Globaal bekeken

Op zaterdag 27 september werd in de prachtige kerk van Hellendoorn een boek van de pastor loci, dr. J.D.Th. Wassenaar, gepresenteerd: Vreemdelingschap. Historische en hedendaagse stemmen uit kerk en theologie. Hier volgen enkele citaten uit lezingen bij de presentatie.

* Prof.dr. F.A. van Lieburg sprak over ‘Sermoenen uit niemandsland’, naar analogie van een prekenserie van ds. Dirk Rustige, predikant van een vrije gemeente in Hierden, die zijn opoe nogal eens beluisterde. Het slot:

In zo’n niemandsland kan het er kerkelijk en theologisch best radicaal aan toegaan, zo leerde dominee Rustige in zijn rigide eenvoud en rusteloze dwarsheid. En via hem kom ik dan weer terug bij mijn opoe, een vreemde christin in een kleine wereld. Kort voor haar overlijden in 1976 vertelde ze aan mijn vader welke bijbeltekst haar stervensmoed gaf. Ze citeerde Psalm 72 vers 7 in de oude berijming: ‘Hij zal den armen en den klenen, genadig zijn en goed’. Zij hield van Datheen, niet zozeer van 1773, en de nieuwste berijming of gezangenbundel lagen ver buiten haar horizon. Toch denk ik dat ze, met mij, ook wel van harte ingestemd zou hebben met de geloofsbelijdenis van Ad den Besten, het lied van de vreemdeling dat ik een gezongen sermoen uit niemandsland zou willen noemen, juist omdat het zo’n persoonlijk gedicht is, vrij van stemmen uit kerk en theologie, recht uit het hart van een zwerver op deez’ aard.

(…) Gij maakt mij steeds meer vreemdeling.

Ontvreemdt Ge mij dan, ding voor ding,

al ’t oude en vertrouwde?

o blinde schrik, mijn God,

mag ik niet eens mijzelf behouden?

* Prof.dr. C. van der Kooi sprak over ‘pelgrimage en vreemdelingschap’:

Dr. Wassenaar heeft de kerk een vreemde eend in de bijt genoemd. Ik wil het vandaag proberen met een ander beeld, namelijk dat van een lokeend. In een eendenkooi had je altijd een paar lokeenden. Die hoorden bij de kooi en trokken de aandacht voor de overvliegende wilde eenden, die vervolgens werden geacht neer te strijken in het water van de eendenkooi. Toegegeven, de vergelijking is precair en is zeker in dit geval beperkt toepasbaar. Het is bekend hoe het met die wilde eenden afliep, eenmaal in het water aangeland, we hebben er zelfs een gezegde aan overgehouden: Ze gingen letterlijk en figuurlijk de pijp uit. Ik blijf echter nog maar even bij het fenomeen lokeend. Die eenden lokten door hun loutere aanwezigheid. Ze hoefden verder niets anders te doen dan wat eenden doen: kwaken, duiken, kroos eten en de veren wassen. Ze doen gewoon hun ding. Dat geldt ook van de kerk of de gemeente in haar relatie tot de samenleving.

* Je moet gelukkig zijn, dat is het moderne dogma. Als je dat niet bent, is het je eigen schuld. En de stille boodschap is: Als je blijvend ongelukkig bent, is het leven niet meer de moeite waard en kun je er het beste uitstappen. Het Evangelie vertelt dat toch iets anders. Het vertelt helemaal niet dat je gelukkig moet zijn. Het vertelt wel dat God ons als schepselen wil, ons kent bij name, in geluk en ongeluk. Er zal ons later niet gevraagd worden of we wel gelukkig waren, maar of we in de omstandigheden die we hadden, Hem gezocht hebben, gediend, keuzes gemaakt, zo goed en kwaad als dat ging. Gevraagd zal worden of we ons aan God gaven. Zoals Jezus als de Zoon Zich gaf aan de Vader. Of als Job die zich ook gaf aan God, als opstandige. Jezus is lokeend, Job in zijn soort ook.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen