Globaal bekeken

Emotioneel wordt Bemima als de staat Israël aan bod komt. ‘Altijd weer die pogingen om de Joden voor de Bühne de les te lezen’, zegt ze. ‘Kan een instantie als de Protestantse Kerk nu niet eens vijftig jaar haar mond over de Joden houden? In elke christelijke gemeente is inmiddels een actiegroep voor de Palestijnen. Ik erger me er kapot aan. Ze praten op een heel verkeerde manier over ‘mij’, over een heel ‘volk’, ‘de Joden’. Eerst zei de kerk: “Jullie hebben Jezus vermoord” en nu is de staat Israël het grote kwaad. En intussen maar spreken over “de solidariteit met het Joodse volk”. De vanzelfsprekendheid waarmee iedereen denkt het hierover te moeten hebben. De wereld die denkt: Israël en de Palestijnen: dat is het grote kwaad. Als dat maar wordt opgelost, dan is er wereldvrede...’

‘Iemand belde mij op en zei: “Ga eindelijk eens leven. Laat dat verleden nu eens los, de Sjoa is al zo lang geleden.” Alsof we dat niet volop trachten te doen, leven. Maar intussen zijn wel vier van de vijf Joden uit onze gemeenschap uitgemoord. Stel je eens voor: je woont in Amsterdam en je krijgt vanuit Almere een raket op je dak – want zo is in Israël de stand van zaken. Er is zo’n gebrek aan inlevingsvermogen. Met Pasen dit jaar dook er in de kerken een kruisweg op met Jezus als Palestijn, slachtoffer van de Joden. Terwijl de Palestijnse strijders zelf de Palestijnse ouderen en kinderen die leefden in de voorsteden van Damascus hebben laten verhongeren. Hoe kan dat? Daar word je bitter van…’

Nelly van Kampen schrijft in haar laatste rondzendbrief over de moeilijke situatie voor christenen in Maleisië.

- Nog geen drie weken geleden zijn in Seremban twee bejaarde rooms-katholieke nonnen in elkaar geslagen, op het terrein van de kerk. Een van hen heeft het niet overleefd. Na een leven lang zich te hebben ingezet voor kansarme kinderen.

- Twee weken geleden kregen kerken in Johor die bij elkaar komen in winkelcentra, te horen dat het voortaan verboden is om deze ruimten te gebruiken voor religieuze doeleinden. Het bouwen van een ‘echte kerk’ is al jaren feitelijk onmogelijk. Ze kunnen nergens heen. (…)

- Onlangs overleed Dr. Lukas Tjandra, een van de oprichters van de MBS. Zijn bibliotheek, waaronder een groot aantal Indonesische theologische boeken, vermaakte hij aan onze school. Intussen hebben de nabestaanden de boeken verscheept vanuit Jakarta, waar Tjandra woonde, naar Kuala Lumpur. Alle boeken, en dat was niet zo handig. Het is verboden christelijke boeken in Indonesische taal in te voeren, omdat die de naam ‘Allah’ voor God gebruiken en dat is gereserveerd voor moslims. De douane heeft de boeken onderschept en we krijgen ze niet. Op school brak paniek uit, want nu zou het zomaar kunnen dat er een inval komt van de politie en dat we gecontroleerd gaan worden. Alle boeken in het Bahasa (dat zijn er niet zoveel, de meesten staan in Johor) werden met gezwinde spoed verstopt, plus een aantal Engelse boeken met ‘foute’ inhoud. ‘Niet opvallen’ is het devies.

Het valt me op zulke momenten op hoe groot de angst is voor wat gebeuren kan. Een jaar geleden, net na de verkiezingen, werd het vaak gezegd: nu gaat het moeilijk worden (…) Maleisië is een modern en goed georganiseerd land waar je je vrij kunt bewegen. Maar onderhuids is er een heel ander Maleisië.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen