Eén minuut over de kerk

Ter gelegenheid van haar tienjarig bestaan belegde de Protestantse Kerk een predikantendag in Amsterdam. Wat zou je zeggen als je uitgenodigd was daar een minuut het woord te voeren? Bij de inhoudelijke terugblik op dat tienjarig bestaan in een bestuursvergadering gaf elk lid van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond antwoord op deze vraag. Zo bezonnen we ons op de wijze waarop we in de kerk willen staan en haar willen dienen. Op deze pagina’s drukken we in die vergadering gesproken woorden af als een handreiking aan allen die op hun plaats de kerk willen dienen.

Ds. J.A.W. Verhoeven: ‘Spreek getuigend van wat je van God hebt ontvangen. De kerk is het lichaam van Christus. Hoe vreemd de heilsfeiten ook klinken: dáár leeft de kerk van. De liturgie houdt ons bij de kern. Het gaat om de geboorte, de kruisdood, de opstanding en wederkomst van Christus. Hij is de laatste waarheid over ons bestaan, oordelend en bevrijdend. In Hem ontvangen wij genade van God. De kerk moet dat léven, dankbaar, moedig, blijmoedig, en uitnodigend naar de mensen. De kerk moet dat tegelijk ook verkondigen, in ware ernst, met profetisch inzicht, en tegelijk solidair met de mensen. Het Woord van God heeft grote kracht. De Heilige Geest weet raad met een ingedutte kerk. Dat is gebleken in de tijd van de Reformatie. Daar hoop ik ook nu op’.

Ds. C.H. Hogendoorn: ‘We zijn kerk en gemeente onder het kruis. Ook met predikanten uit een heel andere hoek van de kerk kun je daar over doorpraten. Door alleen positieve verhalen prikken ook zij heen. Als je met elkaar spreekt over de kruisgestalte, is er herkenning. Dat kan een aanknopingspunt zijn waarop je doorpraat en aangeeft hoe je het zelf uithoudt. Dan komt het getuigende naar voren op basis van een heldere bijbelse boodschap. De boodschap van het kruis heeft grote actieradius. Onze verhalen beuren niet op, maar Christus beurt ons op. We moeten als kerk onszelf niet overschreeuwen.’

Ds. C. van Duijn: ‘Toen Christus de schare zag raakte Hij met innerlijke ontferming over hen bewogen omdat het schapen zonder herder waren. Deze ‘verloren schapen’ komen we niet alleen maar in de steden tegen maar ook in de dorpen. Onze roeping als dienaren van Christus is om het geloof te bewaren, eruit te leven en het te delen met anderen. Laten we daarom bewogen zijn met deze schare vanwege de liefde van Christus. Onze spits mag nooit anders zijn dan in ootmoed de Gekruisigde en Opgestane te verkondigen. Laat de kerk daarom niet ‘successful’ zijn maar ‘faithful’, niet gericht op succes, maar betrouwbaar!’

Ds. P.H. van Trigt: ‘Ik zou de scheppende en verborgen kracht van de prediking van de opgestane Kruiskoning naar voren willen brengen. Christus en Zijn volgelingen werden ook uitgelachen om hun prediking: de dwaasheid van de prediking. Maar Paulus zegt: Jullie zijn nog jonge kinderen in Christus en geen volwassenen. De natuurlijke mens verstaat dit niet, hoe beeldend je ook preekt. Het is de verborgen kracht van het Evangelie omdat God daar Zelf borg voor staat.

Ds. M.A. Kuijt: ‘Predik het Woord tijdig en ontijdig. In de samenleving en in onszelf komt het Woord altijd ontijdig, ongelegen: vanaf de andere kant. Het schuurt. Laat zo de verkondiging door jezelf heengaan en door de gemeente. Het profetische komt uit het visioen, zo wordt wel eens gezegd. Het Koninkrijk is geen visioen, maar is werkelijkheid in Christus, Die is en was en komen zal en in Zijn kracht. Onder die prediking worden mensen onderdanen van dat Koninkrijk. Wij kunnen het visioen niet maken. Het wordt geschonken. Leer van genade te leven.’

Ds. H. Liefting: ‘Ik zou hebben willen insteken bij de tijd en de cultuur waarin we leven, om vervolgens – vanuit het verlangen om profetisch te spreken – heen te werken naar het verzoeningswerk van Christus. Met als spits ‘een rijke Christus voor een arme zondaar’. Een keuze die alles te maken heeft met het feit dat deze zaken in de volle breedte van de kerk vaak pijnlijk worden gemist.’

Ds. A.J. Mensink: ‘Verrassend is dat prediking van de andere kant tot ons komt. Het Koninkrijk van God wordt hier geproclameerd en kent andere wetten. Dit Koninkrijk is van Christus en niet van deze wereld. Woorden van het anders zijn van God en van Zijn genade klinken nergens zo door als in de gereformeerde belijdenis. Gods dienaren leven uit dat geloof, ook al is het onder een kruis. Wat geloof je nou zelf? Het is niet nodig dat we elkaar oppeppen, maar samen horig zijn aan het levendmakende Godswoord.’

Ds. J. Muller: ‘Wij zijn geroepen bewogen en ootmoedig profetisch te spreken vanuit het profetisch spreken van Christus, met bevel van geloof en bekering. Om te zeggen: ‘Alzo spreekt de HEERE’. Door dat spreken word ik bevrijd van mijn ikgerichtheid, en word ik gericht op God. Verzoening door voldoening mag worden gepreekt in betoning van Geest en kracht. Waar de gemeente en de dienaar leven uit de grootheid en majesteit van de drieenige God, mag er een krachtig getuigenis uitgaan’.

Dr. P.F. Bouter: ‘Zoals in alle tijden na Pinksteren is de grote taak van de kerk en de predikanten om trouw te zijn aan het Evangelie, niets te willen uitdragen dan Gods Woord. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want we leven in een overweldigende wereld, waar zoveel schokkends gebeurt, zoveel op de mensen afkomt. Het Woord wil ontvouwd worden in zijn rijkdom, hoogte, diepte, breedte, heerlijkheid. Dat vergt intense overgave aan de Heilige Schrift, ook intens innerlijk overwegen van de geheimen van het geloof. Laten we, van welke richting van de kerk we ook zijn, ons daar met liefde en ijver aan wijden. En veel, heel veel vertrouwen hebben in de Heilige Schrift.’

A.D. Drost: ‘Laten we als kerk back to the basics gaan: terug naar de basis. Het geloof is uit het gehoor van het gepredikte Woord. Prediker en hoorder moeten weten dat Christus in de kerk present is in het gewaad van Zijn Woord. In de prediking gaat het erom dat mensen binnen en buiten het Koninkrijk worden geplaatst. Maar zo dat juist zij die buiten zijn, gedwongen worden binnen te komen. Daar moet het om gaan in de kerk.’

Drs. P.J. Vergunst: ‘Als we de belijdenis van de Reformatie inderdaad als bron en norm van de verkondiging zien, moeten we betuigen wie God is en wie de mens is: Zijn majesteit en genade, onze schuld en ongehoorzaamheid. We moeten dat zo proberen te verwoorden dat ons taalveld geen blokkade vormt. Laat de kerk spreken vanuit zondag 1, dat unieke houvast in leven en sterven, of artikel 26 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis: niemand heeft ons meer lief dan Christus. Buiten Hem is er geen leven.’

Dr. M.J. de Vries: ‘In onze tijd moet de kerk ook tegendraads zijn. We moeten niet denken mensen vast te houden door de vormen en de taal van de wereld over te nemen. Gereformeerd denken is denken vanuit God en Zijn majesteit. Evangelischen denken vooral vanuit de individuele gelovige; dat past bij de tijdgeest. Vrijzinnigen denken vanuit de wereld; dat is evenzeer in lijn met de tijdgeest. Calvijn denkt vanuit God: hoe ziet God deze wereld? Hoe ziet Hij ons? Hoe ziet Hij ons als kerk? Dat lijkt vervreemdend maar werkt aantrekkend.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen