Gods liefde in het hart

Aan het eind van je dagen word je voor Hem gesteld. Ik denk daar rustig over na. Ik hoef er niet bang voor te zijn, want ik mag vast geloven dat Hij ook voor mij gestorven is. Zodra ik dat zeg, denk ik: pff. Maar Hij heeft het gezegd en Hij liegt niet. Hij begon al toen ik nog niets wist, bij de heilige doop. Zodra ik wakker word, is er tijd om een gebed tot Hem te richten. Bij het eten lezen we de Schrift en een gedeelte uit een dagboek. We zingen erbij. Overdag teel ik mijn groente. Ik heb nog een bestuursfunctie in de Stichting tot instandhouding van hervormdgereformeerde predikantsplaatsen te Dordrecht. Altijd is er wel wat te doen. Bij de tafel tussen de middag is er weer een moment om de dingen die Boven zijn te zoeken. En ’s avonds weer. Regelmatig lees ik goede lectuur. Na de preken op zondag zoek ik vaak wat na. Telkens zijn er weer nieuwe dingen die oplichten. Dingen die je nooit gezien hebt. Zo lokt de Heere je, Hij maakt je nieuwsgierig. Als je niets nieuws zou vinden, zou je er niet mee aan de gang blijven gaan. We zijn bevoorrecht dat we de Heere mogen dienen. Nee, dat Híj ons dient. Ons lied is: ‘’k Zal gedenken hoe voor dezen/ ons de Heer heeft gunst bewezen.’ Wat ben je arm als het hier en nu alles is. Als het alleen maar is: ‘Hela, hola, houd er de moed maar in.’’

GEWOONTE

‘In mijn jeugd dacht ik hier niet zo over na. Mijn vrouw en ik zijn er wel bij opgevoed, maar je bleef wat oppervlakkig. We kregen catechese, gingen naar de kerk en legden later samen belijdenis van het geloof af. Maar we gingen niet aan het heilig avondmaal. Een hoop dingen waren gewoonte. Vader bad en dankte vroeger aan tafel. In onze verkeringstijd spraken we niet zo prominent over geestelijke dingen. Mijn vrouw is afkomstig uit de Gereformeerde Gemeenten. Het was voor haar een wonder dat ze in hervormd Zoetermeer toch ook een bijbelse boodschap hoorde. Op een bepaalde avondmaalszondag nodigde de Heere ons beiden aan Zijn tafel. We hadden er vooraf niet met elkaar over gesproken, maar ervoeren hetzelfde in ons hart. Dat was voor ons een groot wonder.’

MANNA

‘Gaandeweg kwam er groei. Het geloof is een bedding waardoor alles gaat stromen. Toen ik zeven jaar geleden in het ziekenhuis lag en de boodschap kreeg dat ik dikke darmkanker had, zei de arts: ‘Zal ik een psycholoog sturen?’ Maar ik voelde zo de liefde Gods in mijn hart stromen, terwijl het een vreselijk bericht was. Wat ik in het ziekenhuis van Boven ontving, dat kreeg mijn vrouw thuis. We werden dagelijks begenadigd, met manna, hemels brood, verzadigd. Ik kon geen hap eten en toch was het goed. Als de Heere het zure zoet maakt, wil je niet weten hoe goed dat is. Uit al die miljarden mensen had Hij de familie Vis op het oog. Je snapt het niet als je jezelf kent. We konden onze zorg loslaten en het is een groot wonder dat we deze periode erna nog krijgen. Elke dag een wonder. Nu zoek ik soms mensen op die het moeilijk hebben. Ik kan me in hen verplaatsen. Dat is een inzicht dat de Heere me geeft.’

TOEKOMST

‘De toekomst zien mijn vrouw en ik met vertrouwen tegemoet. De Heere komt telkens als het nodig is, en vaak als wij het niet verwachten. Als je vroeger op schoolreis ging, kreeg je ’s morgens pas je geld mee. Zo is het ook met stervensgenade, die krijg je als het moment daar is. Als ik kom te sterven, vertrouw ik dat Christus zegt: ‘Ik wil dat die bij Mij zijn, die Gij Mij gegeven hebt.’ We moeten op Gods woorden vertrouwen en niet peuren in het hoe en waarom. Wat de Heere aanbiedt, mag je hebben. Vroeger lagen we langs de weg portemonneetje te trekken. Als iemand stopte om de portemonnee op te rapen, trokken wij hem snel aan het touwtje weer terug. Zo is de Heere niet. Wat Hij aanbiedt, mag je hebben. Steeds meer ben ik van Hem gaan houden, omdat Hij van mij hield. Tegelijk kan ik Petrus goed volgen als hij zegt: ‘Heere, ga uit van mij, want ik ben een zondig mens.’’

NIETS VREEMDS

We leven in een vreselijke tijd. Toch overkomt ons niets vreemds, want alles wat je ziet gebeuren is in de Bijbel voorzegd. Het moet naar het einde, er moeten een nieuwe hemel en een nieuwe aarde komen. De boze doet zich voor als een engel van het licht. Je ziet overal dat hij probeert mensen bij God weg te houden. De moderne media vormen een bijzondere aanval, speciaal op jongeren en op mensen die geen kennis hebben. Je houdt onrust en leegheid over. De duivel belooft van alles, maar zijn uitbetaling is super excellent bitter. Er groeit een eenzaam geslacht op. De tijdgeest werkt door in de kerk, net als het gebrek aan kennis. Veel mensen denken dat hun doop en avondmaalsgang hun redding betekenen. Maar die zijn de bedding, niet de zaak zelf. Als predikanten de gemeente voorhouden dat wij allemaal geredde christenen zijn, dan is dat gevaarlijk. We zijn niet allemaal broeders en zusters zoals God ons bedoelt. En het is niet waar dat we allemaal op weg naar de hemel zijn. Het gaat erom dat we hartvernieuwende genade ontvangen, dat we liefde tot God hebben, tot Zijn werk, tot Zijn Christus. Een onderscheiden prediking, die eerlijk zegt dat niet iedereen zalig wordt maar dat de Heere dat wel graag wil, is tot eer van God, want dan heb je Hem nodig. Dan ben je nooit aan jezelf overgeleverd. De preek moet klem hebben om de mensen naar Christus toe te dringen. Het is net de etalage van een winkel, waar alles er mooi uitziet. We moeten de spullen niet alleen bekijken, maar naar binnen stappen om te kopen.’

DRUKKE FASE

‘Het bijzondere van het christelijk geloof is dat Hij alles gedaan heeft en dat wij niets hoeven te doen. De Heere is zo pastoraal. Hij zegt: ‘Kom, laten we samen rechten, al waren uw zonden als scharlaken’ – natuurlijk weet Hij dat dat zo is – ‘ze zullen wit worden als sneeuw.’ Wat bent U toch goed. En wat is ongeloof een miskenning van U. De zekerheid van het geloof moet je niet in jezelf zoeken, maar in Christus. Het is een schat die in de hemel bewaard wordt. Toen ik jong was, zei het Woord me niet veel. Nu zeg ik: wat een wonder als je opgroeit binnen het verbond, met een godvrezende vader en moeder. Ook in de drukke fase van mijn leven had ik dat niet zo in de gaten. We hadden een gezin, drie jongens en drie meisjes, en samen met een compagnon had ik een eigen zaak. Het was eerst werken en dan bidden. ‘Hier, Heere, wilt U het even afstempelen?’ Dat was lelijke hoogmoed. Later werd het ‘Spreek Heere, want Uw knecht hoort’, in plaats van ‘Hoor, Heere, want Uw knecht spreekt.’ Toen ik 55 was, verkochten we het bedrijf, dat onder andere handelde in olie en gewasbeschermingsmiddelen en trad ik in dienst bij Shell. Ik bleef er tot mijn 62e en had er een heel goede tijd. Als je een eigen zaak hebt, zit je altijd op de bodem van de schatkist te schrapen en heb je verantwoording voor je personeel. Je wordt door veel dingen in beslag genomen. De Heere weet het wel als je zo druk bent. Hij zegt: ‘Ik leef om altijd voor u te bidden.’ Anders zou er niets van terechtgekomen zijn. De zegeningen die ik nu als genadegaven beleef, waren vroeger normaal voor me. Nu is er tijd om wat goeds te lezen. Lezen en bidden is nodig, anders verachter je. En, nog belangrijker: de Heere wil onze stem horen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen