Verdriet na een miskraam (I)

Graag willen we reageren op het artikel ‘Verdriet na een miskraam’ (De Waarheidsvriend, 21 november). In de achterliggende jaren hebben wij meegemaakt dat zwangerschappen eindigden na 8, 16 en bijna 21 weken. We zijn daarom blij dat er aandacht besteed wordt aan dit onderwerp, omdat ook wij ontdekt hebben dat het een thema is waar mensen niet goed raad mee weten.
In het artikel worden verschillende perspectieven belicht over hoe ouders omgaan met rouw. Hierin werd echter niet duidelijk wat nu specifiek de rouw is voor ouders die een kindje verliezen tijdens de zwangerschap. Veel aspecten die genoemd worden, gelden namelijk voor alle ouders die een kindje verliezen, of dit nu is tijdens de zwangerschap of na bijvoorbeeld een ziekte of ongeval.
Echter rouwverwerking, nadat een zwangerschap vroegtijdig ten einde kwam, heeft ook een eigen dimensie. Omstanders weten, zoals het artikel ook aangeeft, vaak niet om te gaan met het verdriet van deze echtparen. Veelal omdat ze het verdriet zelf niet kennen. Tegelijkertijd speelt bij deze gevallen dan ook nog mee dat omstanders het kindje niet gekend hebben, waardoor het nog meer op afstand staat. Ze missen, om zo te zeggen, ook helemaal niks. Niet reageren is echter pijnlijk. Het doet alleen al goed als mensen zeggen: ‘Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen, maar ik denk wel veel aan jullie en ik bid voor jullie.’
Een ander punt is dat, ook vanuit christelijke hoek, een miskraam nogal eens gebagatelliseerd wordt. Waar we massaal tegen abortus zijn, en terecht, wordt van een kindje dat in de moederschoot overleed door menigeen gedaan alsof dat het ‘niets’ geweest is: het gebeurt tenslotte wel vaker.
Een derde punt dat hieraan raakt, is dat in het artikel alle zwangerschappen die beneden de 24 weken eindigen, over één kam worden geschoren, met als overkoepelend woord: ‘miskraam’. Medisch is het juist dat een zwangerschap die beneden 24 weken eindigt, een miskraam wordt genoemd.
Hoewel het verdriet bij een miskraam van 8 weken niet groter of kleiner hoeft te zijn dan bij een miskraam van 20 weken, heeft het verdriet in beide situaties wel een andere kleur. Men kan daarbij alleen al denken aan het feit dat na een zwangerschap van 20 weken ook de omgeving op de hoogte is van het feit dat je zwanger bent en je zodoende ook dit verdriet, wat zo persoonlijk is, met hen moet delen, en dat zorgt nogal eens voor ongemakkelijke situaties. Zo vroeg een paar weken na het overlijden van ons dochtertje iemand uit de straat: ‘Ben je nu al bevallen?’ Een andere moeilijkheid is dat een kindje dat in de moederschoot overleden is, meer is dan een miskraam, het is een schepsel van God.
Het zijn kinderen, door God gewild, waar Hij, hoe raadselachtig ook, Zijn bedoelingen mee heeft. Met Psalm 139 zingen we immers: ‘Ja Gij, wiens wijsheid nimmer faalt, had mijn geboortestond bepaald; Eer iets van mij begon te leven, was alles in Uw boek geschreven.’

FAM. W.J. WESTLAND, LELYSTAD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen