. We praten over het hebben van vragen en het niet begrijpen van de weg die God gaat. Over dat Zijn gedachten hoger zijn dan die van ons. Dat wij het niet snappen, maar het misschien toch wel een goede weg is. Dat dat vertrouwen is. En dat dat moeilijk is, ‘de leerschool van het geloof ’. Antwoorden heb ik niet, maar weet dat er een hemelse Vader is Die rijk geeft en aanvult. Vertrouwen. Een leerschool. Rennen – ik heb een lunchafspraak met een collega. We praten met aantal collega’s weer even bij. Daarna haal ik mijn postvak leeg. Er ligt alweer een hele stapel werkstukken om nagekeken te worden. Thuis werk ik aan de werkstukken die morgen gepresenteerd gaan worden. Dan tijd om te mountainbiken en even heerlijk te ontspannen.

Margje Kooiker werkt bij Driestar Educatief in Gouda als docent pedagogiek, studieloopbaanbegeleider en docent-onderzoeker bij het Center of Expertise Persoonlijk Meesterschap (CEPM).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen