Globaal bekeken

In het reformatorische familieblad Terdege schreef ds. M. van Kooten, hervormd predikant te Elspeet, over Nicolaas Beets:

• Een aardig rijmpje van Beets luidt: “Bezoekers brengen altijd vreugde aan, zo ’t niet bij ’t komen is, dan bij het gaan.” Voor alles was Beets echter predikant in de Nederlandse Hervormde kerk. Een kerk met uitersten. Beets placht ervan te zeggen: “Onze kerk gaat tussen twee spijkers door.” Hij bedoelde met die spijkers de vrijzinnige dominee H.J. Spijker in Amsterdam en de zeer rechtzinnige dominee A.P.A. du Cloux. Clou is namelijk het Franse woord voor spijker. Bovendien was deze destijds ook nog eens in het Groningse Spijk werkzaam. Beets zelf behoorde tot de Reveillkring en pleitte voor herstel van de Nederlands Hervormde Kerk. Dat laatste wenste hij niet juridisch maar ethisch irenisch voltrokken te zien. Hij was wars van afscheiding en schreef in 1843 aan Willem de Clercq, die nogal uitpakte over de verschrikkelijke toestand van de kerk: “Laat de kerk staan, God laat haar ook staan.” Beets stond de medische wijze van herstel van de kerk voor, dus niet door kracht en geweld…

• Er zijn veel preken en meditaties van Beets bewaard gebleven. Eens, gaat het verhaal, had hij een beperkte tijd gekregen voor de woordbediening. Hij was bezig met de geschiedenis van Jozef, toen hem werd gezegd dat de tijd voorbij was. Beets zei: “Maar broeder, hij zit pas in de put! Moet hij daar nu een volle week blijven? Dat is onhistorisch bovendien. Maar, nietwaar, wie God bewaart is wél bewaard, ook voor langer dan een week. Amen!” Beets overleed in 1903 in Utrecht aan de gevolgen van een hersenbloeding. Hij is in de Domstad ter aarde besteld, op de begraafplaats Soestbergen. Op zijn graf staan de woorden ‘God is mijn licht’. Van dat licht heeft hij getuigd en gedicht. Denk maar aan zijn bekendste lied: Daar is uit ’s wereld duistre wolken (…)

Recent overleed Atie Visser, in 1944 lid van de knokploeg van Marinus Post, alias Evert, broer van Johannes Post. Zij schreef een boek over hem. Hier volgt een ooggetuigenverslag van zijn fusillade op 17 november 1944, geschreven in de Alkmaarder Courant van 17 november 1959.

’Mijn zoon, die in onze enige toen in gebruik zijnde kamer voor het raam was gezeten, zag terwijl er niemand buiten was omdat het eenvoudig buiten een soort zondvloed scheen, plotseling drie overvalwagens uit de richting van de Kennemerstraatweg door de Prinses Julianalaan komen en het wandelpad van de Wilhelminalaan opzwenken, waar zij halt hielden. Hij riep ons toe, dat er iets vreselijks ging gebeuren, toen hij gezien had, dat ongeveer een dozijn geüniformeerde SD’ers met hoge rijlaarzen en gewapend met machinepistolen waren uitgestapt met zich voerende vijf burgers. Onder hen was een grote, knappe man, een andere droeg een bruin jasje (dit moet Arie Kapitein zijn geweest) en er was ook iemand met een portierspet op (Pieter van Velzen). We besloten niet te kijken, doch werden toch als door een magneet getrokken naar het verschrikkelijke schouwspel, dat zich voor onze ogen ging afspelen. Weinige momenten later kraakte een salvo, er steeg kruitdamp op en toen werd er nog eens geschoten. (…) Later in de avond kwam een platte wagen die de stoffelijke resten weghaalde. Bij het aanbreken van de nieuwe dag vonden wij de volgende morgen de platte portierspet, die wij echter weer deponeerden, waar we hem gevonden hadden.’ De lichamen werden in de duinen onder Bloemendaal begraven maar de plaats der terechtstelling is een door het vergoten bloed geheiligde plek geworden. Op het houten monument stonden de vijf namen der vijf gevallenen vermeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen