Boos en onzeker

Als ik tijdens een lunchpauze in het HGJB-kantoor vertel dat ik een artikel mag schrijven over de emoties die de IS-dreiging bij jongeren oproept, wordt het even stil. Dan zegt iemand: ‘Heftig onderwerp!’ Instemmend geknik. Na de aanvankelijke aarzeling blijkt toch al gauw hoe relevant collega’s dit onderwerp vinden. De één vertelt over een catecheseavond waarop een tiener vroeg om gebed ‘tegen de IS-oorlog’. Een ander komt met een verhaal over een jongen van tien (!) die aan zijn moeder vroeg: ‘Stel dat wij in Syrië zouden wonen en er zouden IS-strijders rond ons huis lopen, mogen we die dan doodschieten?’ Het geweld van IS maakt allerlei emoties los.

ONBEGRIP

Een belangrijke emotie of gedachte heeft ermee te maken dat zij – en wij mét hen – het niet begrijpen. Hoe kan het dat deze vreselijke dingen gebeuren? Waarom laat God dit toe? Het is goed om hier ruimte aan te geven, bijvoorbeeld door in catechese en/of jeugdwerk na te denken over ‘het kwaad’. Dat leidt er natuurlijk niet toe dat we het dan wél begrijpen. Wel kan benadrukt worden dat we met al onze vragen en twijfels bij God terechtkunnen. Laat jongeren eventueel een eigen kyriegebed formuleren, waarin naast de voorbede voor de slachtoffers ook de vragen en twijfels geuit mogen worden. We zijn boos en verontwaardigd over het IS-geweld. Onwillekeurig denken we aan Psalm 2: ‘Waarom woeden de heidenvolken en bedenken de volken wat zonder inhoud is?’ Maar: ‘Die in de hemel woont, zal lachen, de Heere zal hen bespotten.’ We geloven dat ook God boos en verontwaardigd is over dit geweld. Daarom kunnen we onze boosheid met Hem delen in ons gebed. De islam, en zeker ook de IS-vorm daarvan, is een ‘samenspannen tegen de HEERE en Zijn Gezalfde’ (Ps.2:2).

ONZEKERHEID

Het moslimextremisme roept bij jongeren onzekerheid op over hun eigen geloof. Misschien is hun voor de voeten geworpen dat de Bijbel net zo gewelddadig is als de koran. Maar er is ook deze kant: moslims (én ex-moslims) wijzen ons erop dat het westerse christendom zwak is en weinig overtuigingskracht heeft. Dat mogen we ons aantrekken. We moeten meer stáán voor ons geloof, of beter: voor Jezus, Die de enige Naam is waardoor wij zalig moeten worden (Hand.4: 12). Laten we jongeren leren dat christen-zijn geen hobby is, maar een zaak van levensbelang. Uit het onderzoek ‘Nederland en de islam: onbegrepen en moeizaam’, dat de EO eind november presenteerde, blijkt dat als het gaat over de islam de emotie angst bij christenen een grotere rol speelt dan bij niet-christenen. Aan de ene kant is dat begrijpelijk: christenen onderkennen mogelijk meer wat er in het geding is. Deze angst, die ook jongeren ervaren, mag dus benoemd worden. Tegelijkertijd mogen we onszelf de vraag stellen: ‘Waar zijn we eigenlijk bang voor?’ Heeft dat niet te maken met de onzekerheid van het vorige punt? Even scherp gezegd: waarom zijn moslimterroristen níet bang om te sterven en wij wel? Zou dat een gespreksonderwerp kunnen zijn? Een heel menselijke emotie, die jongeren misschien minder verbloemen dan ouderen, is die van haat tegenover hen die mensen onthoofden en andere slechte dingen doen. IS-strijders zijn echt ‘onze’ vijanden. Laten we met jongeren bidden tegen het kwaad dat zij aanrichten. Maar dan is er ook die, zeker in dit verband, bijna onbegrijpelijke oproep van Jezus: ‘Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen’ (Matth.5:44).

ONTMOETING

Uit het genoemde EO-onderzoek blijkt dat orthodoxe protestanten opvallend negatief zijn over de islam, terwijl ze tegelijk nauwelijks of geen contact met moslims hebben. De bereidheid om met moslims in contact te treden, is in dezelfde groep ondertussen drie keer zo groot als onder niet-christenen. Misschien is het juist nu tijd om die bereidheid om te zetten in daden, onder andere door ontmoetingen te organiseren tussen onze jongeren en jonge moslims. Laat jongeren hun vragen maar stellen. Hopelijk ontdekken ze dan dat de meesten van hen ook maar ‘gewone mensen’ zijn en hoe dan ook mensen aan wie God Zijn liefde kwijt wil.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen