Als egoïst ontmaskerd

Fantastisch, wat zal Jona blij en dankbaar zijn dat ondanks zijn weglopen het toch nog goed komt. Het tegendeel is echter waar. Jona is zeer teleurgesteld. ‘En hij ontstak in woede.’ (Jona 4:1) In plaats dat Jona dankbaar en blij is, is hij boos en geërgerd. Hij ergert zich aan Gods genade, helemaal nu die genade ook voor anderen bestemd blijkt te zijn. Hij wist wel wie God was: ‘genadig, liefdevol, geduldig, trouw, vergevingsgezind’. Maar hij kende God niet. Hij gaat nog liever dood dan te moeten leven met een genadige God. Zo boos is hij. Maar de HEERE zei: ‘Bent u terecht in woede ontstoken?’ (v.4)

IMPACT

Hoelang Jona in Ninevé gepreekt heeft, weten we niet. Een dagreis trok hij door de stad. Na die ene dagreis preken komt er wel direct een reactie op gang bij de mensen van Ninevé. Jona’s woorden maken diepe indruk en hebben een geweldige impact op de Ninevieten. Of Jona ook iets van deze reactie heeft meegekregen, vertelt de Bijbel niet. God heeft het wel gezien.

ERGERNIS

Jona heeft de stad weer verlaten voor zijn gevoel is hij klaar met zijn opdracht. Hij zoekt een goede plek om af te wachten en te kijken wat er gebeuren gaat. Want na veertig dagen zou God ingrijpen. Dat wil Jona wel eens meemaken. Maar na veertig dagen stelt Jona vast dat God niet doet wat Hij gedreigd had te zullen doen. Opnieuw groeit de ergernis over Gods genade.

En terwijl Jona zit te wachten op wat er met Ninevé gaat gebeuren, geeft God nog eens een illustratie van Zijn genade. Een wonderboom schiet op en Jona is er opgetogen en blij over. Maar als God de boom de volgende dag laat verdorren, valt Jona opnieuw terug in zijn egocentrische bitterheid.

ZELFBEKLAG

Eén ding moeten we Jona nageven: hij laat God niet los, hoe gefrustreerd en kwaad hij ook is. Hij gaat met de Heere in gesprek. Zo’n boze reactie naar God is in elk geval beter dan een onverschillig zwijgen en schouderophalen en je van God afwenden.

Maar het is wel een vreemd gebed. Jona dankt niet. Hij roept God niet aan in zijn nood, zoals we lezen in hoofdstuk 2. Jona vraagt God geen dingen. Nee, dit is een gebed vol zelfbeklag. Wat zit daar achter bij Jona? Is hij bang dat hijzelf door de mand zal vallen en gezien zal worden als een valse profeet?

EIGEN REPUTATIE

Eén ding is duidelijk God laat Jona niet los, maar ook Ninevé laat Hij niet vallen. Zou Jona hier iets van geleerd hebben? Het wordt ons niet meer verteld. Jona heeft niet het laatste woord, maar God.

Daarin ontmaskert Hij het egoïsme van Jona. Jona, je wilt de boom sparen, niet omdat je zo om die wonderboom bekommerd bent. Je hebt er geen hand naar uitgestoken. Ik had hem je cadeau gedaan. Je denkt alleen maar aan jezelf, aan je reputatie als profeet en aan een aangenaam verblijf op deze heuvel.

Maar er is geen spoortje van liefde of bewogenheid in je hart. Je zit je te verheugen op de vreselijke dood van duizenden mensen. Ze hebben het verdiend, denk je. Maar geen ogenblik komt de gedachte bij je op dat je zelf Mijn toorn hebt verdiend. Dat is je zonde, dat je je zo verheft boven de anderen en dat het aan liefde tot je naaste ontbreekt.

ONTFERMING

Jona, je maakt je zo druk om die ene boom, waarvoor je niets hebt gedaan. Mag Ik dan niet begaan zijn met die grote stad Ninevé? Ik heb immers Zelf die duizenden mensen het leven gegeven, Ik heb ze in Mijn geduld tot nu toe verdragen. Ik heb ze door middel van die oordeelsprediking tot geloof en bekering gebracht. Ik heb zoveel voor hen gedaan, veel meer dan ze zelf beseffen. Zou Ik hen dan niet mogen sparen in Mijn ontferming?

Ds. C. Mijderwijk is predikant van de hervormde gemeente te Meerkerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen