De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Papa

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Papa

2 minuten leestijd

Pàààpààà’. Mijn dochtertje houdt de klinkers extra lang aan. Ze is met moeder nog even naar de winkel geweest en is nu op zoek naar mij. Ik ben boven aan het werk. Om me naar beneden te krijgen zet m’n dochtertje, nog geen anderhalf, haar liefste stemmetje op en blijft roepen: ‘Pàààpààà’. Het is vrijwel onmogelijk geen gehoor te geven aan deze oproep. Als ik de trap afloop, staat ze al met haar armpjes uitgestrekt klaar. Ik til haar op en we zwieren door de lucht richting het aquarium. Het thuiskomritueel is helder: de vissen moeten gevoerd worden. Ze krijgen uit twee bakjes voer en dan pas kunnen we dag tegen de vissen zeggen. Niet veel later volgt het bedritueel. Ze krijgt haar pyjamaatje aan, we zingen het gebedje en vervolgens krijgen dochter, pop en olifant een nachtkus. Alles gaat in het kinderleven in een vertrouwde vaste volgorde. Bij slapen gaan hoort een kus voor de pop, bij het opstaan is het papa’s eerste taak de gordijnen openschuiven. Bidden hoort in dat patroon en zit voor m’n dochtertje in dezelfde categorie als in je handjes klappen. Het is letterlijk ‘amen doen’. Hoor je de juiste klanken, dan laat je de actie er op volgen. Glimlachend stel ik op een goede dag vast dat mijn dochtertje haar pop weggooit en de handjes vouwt als ze de predikant op Kerkomroep amen hoort zeggen. Ook bij de maaltijd automatiseert het ritueel. Soms vouwt ze haar handjes al wanneer ik de Bijbel pak. Hoewel mijn dochter de precieze betekenis niet begrijpt, ben ik wel blij dat ze het doet. Ik probeer het handen vouwen dan ook consequent te belonen met een ‘goed zo’ en een dikke duim. Mijn dochtertje weet nog niet dat God de Vader een verbond met haar heeft opgericht, maar oefent al wel om Hem te roepen. Bij elk stapje in haar ontwikkeling mag ik haar daar iets uitvoeriger in onderwijzen. En ik hoop dat ze zo van mij leert haar Papa te roepen: de Vader die naar beneden komt om je op te tillen. Ik probeer het handen vouwen consequent te belonen met een ‘goed zo’ en een dikke duim Drs. A. Baarssen uit Urk is docent geschiedenis en actief in het jongerenwerk van zijn kerkelijke gemeente.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 oktober 2014

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Papa

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 oktober 2014

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's