Een gebed vol troost

Het begrip ‘wereld’ wordt in de Bijbel in drie opzichten gebruikt. In de eerste plaats komt het woord ‘kosmos’ voor als de hele geschapen werkelijkheid, het universum. In Johannes 1:9 schrijft de evangelist dat door het Woord de wereld is ontstaan. Het is de wereld die God gegeven heeft als leefruimte voor de mens. In de tweede plaats wordt de wereld in de Bijbel voorgesteld als iets anti-goddelijks, maar dan niet krachtens haar schepselmatigheid. Door de zondeval is de wereld in de machtsgreep van de boze geraakt. Jezus zegt in 12:31: ‘Nu wordt het oordeel over deze wereld voltrokken.’

GEBED VAN DE HOGEPRIESTER

Het woord ‘kosmos’ is in de Bijbel echter ook een woord dat de geschapen en gevallen wereld aanduidt als voorwerp van de liefde van God. Hij was in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende. We kunnen niet meer over de kosmos spreken, zonder over het werk van onze Zaligmaker te spreken. Zie: C. den Boer, Op de grens van kerk en wereld, Echo Amersfoort 1975. Hoe kan het dan dat Jezus in het Hogepriesterlijke gebed zegt: ‘Ik bid niet voor de wereld, maar voor hen die U Mij gegeven hebt.’ In zijn commentaar schrijft dr. H. Ridderbos dat deze uitspraak niet Jezus’ algemene houding tegenover ‘de wereld’ kenmerkt, maar moet worden verstaan als verantwoording over Zijn volbrachte werk. Hij treedt met dát werk voor de Vader en bidt voor degenen in daarin delen, voor degenen die in Hem geloven. De diepste grond daarvoor is de verkiezing. Ook de wereld in het algemeen heeft in 17:21 een plaats in Zijn gebed: ‘opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt’. Daar is de Evangelieverkondiging op gericht, om mensen te bewegen tot het geloof. Het gebed van Christus is vol troost, omdat Hij weet dat Zijn volgelingen in de wereld verdrukkingen doorstaan. Het is voor de kerk nodig om waakzaam te zijn. De apostolische vermaning in 1 Johannes 2:15 roept daartoe op: ‘Heb de wereld niet lief en ook niet wat in de wereld is. Als iemand de wereld liefheeft, is de liefde van de Vader niet in Hem.’

HOOGSPANNING

Er is in het Evangelie sprake van hoogspanning. Het is de hoogspanning van Gods liefde. Deze liefde wil leiden tot geloof. Het bewijs van Gods liefde is dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft (3:16). Het is voor ieder die in Hem gelooft. Ongeloof betekent de verwerping van Gods liefde. Wie niet gelooft, is al veroordeeld (3:18). Eigenlijk is deze spanning in de proloog van het Evangelie (1:1-18) al aanwezig. Het gaat over het waarachtige licht, dat in de wereld komt en ieder mens verlicht (1:9). Direct is ook duidelijk dat de wereld Hem niet heeft gekend (1:10). Is de wereld dan toch reddeloos verloren? Nee – en dat is het Evangelie – want allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden. (1:12)

LEVEN IN HET LICHT

Het waarachtige licht is door Jezus in de wereld gekomen. Het licht dat onze duisternis verdrijft. Toen André Kuipers in de ruimte was, maakte hij foto’s van de aarde. Wat opvalt, is het licht dat te zien is. Steden zijn herkenbaar aan grote plekken van licht. De Nijl in Egypte is een lange strook van licht. Overal waar mensen wonen is het licht. Vanuit de ruimte is het contrast heel duidelijk zichtbaar. Het Evangelie brengt het licht van God in onze duisternis. Jezus is het Licht van de wereld. Allen die Hem volgen, zijn kinderen van het licht. Er is in het Evangelie wel sprake van een contrast. We worden geroepen om te leven in Gods licht. Het is een troost dat wij een biddende Hogepriester hebben.

Ds. G.H. Kruijmer is predikant van de hervormde gemeente te Lage Vuursche.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen