Mooi en Pittig

MAX VAN DER KLOOSTER
Vergeefs diende ik bezwaren in tegen de vorming van een kerk die zichzelf in haar uiteenlopende belijdenissen tegenspreekt en praktijken legitimeert die niet in overeenstemming zijn met Gods geopenbaarde wil.
Vergeefs hoopte ik dat God mij met rust zou laten om in anonimiteit onder het gehoor van mijn voorkeurspredikanten en verdiept in mijn oude schrijvers mijzelf onbesmet te bewaren van de wereld in de kerk. Vergeefs ging ik ervan uit dat Hij zou inzien dat ik niet die rechtvaardige en heilige geloofsheld ben, die vol van Heilige Geest krachtig leiding geeft aan Zijn Kerk via het lidmaatschap van het synodemoderamen. Toch bestaat de Protestantse Kerk in Nederland tien jaar.
Toch zie ik de gangen van mijn Koning in die kerk. Toch hoor ik Zijn stem beter als ik heel goed naar broeders en zusters in de Heere luister, dan wanneer ik zelf rechtzinnige praat doe. Iets van dat wonder begin ik te verstaan als ik Jezus Christus Zijn heerlijkheid zie afleggen, Hem onverwacht maar wel voorzegd in een beestenvoerbak aantref, Zich zie verontreinigen met vuile vijanden en Hem met de naakte schande van Zijn Kerk aan een vloekhout zie eindigen. Nog duidelijker wordt het als ik Hem vervolgens als de opgestane Levensvorst zie wandelen tussen de gouden kandelaren met de sterren van de gemeenten in Zijn rechterhand. Achter Hem aan durf ik een krimpende en toch dagelijks groeiende, ‘Kerk naar 2025’ te zijn, in de stille hoop dat Hij dan allang is teruggekomen om – pas dan – eeuwig eer te ontvangen van één, zuivere, Kerk, waarin Hij alles en in allen zal zijn.
Bid en werk ondertussen ijverig, bekleed het ambt (aller gelovigen) met vreugde en vertroost elkander met deze woorden.

KARIN ZAKKO
Ik ben een vluchteling uit Syrië en ben nu ruim anderhalf jaar in Nederland. Op 7 mei 2013 heb ik hier asiel aangevraagd en ik heb inmiddels een verblijfsvergunning voor vijf jaar. Toen ik in Nederland kwam, voelde ik me veilig, vooral toen ik eenmaal in Bilthoven woonde. Daar huur ik een kamer bij een echtpaar. Ik kwam daar makkelijk aan, omdat mijn neef al jaren in Nederland woont en hij kende deze mensen.
In Bilthoven ga ik regelmatig naar de Zuiderkapel waar ds. De Koeijer predikant is. Hoe ik daar terechtkwam? Door mijn neef en ik vroeg ook aan de eigenaar van het huis: ‘Naar welke kerk ga jij?’ In Syrië hoorde ik ook bij een protestantse kerk. De kerkdienst hier gaat hetzelfde als bij ons in Syrië. Bijna hetzelfde. Ook in Syrië beginnen we met zingen, maar daar klappen we er soms ook bij. Dat is hier niet. Verder zijn er heel weinig verschillen. Soms bezoek ik mijn moeder en zussen die in het azc in Dronten verblijven. Binnenkort zullen zij in Utrecht komen wonen. Dat is goed nieuws voor mij. Als ik terugdenk aan dit jaar en vooruitkijk naar 2015 dan ben ik blij. Elke maand gaat het beter. Met de taal, met de contacten, met de kerk, met alles.
In Syrië is geen vrijheid. De Syrische media vertellen dat West- Europese landen hun mensen misbruiken. Ik heb me altijd afgevraagd of dat wel waar is. Nu ik hier ben, zijn mijn ogen opengegaan. Als ik naar Nederland kijk, voel ik tederheid. Ik dank eerst de Heere Jezus en dan ook alle Nederlandse mensen die voor mij, mijn moeder en zussen zorgen.

ARJEN TEN BRINKE
De viering van tien jaar Protestantse Kerk vond ik een bijzonder moment. Ik had er wel een dubbel gevoel bij, omdat ik dacht: ‘Moet je tien jaar kerk wel vieren in een tijd waarin de kerk van Jezus Christus wereldwijd wordt vervolgd en uitgebuit?’ Inhoudelijk vond ik het een mooie dienst. Er klonk een orthodox geluid en tegelijk was de dienst modern qua aankleding en gelinkt aan de cultuur waar we met z’n allen in zitten. Ook was ik blij dat vanuit de Protestantse Kerk een predikant begon met te zeggen dat we allemaal de Heere Jezus nodig hebben. Dat is echt waar het om gaat. Dat was de kern van de dienst.
Na afloop sprak ik koningin Máxima. Ik was gevraagd haar bij te praten over de ontwikkelingen in pioniersgebied BOEI 90 in Den Haag. Ik heb verteld dat we in een grote wijk van 24.000 inwoners waar nog geen kerk was een gemeente hebben kunnen stichten die is ontstaan vanuit onze huiskamer. Ik vertelde haar dat het mooi is, maar soms ook pittig omdat niet iedereen op het Evangelie zit te wachten en dat mensen soms toch worden geraakt door Jezus Christus. Ook heb ik haar met koning Willem-Alexander en de kinderen uitgenodigd een keer de dienst te bezoeken. Het was een ontspannen gesprek. Ze had oprechte belangstelling en ze stelde goede vragen.
Voor ons wordt 2015 een bijzonder jaar. We zitten in de overgangsfase dat we om een zelfstandige gemeente worden. Dat zou een hoogtepunt zijn. Tegelijk is het een uitdaging. We zijn een beetje bang dat we als zelfstandige gemeente onder de vlag van de Protestantse Kerk in een bepaald kader terechtkomen. Maar we willen ook graag blijven pionieren, omdat we hierdoor echt in contact komen met de wijkbewoners. Voor 2015 hopen we dat we een gemeente kunnen vormen en nog steeds kwetsbaar en laagdrempelig kunnen blijven om mensen zo met het Evangelie te bereiken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen