Sterker dan het geweld

Ruim drie jaar woedt een verwoestende oorlog in Syrië die de grenzen van het land ver overschrijdt. De IS toont haar wrede gezicht aan de wereld. Via de media worden we geconfronteerd met onophoudelijk leed, vooral van christelijke medebroeders en -zusters. Kunnen we dit allemaal begrijpen in het licht van Gods Woord? Zijn jihadstrijders handlangers van satan? Zal de kerk standhouden in Syrië en Irak? Hoe veilig zijn we hier nog? vragen vooral ouderen zich af. Ik zoek en tast naar antwoorden. Ruim 14 procent van de Nederlandse christenen vindt dat de bijbelse opdracht om je naaste lief te hebben níet geldt voor de moslimnaaste. Veel kerkgangers juichen hardhandig ingrijpen tegen fundamentalisten toe en zien bommenwerpers het liefst vandaag nog de hele IS van de kaart vegen. De broeders en zusters die zelf getroffen zijn door het geweld roepen dat echter niet zo hard. Zij kennen uit ervaring de waarheid van Christus’ woorden: ‘Wie het zwaard opnemen, zullen door het zwaard omkomen.’ Ze vragen ons vooral voor hen te bidden, en óók voor hun vijanden.

IN TOOM HOUDEN

p dankdagavond werd in de Sint Jan in Gouda artikel 13 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis gelezen. Het trof me opnieuw: ‘Wij geloven dat de goede God (…) alle dingen naar Zijn heilige wil zo stuurt en regeert dat in deze wereld niets geschiedt zonder zijn bevel.’ Hoe Hij dat doet, zegt de geloofsbelijdenis, kunnen we niet nieuwsgierig onderzoeken, maar als we dit vast geloven, geeft ons dat onuitsprekelijke troost, omdat de Heere over ons waakt met vaderlijke zorg. Hij houdt de duivels in toom en al onze vijanden kunnen ons zonder Zijn toelating en wil niet schaden. Geloof je dat als je de brandhaarden in de wereld ziet? Als verwoeste kerken en uiteengejaagde gemeenten je pessimistisch maken?

DICHTBIJ

Voor mijn werk bij de GZB reisde ik geregeld door Syrië, in een overvolle bus van Damascus naar Homs en Aleppo, of naar Hassake in het Oosten. Overal zag ik de minaretten langs de stoffige weg. En de mensen die zo onbereikbaar leken voor het Evangelie. Het gaf me verdriet en een stil gebed voor het land. Zal het Rijk van Christus hier ooit weer komen, dacht ik. Maar de christenen die ik ontmoette waren niet met die vraag bezig. Ook nu niet. Een predikant uit Aleppo schreef me een tijdje terug: ‘We zitten in de vuurlinie, het dak van de kerk zit vol gaten, maar we zijn er nog! Ik ben dankbaar voor de gemeente. Ze waren afgelopen zondag overal vandaan gekomen met ware doodsverachting. Er is ongekende honger naar het Woord! Vandaag heb ik melkpoeder weten te bemachtigen voor de kinderen in onze wijk, christen en moslim, die al een jaar geen melk hebben gekregen… Ik weet dat het elke dag afgelopen kan zijn hier. De Heere is zo dichtbij, Hij troost ons.’

Artikel 13 in de praktijk.

GEBED

De profeet Daniël zag na een periode van bidden en vasten in een visioen de engel Gabriël. Hij vertelde hem dat hij en andere engelen werden gemobiliseerd door Daniëls gebed. Drie weken oponthoud had hij gehad vanwege de strijd tegen de ‘vorst van Perzië’ (Dan.9,10). Deze vorst van Perzië was kennelijk één van satans adjudanten die het land bezette. Zulke heersers zijn er nog steeds, ontegenzeggelijk in Syrië en Irak. Ze bezitten een geest van leugen en haat en brengen vooral jonge mensen in hun ban. Je vindt de trekken van IS ook terug in het monster dat uit de volkerenzee oprijst (Openb.13). Velen aanbidden het beeld van dit beest en worden door zijn leugengeest ingepalmd. Zal het aanhoudende gebed van de kerk de hemelse legermachten mobiliseren om die gemene geesten te verslaan? Het gaat niet over mensen van vlees en bloed, maar om machten in de onzichtbare wereld. Geloven we dat deze gebeden meer uitwerking zullen hebben dan alle wapens bij elkaar? Als we dat echt zouden geloven, zouden we vuriger bidden.

VEILIG

De vraag waar we veilig zijn is dit jaar alleen maar dringender geworden. De Arabische lente is voor bijna alle christenen in het Midden-Oosten een bitterkoude winter geworden. Een Egyptische vriend, directeur van een drukkerij en uitgeverij in Cairo, deelde vaak zijn bezorgdheid over ‘het omstoten van de fundamenten van de samenleving door fundamentalisten’ (Ps.11:3). Toch noemt hij ook een andere kant: de grote openheid van moslims voor het Evangelie, juist nu. Het lijden van de kerk is bitter, maar het brengt haar dichter bij Jezus. De manier waarop christenen met dit lijden omgaan, verwondert niet-christenen. Zeker, veiligheid is een kostbaar goed. Soms wordt hij moe van de spanning en zou hij het liefste emigreren. Maar hij vindt het geen oplossing. Veiligheid is nergens gegarandeerd. Heeft Jezus immers niet gezegd dat allerlei gebeurtenissen onze zekerheden zullen omstoten? Oorlogen, rampen, besmettelijke ziekten (nu ebola!)… Een discipel van Jezus moet er niet van opkijken. Onlangs zei hij nog: ‘Ik wil goed en rechtvaardig zijn voor mijn (moslim)werknemers, maar ik weet dat haat ineens iemands hoofd op hol kan brengen en dat ik vermoord kan worden omdat we hier Bijbels drukken.’ En hij voegde eraan toe: ‘Niet wáár we zijn, niet wát ons overkomt, is het belangrijkste, maar van Wie we zijn.’ Zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus in de praktijk.

WAT DOEN?

Wat moeten we doen? Komt het dan neer op een soort berusting? Allerminst. Misschien moeten we eerst nog eens luisteren naar Daniëls gebed. Daarin belijdt hij: ‘Wíj hebben gezondigd.’ Daniël moest in het reine komen met het oordeel van God, met wat hij ervoer als Gods slaande hand. Dat heeft ons veel te zeggen. Het is niet zomaar hún probleem daar in het Midden-Oosten, het is ook het onze. Honderd jaar geleden woedde er een verwoestende oorlog in Europa tussen ‘christelijke’ naties die twintig jaar later tot een nog gruwelijker oorlog zou leiden. In 1920 trokken Europese grootmachten vrij willekeurig de landsgrenzen van Syrië en Irak. Een lange keten van onderdrukking en geweld was het gevolg. De geweldsspiraal − tot en met het optreden van IS − is verweven met de Europese geschiedenis. Het oordeel gaat ook over ons. Wij zijn medeverantwoordelijk en medeschuldig. Als die erkenning nu eens door zou klinken in de kerk, in onze samenleving en in de ontmoeting met broeders en zusters die zo geslagen zijn!

AL HET MOGELIJKE

Als we vervolgens bidden dat God de verdrukten en vluchtelingen recht zal verschaffen, doen wij ook al het mogelijke om voor hun vrijheid en recht op te komen, of ze nu christen, jezidi of Turkmeen heten. Allen zijn door God geschapen en bestemd om menswaardig te leven. Het moeten daarbij onze overheid blijven aanspreken op de zorg voor asielzoekers. Beschamend dat er zo met vluchtelingen gesold wordt, dat er zo lauw is gereageerd op de oproep om te geven voor de meer dan 8 miljoen ontheemden in het Midden-Oosten. Christus werd arm om ons rijk te maken. Hoe kunnen we ons hun lot dan niet aantrekken? Hij zegt het Zelf: ‘Voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij hebt gedaan, hebt u dat voor Mij gedaan.’

PSALM Misschien volgen we het wereldgebeuren met pessimisme of met angst. Misschien zien we lichtpuntjes in politieke beslissingen en doortastend optreden van wereldleiders. Laten we ons vooral vasthouden aan de woorden van Psalm 93: ‘Heer, Gij zijt veel sterker dan het geweld!’ Die geven moed om net als Daniël het gebed vol te houden, de geest van leugen en geweld te weerstaan, het goede te zoeken voor de naaste – ook de moslimnaaste − en uit te zien naar Gods Rijk.

Ds. N.M. Tramper uit Gouda is predikant-pastor van de International Reformed Evangelical Fellowship in Delft en werkte jarenlang als GZBregiosecretaris Midden-Oosten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen