Boekbespreking

Kerk-zijn in een seculiere samenleving. Uitgave van de synode van de Gereformeerde Gemeenten 2013/2014; 62 blz.; € 2,- + verzendkosten; verkrijgbaar via kbgg@cbgg.nl.

Het boekje Kerk-zijn in een seculiere samenleving is een goed voorbeeld van de wijze waarop de synode van de Gereformeerde Gemeenten geestelijk leiding geeft aan de kerk in deze tijd. Het geschrift wil eerlijk zijn over de interne ontwikkelingen binnen het kerkverband, en niet alleen (ver)oordelend over de cultuur en andere kerken spreken. Het wil tegelijk een bijbelse en begaanbare weg wijzen met het oog op de toekomst. Deze weg wordt ‘vreemdelingschap’ genoemd, en daarmee lijkt de synode aan te sluiten bij een brede protestantse tendens (navolging, discipelschap). Ook wordt een lans gebroken voor apologetiek; we moeten het debat met de cultuur dus ook echt aangaan. De thema’s die worden aangesneden zijn echter zo omvangrijk en diepgravend dat ze bij een behandeling in 62 pagina’s nog erg veel vragen openlaten. Hoewel het me raakt dat de synode oproept tot verootmoediging en schuldbelijdenis (onder andere op zondag 11 mei jl.), wil het me maar niet duidelijk worden waaróver men dan schuld erkent. Hoe komt het dat ook een behoorlijk uniform kerkverband als de Gereformeerde Gemeenten leden verliest en aan innerlijke vervlakking lijdt? Een schuldbelijdenis heeft geestelijke waarde als zij concreet wordt. Erkent men schuld aan de kerkelijke gescheidenheid, schuld aan gesystematiseerde en geschematiseerde prediking? En moeten wij het antwoord dan zoeken in een prediking die nóg meer waarschuwend is en nóg dieper op de zonde ingaat? Moeten we nóg meer over de noodzaak van wedergeboorte en bekering (s)preken, en hoe zit het dan met de oproep tot geloof? In verband hiermee valt het me op dat in de analyse van tijd en cultuur een fikse zwartepiet richting de Verlichting en het rationalisme wordt geschoven, maar de invloed van de Romantiek niet wordt benoemd – en juist díe geestesbeweging heeft in het denken en beleven van de gereformeerde gezindte veel invloed gehad. Was de Romantiek echt zo onschadelijk? Ik vrees van niet. Ook over vreemdelingschap moet worden doorgesproken. Hoe houden we de christocentrische kern hiervan vast en voorkomen we dat vreemdelingschap en heiligmaking een al te ‘gestaltelijk’ verhaal wordt, te veel aan een kerkelijke cultuur gebonden? En is de nadruk op onze verantwoordelijkheid in deze toch ook weer niet te Kuyperiaans, en te weinig gereformeerd? Als ik een voorstel mag doen: laten predikanten van de Gereformeerde Gemeenten dit boekje met hun plaatselijke collega’s uit de andere protestantse kerken bespreken. We staan voor dezelfde thematiek, we staan in dezelfde strijd. Laten wij elkaar vastgrijpen en opscherpen.

A.J. MENSINK, KRIMPEN AAN DEN IJSSEL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen