Zwarte Piet (I)

In een genuanceerd betoog maakt prof.dr. Verboom duidelijk dat het mogelijk en misschien zelfs wel wenselijk is om de traditie van Sint en Piet ongewijzigd voort te zetten (De Waarheidsvriend 46, 14 november 2014). In deze argumenten lees ik ook aanknopingspunten voor de opvoeding rond dit thema. Waar we als ouder ook staan in de pietendiscussie, als christen ligt hier een taak. Toch ben ik niet geheel overtuigd. Een (veelgehoord) argument is dat kinderen geen verband leggen tussen etniciteit en Zwarte Piet. Ben ik dan de enige moeder die in januari blij is dat Zwarte Piet uit het blikveld is verdwenen, zodat mijn kinderen geen aanstalten meer maken om bij het zien van een donkergekleurde medemens te verwijzen naar Zwarte Piet, hun opvoeding ten spijt? Ik ben opgegroeid met de boeken over Tup en Joep en de stripfiguren Sjors & Sjimmie. Als daar in onze kring al discussie over was, ging dat niet over de denigrerende manier waarop donkere mensen worden neergezet in deze boeken. Nu schaam ik mij om dit voor te lezen aan mijn kinderen. Zullen onze kinderen zich over 25 jaar ook schamen voor de manier waarop wij met mensen omgaan? We zijn ervan overtuigd dat huidskleur in de gemeente er niet toe doet. We drinken allemaal uit dezelfde avondmaalsbeker. Maar is het werkelijk ‘geen issue’? Kunnen we werkelijk zonder reserve iemand tegemoet treden die er anders uitziet? Als we heel, heel eerlijk zijn, zijn we dan echt kleurenblind? Misschien kunnen we die vraag het best laten beantwoorden door iemand met een andere huidskleur dan het gemiddelde hervormd- gereformeerde gemeentelid. En wat nu, als een broeder of zuster in het geloof met een donkere huidskleur zich in negatieve zin aangesproken voelt door onze traditie? Lijden wij dan mee als onze broeder of zuster daaraan lijdt (1 Kor.12:26)? Zelfs al zou dit lijden onterecht zijn, zouden wij niet alle schijn willen vermijden? Het Sinterklaasjournaal lijkt een moedige stap te zetten (de afloop is nog ongewis) door wat water bij de verf te doen. Ik heb er nog geen kind over horen klagen. Wie de Sinterklaastraditie een beetje kent, weet dat er sowieso veel veranderd is in de laatste decennia. Welk kind weet nog wat een roe is en waar die voor dient? Tradities zijn belangrijk, die moeten we niet zomaar overboord gooien. Maar in sommige gevallen moet de kerk moedig zijn en hierin het voortouw nemen. Omwille van het Koninkrijk, waarin zwart en blank − en welke andere huidskleuren er ook maar zijn − vertegenwoordigd zullen zijn.

DRS. J.A. DE PATER-BAKKER, BUURMALSEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen