Ds. J. Groenenboom (1931-2014)

Johan Groenenboom werd op 7 december 1931 te Rotterdam- Charlois geboren, waar hij de ingrijpende oorlogsjaren meemaakte. Als emeritus woonde hij in zijn laatste standplaats, Leerdam. Daar leerde ik mijn (inmiddels verre) voorganger kennen als een éminence grise, die rust uitstraalde. Rustig overwogen had hij in de laatste jaren zijn ambtelijke taken neergelegd; in gelovige rust keek hij voorwaarts naar de eeuwigheid.

GEMEENTEN

Ooit toonde hij me een foto van zijn intrede in Lopikerkapel, in 1955. Volgens eigen zeggen: ‘een jong broekie op de kansel’. Hij was net 23 jaar geworden. Geruime tijd was hij de jongste predikant van Nederland. Hij had het goed in Lopikerkapel, waar de oprichting van een christelijke school veel van zijn inzet vroeg. In 1965 maakte hij de overstap naar Muiden: een gemeente in ontwikkeling, waarbij gaandeweg echter ook de hervormd-gereformeerde grondslag werd bevraagd. In 1969 ging hij naar Vriezenveen, waar opnieuw een ander geestelijk klimaat was. Hier was de kerk met recht een volkskerk, die door grote aantallen werd bezocht. Dat legde een grote werkdruk op de predikanten; en in het bijzonder op ds. Groenenboom. Want omdat hij de enige ‘bonder’ was, deden ook de leden van de plaatselijke hervormde evangelisatie steevast een beroep op hem, met betrekking tot doop, belijdenis en avondmaal. Maar nooit tevergeefs. Meermalen vertelde hij over de tweehonderd catechisanten en de vele dopelingen, over dat jaar met 25 huwelijken en 43 belijdeniscatechisanten… Hij memoreerde dit echter nooit zuchtend, maar altijd met vreugde. Want zijn hart klopte warm voor Vriezenveen.

LEERDAM

Toch leidde God zijn weg in 1974 naar Leerdam, wijkgemeente Centrum- Oost. In Leerdam was het ontstaan van een confessionele predikantsplaats gepaard gegaan met een moeitevolle richtingenstrijd; en hij voelde de roeping die daarvan uitging. Heel amicaal zei hij: ‘Ik kon ds. Teun Lekkerkerker toch niet alleen laten in die Leerdamse zorgen.’ Eenmaal in Leerdam werd hij inderdaad geconfronteerd met de interne verdeeldheid binnen de éne kerkenraad. Bestuurder als hij was maakte hij een opzet voor drie wijken en drie wijkkerkenraden; een opzet die wij tot op heden kennen. Dit toont een andere kant van ds. Groenenboom: hij dacht kerkelijk en had oog voor de breedte van de kerk. Vanuit die insteek was hij ook jarenlang werkzaam in de provinciale kerkvergadering en als visitator.

PERSOONLIJK

Tijdens zijn 22 jaren in Leerdam bleef het persoonlijk leed hem niet bespaard. In 1987 overleed zijn vrouw, Inge de Romph. Hij ervoer het als een Godsgeschenk om in Nel Bron een vrouw te ontmoeten die dit verdriet begreep; en met wie hij opnieuw de liefde mocht delen in een huwelijk. Hij was altijd erg dankbaar dat de kinderen uit beide gezinnen zo harmonieus met elkaar optrokken. Die innige band was er ook met de kleinkinderen; ook in het geestelijke leven. Een van de kleinkinderen gaf opa een boek, met als dankwoord daarin geschreven ‘dat ze door opa aan het denken was gezet over het geloof ’. God heeft Zijn dienstknecht mogen gebruiken: niet alleen vanaf de kansel, maar ook in de eigen familie. Een zegen om daar vruchten van te mogen zien.

RUST IN CHRISTUS

Rond zijn tachtigste rondde hij weloverwogen zijn ambtelijke werkzaamheden af. Op 16 oktober 2011 preekte hij voor de laatste maal, in een bijzondere dienst in Lopikerkapel. Even later beëindigde hij zijn pastorale werk in Herwijnen. Maar inmiddels openbaarden zich lichamelijke klachten; en ondanks behandelingen moest hij telkens inleveren. Toch week nooit de rust van hem. Deze rust lag sterk verankerd in Gods verkiezende liefde. Keer op keer sprak hij Paulus na: ‘Niets kan mij scheiden van de liefde van God in Christus Jezus.’ (Rom. 8: 35-39) Deze woorden waren Hem dierbaar; want Hij kende de Heiland, die hij zo lang had mogen verkondigen, ook voor zichzelf als het vaste rustpunt van zijn geloof. Ooit, als twaalfjarige jongen, mocht hij de geloofszekerheid plotseling uit Gods hand ontvangen; waarop hij zich – zo jong al – ook geroepen wist tot het predikantschap. Nooit is deze heilszekerheid van hem geweken; en tot op het laatst kende hij geen enkele vrees. In Christus wist hij zijn hele leven geborgen; in Hem wist hij ook zijn zaligheid geborgen. Nu mag zijn vaste geloof werkelijkheid zijn en mag hij de hemelse rust ontvangen van zijn Heiland, Die hij een levenlang heeft aangeprezen. Wij bidden zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen van harte toe dat Christus ook hen vasthoudt in dit verdriet en hen wil troosten met dat heilgeheim.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen