Dominees in Amsterdam

Eerlijk gezegd had ik de uitnodiging daarvoor bijna vanzelfsprekend terzijde gelegd. Ik sta immers niet te juichen bij dit jubileum. Er is zoveel pijn om wat teloorging, zoveel zorg om het geheel van de kerk, zoveel vervreemding binnen de kerk. Misschien was dat de reden dat ik er weinig hervormd-gereformeerde collega’s ontmoette, vooral van mijn generatie en ouder. Ik begrijp het, en toch…

GEROEPEN …

toch ben ik gegaan. De Protestantse Kerk is ook ‘mijn’ kerk. In haar midden weet ik me geroepen, anders was ik in 2004 ook afgehaakt. In deze kerk heb ik te dienen, voor te gaan in de dienst van het Woord. Van dat Woord hebben wij, tegen alles in, verwachting. Wij staan in de kerk op de wijze van het nochtans, zoals wij ook in het geloof alleen kunnen staan op de wijze van het nochtans. Laten wij de kerk niet los, wanneer we ons niet meer in haar midden begeven? Achter 2004 kunnen we niet meer terug. We redden het dan ook niet met een klacht alleen dat de Protestantse Kerk zo anders dan de Hervormde is, als zou zij een zakelijke activiteitenkerk zijn die zonder enig historisch besef feestjes viert. De Protestantse Kerk is een feit, en dat er in haar midden goede dingen gezegd en geschreven worden, is ook een feit. Ik denk onder andere aan het werk van de scriba van de kerk. Wat en wie bereiken we met de zo herkenbare verzuchting dat we onze oude moeder, de Nederlandse Hervormde Kerk, missen?

MOMENTEN

Er waren goede momenten in Amsterdam. Goed begeleide samenzang, een inhoudelijk woord van dr. A.J. Plaisier, een aansporing om vooral te blijven verkondigen. In Alister McGrath was er een orthodoxe evangelicaal als hoofdspreker. Midden in Amsterdam werd de lofzang aangeheven, het Woord uitgeroepen, de Naam van Jezus Christus verkondigd. Door de inbreng van prof.dr. G. van den Brink kwam het tot een gedegen inhoudelijk gesprek met McGrath. Er waren mooie voorbeelden van het werk des Heeren in Amsterdam, zoals in de excursie naar de Noorderkerk. Er was de rake analyse van de nieuwe rector van de PThU, prof.dr. M.M. Jansen, dat de waarheidsvraag in onze dagen is ingeruild voor de authenticiteitsvraag.

KNIELEN

Tegelijk lijd je aan zo’n dag. Er worden dingen gezegd die zich niet verdragen met het algemeen christelijke geloof: predikanten die yogales geven. Liturgische momenten waarop de Verbondsnaam van God vervangen wordt door ‘de Eeuwige’. De vaak herhaalde slogan dat wij in deze dagen vooral een relatiekerk moeten zijn. Er worden ook dingen níet gezegd. Opvallend was dat de meeste sprekers hun inleiding begonnen met de opmerking dat hen door de organisatie was gevraagd vooral een positief, bemoedigend woord te spreken. Er klonken allemaal hoopvolle verhalen… maar we knielden niet. We leden niet aan de kerk, haar slijtage, haar implosie. We riepen elkaar niet op tot terugkeer tot de levende God, tot het heilig kruisevangelie, tot de belijdenis van onze vaderen. We dachten niet na of Amsterdam een sterkere boodschap nodig heeft dan een veelkleurige verzameling toga’s bij het bevrijdingsmonument. Heeft Amsterdam niet een ánder bevrijdingsmonument nodig: het kruis van Jezus Christus?

NADENKEN

In deze kerk staan wij. In deze kerk verricht de Gereformeerde Bond zijn werk, weten wij ons geroepen om de krachtige belijdenis van de Reformatie uit te dragen en de kerk tot deze belijdenis terug te roepen. Een predikantendag als deze geeft een sterke impuls aan het nadenken over onze plaats en roeping in de kerk. Scherpt ons kerkelijk bewustzijn aan. Hoe zoeken wij in en voor déze kerk het katholiek-gereformeerde? Dat goede zoeken wij op de knieën. Het moet van de Heere en van Zijn Woord komen, niet van onze bond en van ons getal. Wij mogen classicale en synodale vergaderingen dus niet laten schieten. Wij mogen uitnodigingen voor activiteiten van de kerk niet zomaar naast ons neerleggen. Want er is er een innerlijke tegenstrijdigheid als we binnen onze bond heel goed weten welke koers de Protestantse Kerk zou moeten varen, maar afwezig zijn op het moment dat we daarover in gesprek kunnen zijn. Pretentie vraagt om presentie. Wat mij betreft belegt de Protestantse Kerk over enkele jaren opnieuw een predikantendag. Mét een dienst voor dominees. Want net als de kerk kunnen zij evenmin zonder het Woord van de overkant leven.

Ds. A.J. Mensink is hervormd predikant in Krimpen aan den IJssel en voorzitter van de Gereformeerde Bond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen