Kerk in Marokko

Onze eerste ontmoeting met broeders en zusters is in Tanger aan de noordwestkust. Al gauw worden we uitgenodigd voor een bijzondere conferentie. Met vijftien Marokkaanse christenen zijn we bijeen in een woning in een buitenwijk van de stad. We ervaren dit als leiding van God, want jarenlang is er geen conferentie geweest. Via de deelnemers komen we veel te weten over het leven als christen in Marokko, de grenzen van hun vrijheid en de (on)mogelijkheden voor de Marokkaanse kerk. Er worden bijbelstudies gehouden, getuigenissen gegeven, verhalen verteld, liederen gezongen en ’s zondags wordt er avondmaal gevierd. Het zingen mag niet te luid. We weten niet hoe de buren zullen reageren als zij ontdekken dat er een christelijke bijeenkomst wordt gehouden.

BOEKWINKEL

Na de conferentie gaan we naar een ‘christelijke boekwinkel’. Aan de buitenkant is dat niet te zien. In het winkeltje staat een aantal christelijke boeken inclusief Bijbels, naast islamitische boeken. Verder zijn er schoolboeken. Veel ruimte wordt ingenomen door een groot kopieerapparaat. Later zullen we ook een christelijke boekwinkel in Casablanca bezoeken. Daar wordt wel openlijk getoond dat het een christelijke winkel is. In de vitrine staan christelijke boeken en boven het raam staat ‘Maktab al-Hayaat’, boekwinkel van het Leven. Ook hier staat een kopieerapparaat en komen bezoekers vooral voor kopieerwerk en schoolartikelen. Het blijkt dat er gemiddeld twee christelijke boeken per maand verkocht worden. Dat is dus bitter weinig, maar het feit dat de boekwinkel zonder problemen in openheid kan functioneren, is op zichzelf positief. Het illustreert dat er in Marokko grote verschillen zijn tussen een wereldstad als Casablanca met relatief veel mogelijkheden en kleinere steden waar meer sociale controle is en minder vrijheid.

VOORZICHTIG

Van Tanger reizen we naar Al Hoceima, een busreis van acht uur. Veel Marokkanen in Nederland komen uit de Rif, het bergland in Noord-Marokko rondom de steden Nador en Al Hoceima. De persoon die ons beloofd had ons in contact te brengen met christenen daar, laat niets meer van zich horen en blijkt onbereikbaar. We bidden of God christenen op onze weg brengt. Op wonderlijke wijze gebeurt dat al op onze eerste dag in Al Hoceima, als we door de stad wandelen. Op de hoek van een straat staat een man van het platteland zijn waar te verkopen: een paar kippen en wat groente. Op een gegeven moment buigt de man zich naar Kader en vraagt: Zijn jullie christen? Kader is voorzichtig en reageert niet gelijk bevestigend. Dan geeft de man te kennen dat hij christen is. Het gesprek is kort omdat ook anderen kunnen meeluisteren. Er worden telefoonnummers uitgewisseld en een afspraak gemaakt om elkaar na zijn werk te spreken.

SATELLIETZENDER

Die avond worden we op de afgesproken plek opgehaald. We spreken elkaar in zijn bedrijfswagentje met groente en kippen, Kader voorin en ik achterin de laadruimte. Ik realiseer me dat mijn aanwezigheid als westerling opvalt. Waar we ook stoppen, overal zijn mensen. Om geen aandacht te trekken, stap ik uit en laat het gesprek aan mijn Algerijnse collega over. Kader krijgt te horen dat er zo’n 150 christenen in Al Hoceima zijn. Sommigen komen bij elkaar in groepjes aan huis. Van de meesten geldt echter dat ze terugdeinzen voor die samenkomsten en niet als christen bekend willen zijn. Velen zijn voor het eerst met het evangelie in aanraking gekomen via een christelijke satellietzender. We horen ook van mensen die geraakt zijn door de onvoorwaardelijke hulp die christenen boden na de aardbeving van tien jaar geleden. Christenen hebben daarmee veel goodwill gekweekt onder de lokale bevolking.

INITIATIEVEN

We spreken een oudere Marokkaanse man die heel zijn leven in dienst van het evangelie heeft gesteld. Op onze vraag hoe hij de toekomst van de kerk in Marokko ziet, komt een positief antwoord. Mede door internet en satellietuitzendingen zal er uiteindelijk meer vrijheid komen, zo is zijn reactie. Miljoenen moslims kunnen, desnoods in het geheim, naar christelijke programma’s kijken en blijkens de vele reacties doen zij dat ook. Hij heeft het ook over de uitzetting van buitenlandse missionaire werkers, zo’n 150, door de overheid in 2010. Marokkaanse christenen moesten daarna zonder de steun en zonder het leiderschap van buitenlandse christenen verder. Bij velen had de angst toegeslagen. Zij besloten niet meer naar de samenkomsten te komen. ‘De kudde was uiteengeslagen’ en het aantal christenen liep terug. Maar God zal deze uitzetting, zo is de overtuiging van de Marokkaanse broeder, doen meewerken ten goede. ‘We zien al een positief effect. Marokkaanse christenen nemen nu, ondanks allerlei problemen, meer initiatieven en pakken zelf pastorale en missionaire activiteiten op.’

Herman Takken is stafwerker van de stichting Evangelie & Moslims.

KERK IN MAROKKO

In Marokko zie je hier en daar kerken, vooral katholieke en Anglicaanse. De overheid heeft geen probleem met kerken van buitenlanders voor buitenlanders. Er is ‘godsdienstvrijheid’. Maar die vrijheid is er (nog) niet voor Marokkaanse christenen die als afvalligen te boek staan. Vandaar dat zij samenkomen bij elkaar aan huis.

GEBED VOOR CHRISTENEN IN MAROKKO

- Bid voor moed en wijsheid voor hen om als volgeling en getuige van Jezus Christus te leven. - Bid voor een overheid die ruimte aan hen geeft om samen te komen en zich als kerk te registreren. - Bid voor de kansen die wij als kerken in Nederland hebben om het evangelie onder Marokkanen bekend te maken. Er zijn er die vastgelopen zijn in hun oude leefwereld of leefwijze en open staan voor contact met christenen.

AFVALLIGEN

In Marokko mag niet geëvangeliseerd worden, dat wil zeggen dat een christen niet actief wervend zijn geloof mag uitdragen. Wie zich niet aan dit verbod houdt, kan problemen krijgen. Familieleden of oude vrienden die zich er aan ergeren, kunnen de afvallige bedreigen en verbaal of fysiek geweld gebruiken. De politie laat dat soms gebeuren en kan de christen oppakken vanwege ‘de onrust in de samenleving’ die hij teweeg zou brengen. Wie zich wel houdt aan het verbod, wordt over het algemeen met rust gelaten. De familie schaamt zich weliswaar voor de afvallige zoon (of dochter), maar legt zich er bij neer, als hij er maar niet over spreekt. Dat vraagt veel wijsheid, want wat te doen als hij door moslims bevraagd wordt op zijn geloof. Een antwoord geven kan opgevat worden als ‘evangeliseren’. De persoon die hem bevraagt, kan dat doen uit oprechte interesse, maar ook als een manier om hem uit te lokken en in de problemen te brengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen