Hoe gemeenteleden leven

We kunnen of durven ons over ethische zaken niet onomwonden uit te spreken, want de zaken liggen gevoelig. Zijn we nu banger geworden voor mensen dan voor God? De vraag is legitiem en actueler dan ooit: hoe functioneert de concrete gehoorzaamheid in het huis van de christelijke gemeente? Wanneer we de brieven van Paulus in eschatalogisch-apocalyptisch perspectief (gericht op de eindtijd, red.) lezen – en dat verdient volgens mij de voorkeur – dan worden we gewaarschuwd voor ‘de mens van de wetteloosheid’ die zich niet buiten, maar in het huis van God manifesteert. (2 Thess.2:1-12)

SELECTEREN

Lukt het ons om elke gedachte gevangen te nemen om die te brengen tot de gehoorzaamheid aan Christus en staan wij gereed om elke ongehoorzaamheid te bestraffen? (2 Kor.10:5-6) Kunnen we onbeschaamd zeggen dat er in de gemeenten en gezinnen een sfeer van bekering hangt? Ik durf het niet. Komen wij in Zijn huis met de intentie om álles te doen wat Hij zegt? Is er een verlangen om naar ál Gods geboden en woorden te leven? Hebben wij het recht om te selecteren onder de opdrachten en geboden die God ons geeft? Is het huidige christendom in het Westen en in Nederland jaloersmakend? Beseffen wij dat de oproepen tot een heilig leven (niet alleen in woorden, maar ook metterdaad) in de brieven van het Nieuwe Testament steeds staan in de context van het laatste der dagen? Zijn we ons – en die vraag richt ik met name aan predikanten – voldoende bewust van het zogenaamde kurios-begrip in het Nieuwe Testament? Hij is tot een Héére gemaakt. ‘Want Hij moet Koning zijn, totdat Hij alle vijanden onder Zijn voeten heeft gelegd.’ (1 Kor.15:25)

TROUW

Voor wie of wat buigen wij? Hoe is onze tijds- en geldbesteding? Trouw aan jezelf lijkt het levensmotto van velen te zijn geworden. Ook van kerkmensen. Hoe verdraagt zich dat met de trouw aan elkaar in het huwelijk, in het gezin en in de gemeente? Authentiek zijn is een must, volgens de algemene opinie. Niemand is echter méér zichzelf dan hij die van Christus geworden is. Voelen we dat spanningsveld? Hem gehoorzamen is onszelf óngehoorzaam zijn. Wie naar Hem luistert, luistert niet naar zichzelf. Vorig jaar november schreef zendingswerker Marten Visser, kerkplanter in Thailand, in De Oogst het volgende in dit verband: ‘In de kerken die we in Thailand planten, accepteren de nieuwe christenen het gezag van Gods Woord. Als ze dat niet doen, waarom zou je dan anders de moeite nemen christen te worden? Ik ben er absoluut niet van overtuigd dat Thaise christenen Gods geboden meer gehoorzaam zijn dan Nederlandse christenen. Maar ze hebben één ding voor: zij accepteren beoordeeld te worden op grond van Gods Woord. Die bereidheid mis ik vaak in Nederland.’

VERLEDEN TIJD

Het Westen is vanouds door het christendom gestempeld. Dat is inmiddels verleden tijd. Zijn wij nu te vergelijken met het huis dat weliswaar met bezemen gekeerd is, maar vervolgens niet vol werd met de gezegende gaven en werkingen van Gods goede Geest? En nu is huis Europa vol met zeven andere geesten, meer verdorven dan de eerste. Het einde is erger dan het begin? (Luk.11:24-26) Kortom, kunnen wij ook, als een oordeel van God, onder de ongehoorzaamheid besloten worden? Als een macht? Ongehoorzaamheid is immers het vertreden van het bloed van Christus en de Geest van Christus smaadheid aandoen. Niemand kan dat ongestraft doen.

SCHIJNMONDIGHEID

Maar hoe verdraagt het horig zijn zich tot het mondig zijn? Dat is een goede en terechte vraag. Er ís een bijbelse mondigheid. De Reformatie ontdekte haar. Paulus spreekt erover in Efeze 3. Wanneer Christus door het geloof in onze harten woont en we in de liefde geworteld en gegrond zijn, begrijpen wij met alle heiligen iets van de breedte, lengte, diepte en hoogte van de liefde Gods in Christus. De apostel schrijft echter een hoofdstuk verder over een schijnmondigheid, die als onmondigheid ontmaskerd dient te worden. Jonge kinderen, die door de golven heen en weer geslingerd worden en meegesleurd door elke wind van leer (Ef.4:14). Het valt te vrezen dat deze onmondigheid met haar verwoestende gevolgen in de kerk toeneemt. Ook van menig kerkmens geldt: vroeg mondig, laat volwassen. Paulus geeft overigens ook de remedie. De gemeente wordt opgebouwd wanneer ze zich gehoorzaam verhoudt tot de door God gegeven ambten en structuren. (Ef.4:11-12) In Hem zijn, daar komt het op aan, en dan komt ook alles goed.

ONGEHOORZAME GEMEENTE

Ds. Martin Niemöller vertelt in een van zijn preken een aangrijpend verhaaltje. Hij vertelt zijn gemeente over een houten Christusbeeld in zijn studeerkamer. Het opvallende aan dit beeld is dat ze Christus voorstelt, Die gebogen gaat onder een onzichtbaar kruis. Bij nader inzien blijkt het onzichtbare kruis te bestaan uit de last van de ongehoorzaamheid van Zijn kerk. En zo zien we, zegt Niemöller, de Heere Christus gebukt en bedroefd met de last van de ongehoorzaamheid van Zijn gemeente de kerk verlaten. De Heere Jezus verlaat Zijn kerk. Want ‘waar de gemeente weigert Hem te gehoorzamen, kan Hij niet langer blijven’. Het oog van de kunstenaar heeft zuiver gezien wat het oor van de discipelen heeft opgevangen: ‘Wat noemt gij Mij Heere Heere en doet niet wat Ik u gebied?’

Ds. C.H. Hogendoorn is hervormd predikant te Oud-Beijerland en lid van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond.

GEHOOR VINDEN

• In verband met de vraag naar de ware kerk stelde Calvijn ooit: de kerk is daar waar het Woord gehoor vindt.

• Hoe zitten wij in de kerk? Zo: alles wat de HEERE zegt, zullen wij doen …?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen